De proceſſione
Redunt quidem vnum ⁊ ſolū ac perfecctum eſſe deum: nec vllameum habere partem ſed totum eſſe quicquid eſt. Hunc quoqꝫ cōfitentur eſſe patrem ⁊ filiū et ſpm̄ſanctumita vt ſi ſolus dicatur pater aut filiꝰ autſpūſſanctus ſiue duo ſimul pater ⁊ filiusaut pater ⁊ ſpūſſanctus aut filius ⁊ ſpūſſanctus ſiue tres ſimul pater filius ſpūſſanctus idem totus ꝑfectus deſigneturdeus qͣꝫuis nō idem ſignificet nomē patris aut filij ꝙ nomen dei Non em̄ idemeſt eſſe deum ꝙ eſt eſſe patrem aut filiuꝫNomen aūt ſpūſſancti ideo quia ſpūſſāctus alicuius intelligitur ſpūs pro relatiuo noīe ponitur. Nam qͣꝫuis pater ſitſpiritus ⁊ ſanctus et filius ſit ſpiritus etſanctus nec tamen pater alicuius ſpiritꝰnec filius alicuius ſpūs ſicut ſpūſſanctꝰalicuius et ſpūs. Eſt em̄ ſpūs dei ⁊ ſpūspatris ⁊ filij. Ꝙuis em̄ greci negēt de filio illum ꝓcedere nō tamen negāt eū eſſe ſpm̄ filij. Credunt quoqꝫ ⁊ confitēturdeum de deo eſſe naſcēdo ⁊ deuꝫ de deoeſſe ꝓcedēdo quia filius deus eſt de patre deo naſcēdo ⁊ ſpūſſanctꝰ eſt de patredeo ꝓcedēdo. Nec putant aliuꝫ eſſe deūqui naſcitur quā de quo naſcit̉ ⁊ qui procedit quā de quo ꝓcedit: qͣꝫuis ſcd̓m nomīa ſignificātia qꝛ eſt de quo aliquis naſcitur et eſt qui de aliquo naſcit̉: et ē quide aliqͦ ꝓcedit pl̓alitatē admittat: ſꝫ quāplures ⁊ alij ſūt abinuicem pater ⁊ filiuset ſpūſſanctus. Nam cuꝫ dicitur deꝰ eſſepater ſignificatur eē de quo aliqͥs naſcitur et cum nominat̉ filius intelligit̉ eſſequi de aliquo naſcit̉ ⁊ quādo ſpūſſanctꝰnoīatur quia non abſolute ſpm̄ ſed ſanctuꝫ dei intelligimus mōſtratur eſſe quide aliquo ꝓcedit. Sed cū dicit̉ quia filiꝰeſt de patre et ſpūſſanctus de patre intelligitur quia hoc ꝙ eſt filius ē ſpūſſāctushabent de patre. Sed aliomō intelligit̉
filius eſſe de patre ⁊ aliter ſpūſſanctꝰ filius em̄ eſt de patre: id eſt de deo qui eſtpater eius. Spūſſanctus vero nō eſt dedeo patre ſuo ſed tm̄ de deo qui ē paterergo filius ſed ꝙ eſt de deo dicitur filiuseius ⁊ ille de quo eſt pr̄ eius ſpūſſanctusaūt non ſed quod eſt de deo dicitur filieius nec ille de quo eſt pater eius. Certūeſt etiam quia deus nō eſt pater aut filiꝰaut ſpūſſanctus alicuius niſi dei nec vlla res eſt deus niſi idem pater ⁊ filius etſpūſſanctꝰ et ſicut vnus deus eſt ſic vnꝰtm̄ pater: vnus filius vnus ſpūſſanctusUnde fit vt non ſit in illa trinitate paterniſi eiuſdem filij nec filius niſi eiuſdē patris neqꝫ ſpūſſanctus alicuius ſpūs niſieiuſdem patris ⁊ filij. Hec itaqꝫ ſola cauſa pl̓alitatis eſt in deo vt pater ⁊ filius ⁊ſpūſſanctus dici nō poſſint deinuicē ſedalij ſicut ab inuicem quia p̄dictis duobmodis eſt deus de deo ꝙ totū poteſt dici relatio. Nam quō filius exiſtit de deonaſcēdo ⁊ ſpūſſanctus ꝓcedēdo ip̄a diuerſitate natiuitatis ⁊ ꝓceſſionis referūtur adinuicem vt diuerſi ⁊ alij ab inuicēEt quādo ſb̓a habet eſſe de ſb̓a due fiūtibi relatōes inſociabiles ſi ſcd̓m illas nomina ponātur ſb̓e. Cuꝫ em̄ hō eſt gignēdo de hoīe dicit̉ hō de quo eſt hō pateret hō qui eſt de hoīe filius. Impoſſibileigitur eſt pr̄em eſſe illum filiū cuiꝰ patereſt ⁊ filium eſſe illū patrem cuius filiꝰ eſtqͣꝫuis patrem eſſe filiū ⁊ filium eſſe patrēnihil ꝓhibet cum vnus homo pater eſtet filius quō ad aliū eſt pater ad aliū filius. Nempe cū iſaac fit pater Iacob ⁊ filius abrahe pater eſt filius ⁊ filius eſt pater ſine repūgnantia quō ad aliuꝫ paterdicitur quā ad ſuum patrē ⁊ filius ad alium quā ad ſuū filium patrem aūt eſſe ineodem iſaac illū filiū cuius pater eſt autfilium eſſe illum patrem cuius eſt filiumnon eſt poſſibile. Ita ergo in deo cū deꝰſit pater ⁊ filius ⁊ ſpūſſanctus nec ſit pater niſi eiuſdē filij nec filius niſi eiuſdem