De caſu dyaboli

dē eū negare noͣ poſſumꝰ hr̄e ſciētiaꝫ qͣꝫip̄o angelo exēplo peccātis ignorare nōp̄t M¶ Qd̓ nūc vterqꝫ ſcilicet bonusangelꝰ ⁊ malꝰ certꝰ ē qꝛ talē culpā tal̓ ſequit̉ pena: ſicut ſciētia ē ambobꝰ diuerſa: ita ē ſciētie cauſa nō eadē ⁊ finis diſſimil̓. Nā qd̓ ille ſcit ip̄o ſui experimento: hͦ iſte didicit ſolo alteriꝰ exēplo. Sꝫille illomō qꝛ nō ꝑſeuerauit iſte alio mōqꝛ ꝑſeuerauit. Quapropt̓ ſicut illi qm̄vituperabiliter n̄ ꝑſeuerauit ſciētia ſuaeſt ad gl̓iam. Si gͦ ille dicit̉ hͦ ſolo quiahāc habet ſcīam iā peccare nō poſſe ſatiſpatet qꝛ ſicut gl̓oſa ē ſcīa q̄ ex laudabili ꝑſeuerātia ē cōꝑata ſit ad gl̓iam eſtimpotentia peccādi qͥ ex glorioſa ſcientia eſt nata. Quēadmodū gͦ malꝰ angelus vituperādus ē qꝛ nō p̄t ad iuſtitiā redire: ita iſte laudādus ē: qꝛ non p̄t abireSicut em̄ ille iā redire nō p̄t qꝛ ſola mala volūtate abijt ſic iſte iā abire non p̄t:qꝛ ſola bona volūtate ꝑmanſit. Palaꝫigit̉ ē qꝛ ſicut illi nō poſſe recuꝑare: qd̓deſeruit ē pena peccati ita huic nō poſſe deſerere qd̓ tenuit ē p̄miū iuſticie.¶Ꝙ ille ſi etiā hͦ ſolo dicit̉ iā nō poſſepeccare qꝛ nūc habet ſcīam ex caſu dyaboli: tn̄ illi ſit ad gl̓iam. XXV. DAlde pulchra eſſet huiꝰ ſcientievatqꝫ impotētie ita tua cōtēplatio ſi quēadmodū aſſeris: ideobono angelo eadē ſciētia ⁊ impotentiaqꝛ ꝑſeuerauit contigiſſēt. Non em̄ easadeptus eſſe videt̉ qꝛ ip̄e ꝑſeuerauit: ſꝫqꝛ deſertor nō ꝑſeuerauit. M Si itaeſt vt dicis gaudere p̄t bonus angelꝰ decaſu a poteſtate angeli vtpote cui expediebat vt ille caderet qm̄ adeptus ē hācſcientiaꝫ qua nec peccare: nec miſer eſſeamplius poſſit: non qꝛ ipſe bene meruitſed quia alius male meruit quia omniaſūt nimia abſurditate plēa. D ¶ Quāto abſurdius videt̉: ſicut tu mōſtras caſū peccantis angeli ꝓfuiſſe ſtanti: tātomagis neceſſarium ē: vt oſtēdas iſtum

non ideo adeptū eſſe ſciētiā de qua agitur qꝛ ille peccauit. M ¶ Nō debes dicere ideo bonū angelū ad ſciētiā ꝓfeciſſe hāc qꝛ malꝰ peccauit: ſed bonū angelū ideo ꝓfeciſſe ad hāc ſciētiā exēplo cadentis qꝛ ille peccauit. Si em̄ neut̓ peccaſſet vterqꝫ daturus erat deus eādemſciētiam merito ꝑſeuerātie alio mō ſinealicuius cadētis exēplo. Nullus em̄ dicit deū non alio mō potuiſſe angel̓ ſuishanc dare ſciētiam. Cū ergo ille peccauit exemplo eius iſtū docuit ꝙ docturerat nō inpotētia qꝛ alio mō nō potuit:ſed maiore potētia qua de malo bonuꝫfacere potuit vt nec malū inordinatumī regno om̄ipotētis ſapiētie ꝑmaneret.O ¶ Placet mihi valde qd̓ dicis. MPatet itaqꝫ ſi bonꝰ angelꝰ hͦ ſolo iā peccare nō poſſet qꝛ ſcit peccatū mali angeli penā ſecutā eſſe ꝙ tamē hͦ impotentianon illi eſſet ad minutōem laudis: ſꝫ adp̄miū ẜuare iuſtitie. Sed ſcis qꝛ ſupraclaruit euꝫ idcirco peccare nō poſſe: qm̄merito ꝑſeuerātie a deo ꝓuectꝰ eſt vt iānō videat qͥd plus velle queat. D ¶Nihil excidit eoꝝ que ſupra rōe inueſtigante cōperimus a mēmoria mea.¶ Ꝙ honoremus audito noīe mali etqͥd facit oꝑa q̄ dicit̉ iniuſticia facere cuꝫip̄a et malū nihil ſit. ¶ Cap̄. XXVI.Ed cū oībꝰ q̄ſtīoibꝰ meis ſatiſfecerꝭ illd̓ adhuc expecto apeririqͥd ſit qd̓ horremꝰ audito noīemali ⁊ qͥd faciat oꝑa q̄ īiuſticia: q̄ malūeſt videt̉ facere vt in raptore inlibidīoſo cū malū nihil ſit. M ¶ Breuiter tibireſpondebo. Malū ꝙ eſt iiuſticia ſemꝑnihil eſt malū vero: ꝙ eſt incōmoditasaliquādo ſine dubio eſt nihil vt cecitasaliquādo eſt aliqͥd vt triſticia et dolor ⁊hāc īcōmoditatē q̄ eſt aliqd̓ ſemꝑ odiohabemus. Cū itaqꝫ audimꝰ nomē malinon malū: ꝙ nihil eſt timemꝰ: ſed malūꝙ aliqͥd eſt ꝙ abſentiā boni ſequit̉. Nāiniuſticiā et cecitatē qui malum et nihil

liiij