pro inſipiente

quo magis cogitari non poſſit: cū illudull̓o mō iſtud aliquo modo intelligeretQuod vero tā ſtudioſe ꝓbas quo maIus cogitari nequit nō tale eſſe qual̓ nōdum facta pictura in intellectu pictorisſine cauſa fit. Non enim ad hͦ ꝓtuli picturam precogitatam vt tale illud de qͦagebat̉ vellem aſſerere ſed tm̄ vt aliqd̓eſſe in intellectu quod eſſe non intelligeretur poſſem oſtendere. Item quod dicis quo maius cogitari nequit ſcd̓m reꝫvel ex genere tibi vel ex ſpecie notaꝫ tecogitare auditum vel intellectū haberenō poſſe qm̄ nec ip̄am rem noſci: nec eāex alia ſimili poteſt conuincere palā eſtrē aliter ſeſe habere qm̄ nāqꝫ om̄e minꝰbonum intātum eſt ſimile maiori bonoinquātū eſt bonum. Patet cuilibet rationabili menti quia de minoribus bonis ad maiora conſcendendo ex hijs qͥbus aliud maius cogitari poteſt multūpoſſumus conicere illud quo nihil poteſt maiꝰ cogitari. Quis em̄ verbigratia vel hͦ cogitare nō poteſt etiaꝫ ſi noncredat in re eſſe qd̓ cogitat ſcilicet ſi bonum eſt aliqd̓ quod initium et finē habet multo melius eſſe bonuꝫ quod licetincipiat non tamen deſinit ⁊ ſicut iſtudillo melius eſt ita iſtud eſſe melius illd̓quod nec finem habet nec initiū etiaꝫ ſiſemꝑ de preterito per p̄ſens tranſeat adfuturū et ſiue ſit in re aliqd̓ huiuſmodi:ſiue non ſit valde tamē eo melius eē: idquod nullo mō indiget vel cogitur mutari vel moueri an hoc cogitari non p̄t:aut non eſt hoc ex hijs tribus maius cogitari valet conicere id quod maius co:gitari nequit. Eſt igit̉ vnde poſſit conuinci quo maius cogitari nequeat. Sicitaqꝫ facile refelli p̄t inſipiens qui ſacrāauctoritatē non recipit ſi negat quo maius cogitari non valet ex hijs rebus conici poſſe At ſi quis catholicus hͦ negetmeminerit quia inuiſibilia dei a creaturamundi per ea que facta ſūt intellecta

conſpiciūtur ſempiterna quoqꝫ eiꝰ virtus et diuinitas. Sed etſi verū eēt nonpoſſe cogitari vel intelligi illud qͦ maiꝰnequit cogitari: non tamē falſum eſſetquo maiꝰ cogitari nequit cogitari poſſe ⁊ intelligi. Si em̄ nil ꝓhibet dici ineffabile licet illud dici non poſſit qd̓ ineffabile dicitur et quēadmodum cogitarinon poſſit cui cōuenit non cogitabile dici ita cum dicit̉ quo nil maius valet cōgitari ꝓculdubio quod auditur cogitari et intelligi poteſt etiam ſi res illa cōgitari nō valeat aut intelligi: quo maiꝰcogitari nequit. Nam etſi quiſqͣꝫ eſt tāinſipiens vt dicat non eſſe aliqd̓ qͦ maiꝰnō poſſit cogitari: non tamē ita erit imprudens vt dicat ſe non poſſe intelligere aūt cogitare quid dicat aūt ſi quis talis inuenitur non mō ſermo eius eſt reſpuendus ſed et ip̄e cōſpuēdus. Quiſquis igitur negat aliqd̓ eſſe quo maiusnequeat cogitari vtiqꝫ intelligit ⁊ cogitat negatōem quam facit quoniam negationem intelligere: aut cogitare nonpoteſt ſine partibus eiꝰ: pars aūt eiuseſt quo maius cogitari nō poteſt. Quicunqꝫ igit̉ hͦ negat intelligit et cogitat:quo maius cogitari nequit ¶ Palaꝫ aūteſt quia ſimiliter poteſt cogitari et intelligi quod non poteſt non eſſe maiꝰ vero cogitat qui hͦ cogitat qͣꝫ qui cogitat:ꝙ poſſit non eſſe. Cum ergo cogitat̉ qd̓maius non poſſit cogitari ſi cogitat̉ qd̓poſſit cogitari maius ſed nequit ideꝫ ſimul cogitari et nō cogitari. Quare quicogitat quo maius non poſſit cogitari:non cogitat quod poſſit: ſed qd̓ nō poſſit non eſſe. Quapropter neceſſe eſt eſſequod cogitat quia quicquid non eē poteſt non eſt quod cogitat puto quia mōſtraui me non infirma ſed ſatis neceſſaria argumentatione probaſſe in prefato libello re ipſa exiſtere aliqd̓ quo maius cogitari non poſſit: nec eam alicuius obiectionis infirmari firmitatem.