De fermentato
vbi vere oīa in figura fiebāt: p̄ceptū ſitazimū in paſcha panē comedere: vt on̄deret̉ qꝛ xp̄s quē expectabāt ſincerus ⁊mūdus futurus eſſet: et nos qui māducaturi eramꝰ corpus eius: ſimiliter mūdi eſſe moueremur: ab om̄i fermēto malicie et nequitie. Iam ꝟo poſtqͣꝫ de veteri figura: ad nouā veritatē venimus etazimā xp̄i carneꝫ cōmedimꝰ nō eſt nob̓neceſſaria illa vetus figura in pane de qͦcarnē ip̄am cōficimus. Appertiſſimū tn̄eſt qꝛ meliꝰ ſacrificat̉ de azimo qͣꝫ de fermēto: cū qꝛ valde aptius ⁊ puriꝰ et diligētius fit: tū qꝛ dn̄s hͨ fecit: vnde illd̓ nōē tacēdū qꝛ cū greci anathematizāt azimitas: ſic em̄ nos vocāt: anathematizātxp̄m. Si aūt dicūt qꝛ iudai zamꝰ: dicātſimiliter xp̄m iudaizaſſe. Et ſi audēt aſſerere xp̄m ꝓpt̓ iudaiſmū vt p̄ceptuꝫ deazimo datū ẜuaret de azimo corpꝰ ſuuꝫfeciſſe abſurdiſſime errāt: cū illū taꝫ ſincerā nouitatē feciſſe infermēto vetuſtatis exiſtimāt. Patet igit̉ qꝛ cum azimovſus eſt ad illud opus nō hͨ fecit vt preceptū de azimo ẜuaret: ſed aut vt fermētarios quos p̄uidebat reprobās: azimitas approbaret̉ aūt certe vt ſi etiā fermētarij approbarēt̉ azimitas quoqꝫ approbaret. Ꝙ aūt nos iudaiſare dicūt: nō ēveꝝ qꝛ nō ſacrificamus de azimo vt legē veterē ſeruemꝰ: ſed hͦ diligētius fiatvt dn̄m qui hͦ nō iudaizādo fecit imitemur. Cū em̄ facimus aliqͥd qd̓ iudei vtiudaiſmū ſeruarēt faciebāt nō iudaiſamus qꝛ nō ꝓpter iudaiſmū ſed ꝓpt̓ aliam cauſā hͦ facimꝰ. Si em̄ in diebus paſche azimū panē aliqͥs comedat ſiue qꝛnō habet aliā: ſiue qꝛ magis delectaturillo qͣꝫ fermētato aūt ſi qͥs ꝓpter infirmitatē p̄ſentiū circūcidere cogit̉ aut ſi boni ſuo qͥs triturāti ne eſuriat os nō obturat nullꝰ niſi inſipiēs hͦ agētē iudaiſare iudicabit. Cū itaqꝫ nos panē azimuꝫſacrificamꝰ nō ꝑ azimi figurā talē dn̄mIh̓m fuiſſe ſignificemꝰ: ſed vt ip̄m panē
in corpꝰ eius diuina virtute operāte ſicut ip̄e fecit ſignificemꝰ: nequaqͣꝫ in hocvetuſtatē legis ſeruamꝰ ſed euāgelij veritatē cęlebramꝰ. Deniqꝫ quādo idē ip̄ehͦ fecit et ait diſcipl̓is ſuis hͦ facite ī meācōmemoratōem ſi voluiſſet vt nos quibus hͦ apl̓is p̄cepit non de azimo faceremus p̄monuiſſet nos in eis ⁊ dixiſſet nefaciatis hͨ de azimo. Quare cū dicēs hͦfacite azimū nō excepit: qͥs eſt cuius intellectꝰ audet excipere ꝙ ip̄e fecit et ꝑ hͦꝓhibere ꝙ nō ſolū nullo ſermone ꝓhibuit ſꝫ etiam oꝑe p̄cepit. Quis inqͣꝫ niſiplus ſapiēs qͣꝫ oportet ſapere tātū conſideret de ſapiētia ſua vt p̄ſumat hͨ ꝓferre qꝛ cū dixit dn̄o hͦ facite ſicut cōpetenter ſubintelligimꝰ ꝙ ego ſic indubitant̓ſit ſubaudiēdū ẜ nō hͦ vnde ego. Iteꝫ ſidiuina ꝑ ea qͥ digniora cognoſcimꝰ exequi debemꝰ cū ſacrificiū de qͦ agit̉ de panis ſiue azimi ſiue fermētati ſb̓a: cōſtateſſe celebrādū: quē panē digniorē eſtīamus ad faciēdā dn̄ici corporis varietatem niſi illū quē ⁊ vetus lex elegit ad ſignificādā: ⁊ euāgeliū ad exhibēdā eandē veritatē. Si itaqꝫ reſpōdemꝰ grecisnos hͦ de azimo nō ꝓpter figurā: ſꝫ ꝓpt̓p̄dictas cauſas facere: nihil h̓ intelligovalet cur nos greci anathematizādos:aut ſalteꝫ rep̄hēdēdos recte iudicēt. Atſi dicūt hͨ nos nō agere poſſe de azimo:ſine intellectu figure ꝑ qd̓ iudaiſare ꝓbamur ergo nec ſimiliter queūt ad hͦ ipſū vti fermētato ſine figura qꝛ et vetusſcriptura ꝑ fermētū deſignat peccatuꝫ.Quin execrat̉ in paſcha ſuo cōmederefermētatū ⁊ noua dū manet nos in paſcha nr̄o opulari non infermēto veteri:neqꝫ inferni ma. ⁊ nequici. Dicimꝰ etiāqꝛ nos nō iudaiſamꝰ ſi figurā tenemusin azimo qm̄ nō ſignificamus xp̄m ſinefermēto peccati ventuꝝ tāqͣꝫ iudei ſꝫ mōſtramꝰ eū talē veniſſe ſicut xp̄iani ⁊ perhͨ mouemur tales noſmetip̄os exhiberequales paſcha nr̄m eſt ꝙ māducamus.