AnſelmiLibet

Hanc aūt volūtatem quare non habuitniſi quia non accepit. Quare aūt nō accepit niſi qꝛ deus nōdedit. ſed ideo deꝰnon dedit qꝛ ille nō accepit. M Iteꝝdico qꝛ nō ideo nō accepit. qꝛ deus nondedit: ſed ideo deus nō dedit: qꝛ ille nōaccepit. ¶ D hoc oſtēde. M ¶ Spōte dimiſit volūtateꝫ quā habuit. et ſicutaccepit habet quouſqꝫ habuit: ita potuit accipere: ſemꝑ tenere qd̓ deſeruit. Sꝫqꝛ deſeruit nō accepit Quod gͦ ideo nōaccepit tenere qꝛ deſeruit nō ideo nō accepit qꝛ deus non dedit ſed deus nō dedit qꝛ ille nō accepit. Quis nō videat:qꝛ nō ideo nō voluit tenere qꝛ deſeruit:ſꝫ ideo deſeruit qꝛ nō voluit tene̓. Semꝑ nāqꝫ tenēti prius eſt nō velle tenere qͣꝫvelle deſerere. Ideo em̄ vult aliqͥs deſerere qd̓ tenet qꝛ non vult tenere. DQuero igit̉ quare tenere nō voluit ꝙ tenebat niſi qꝛ deus nō dedit velle. MNon ſemꝑ prius eſt nō velle tenere: qͣꝫvelle deſerere. ¶ D Quādo nō ſit on̄de mihi. M ¶ Quādo aliquādo reꝫꝓpter ſe nō vis tenere ẜꝫ deſerere vt carbonē ignitū in manu nuda poſitū: tuncforſitan prius eſt nō velle tenere qͣꝫ velle deſerere et ideo vis deſerere qꝛ nō vistenere. Prius em̄ qͣꝫ teneas nō vis tenere velle aūt deſerere nō potes niſi cū tenes. Cū aūt tenes quod nō ꝓpter aliudvis tenere: nec tamen propter aliquiddeſerere vis et magis vis aliqͥd qd̓ nonpotes habere niſi deſeras qd̓ tenes tūcvelle deſerere prius eſt qͣꝫ nō velle tenere. Auarus nāqꝫ cū vult tenere nūmumet mauult panē quē nequit hr̄e niſi nūmū det: prius vult dare: id eſt deſererenūmū quā nō velit tenere: non em̄ illuꝫideo vult dare qꝛ nō vult tenere quia vtpanē habeat neceſſe habet dare. Naꝫ ⁊anteqͣꝫ habeat vult tene̓ et habere: et cūhabet nequaqͣꝫ nō vult tenere. qͣꝫdiu nōhabet neceſſe deſerere. D ¶ Ueruꝫ eſt.M ¶ Non ergo ſemꝑ eſt prius nō vel-

le tenere qͣꝫ velle deſerere ſed aliquādoprius eſt velle deſerere. D ¶ Nō poſſūnegare. M Dic ergo qꝛ nō ideo nōvoluit cū debuit: ⁊ ꝙ debuit qꝛ volūtasdeficit deo dare deficiēte: ſed qꝛ ip̄e volendo quod nō debuit bonā volūtatemexpulit mala ſuꝑueniēte. Quapropt̓ n̄ideo nō habuit bonā volūtatē ꝑſeuerātem aut nō accepit qꝛ deus nō dedit: ſꝫideo deꝰ nō dedit qꝛ ille volēdo qd̓ n̄ debuit eā deẜuit et eā deſerēdo nō tenuit.¶ Quō ille peccauit et voluit ſimiliseſſe deo. ¶ Capitulū. IIII. DAtelligo qd̓ dicis. M ¶ Dubitas adhuc dyabolū non ideovoluiſſe deſere̓ qd̓ habebat: qꝛnon voluit tenere ſꝫ ideo nō voluiſſe tenere qꝛ voluit deſerere. D ¶ Nō dubito ſic eſſe poſſe ſed nōdū feciſti me certū ſic eſſe. Prius ergo oſtēde qͥd voluithabere quod non habebat vt vellet deſere̓ qd̓ tenebat ſicut ī auaro mōſtraſti.Deīde ſi nihilꝯtradici poterit ita eē menon dubitare fatebor. M ¶ Peccaſſe illū non dubitas qm̄ a iuſto deo nonpotuit īiuſte dāpnari. Sed queris quōpeccauit. D ¶ Ita eſt. M ¶ Si iuſticiam ꝑſeuerater ſeruaſſet nō peccaſſet vniqͣꝫ nec miſer eſſet: D ¶ Ita credimus. M ¶ Iuſticiam vero nullusſeruat niſi volēdo quod debet neqꝫ deſerit niſi volēdo quod non debet. ¶ DNulli dubiū. M ¶ Uolendo aliudigit̉ quod velle tūc nō debebat deſeruitiuſticiā et ſic peccauit. D ¶ Ita ſeqͥturSed quero quid voluit. M ¶ Eruit quid habebat debebat velle. A Debebat vere velle quod a deo acceperat:nec hͦ volendo peccauit. M ¶ Uolūit igit̉ aliqͥd qd̓ nō habebat nec tūc velle debebat ſicut eua ſimil̓ voluit eē dijspriuſqͣꝫ deus hͦ vellet. O ¶ Nec hͦ itaſequi negare queo. M ¶ Nihil autēvelle poterat niſi iuſticiā aut cōmodumex comodis em̄ ꝯſtat btītudo quā vult