Monologion
plures ſb̓e ita nec plures ꝑſone Si quisitaqꝫ velit alicui loqui quid tres dicet eēpatrē ⁊ filiū ⁊ vtriuſqꝫ ſpm̄ niſi forte indigentia noīs ꝓprie conuenientius coactus elegerit aliqd̓ de illis nomībus quepluraliter in ſumma eſſentia dici nō poſſint ad deſingnādum id qd̓ congruo nomine dici nō poteſt vt ſi dicat illā ammirabilem trinitatē eſſe vnā eſſentiā vl̓ naturam ⁊ tres ꝑſonas ſiue ſb̓as. Naꝫ hecduo noīa aptius eligūtur ad deſignādūpl̓alitatē in ſumma eſſentia qꝛ ꝑſona nōdicit̉ nec de indiuidua rationali naturaſb̓a prīcipaliter dicit̉ de indiuiduis quemaxime in pl̓alitate ſb̓ſiſtūt. Indiuiduanamqꝫ maxime ſb̓ſtant: id eſt ſb̓iacēt accidētibus ⁊ ideo magis ꝓprie nomē ſb̓eſuſcipiunt. Unde iam ſupra manifeſtuꝫeſt ſummā eſſentiā que nullis ſb̓iacet accidētibus ꝓprie non poſſe dici ſb̓am niſiſb̓a ponat̉ ꝓ eſſētia. Poteſt ergo hac neceſſitatis ratione irrep̄hēſibiliter illa ſūma ⁊ vna trinitas ſiue trina vnitas dicivna eſſentia ⁊ tres perſone ſiue tres ſb̓e.Uidetur ergo īmo incūctanter aſſeriturquia vero nihil eſt id quod dicit̉ deus ⁊huic ſoli ſumme eſſentie ꝓprie nomē deiaſſignat̉. Quippe oīs qui deū eſſe dicitſiue vnū ſiue plures nō intelligit niſi aliqͣꝫ ſb̓am qͣꝫ ſentiet ſupra oēm naturam q̄deus nō eſt ab hoībus ⁊ venerādā propter eius eminētem dignitatē ⁊ exorandā ſibi propt̓ qͣꝫlibꝫ īminētē neceſſitatē.Ꝙ ipſa dominet̉ oībus ⁊ regat oīa ⁊ſi ſolus deus.¶Cap̄. lvij.Uid āt tā ꝓ ſua dignitate venerandū ⁊ ꝓ qualibet re dep̄cādūqquā ſumme bonꝰ ⁊ ſūme potensſpūs qui dn̄atur oībus ⁊ regit oīa. Sic̄em̄ conſtat qꝛ oīa per ſūme bonā ſūmeqꝫ ſapiētem oīpotētiā eius facta ſunt etvigēt ita minus incōueniēs eſt ſi eſtimetur ꝙ rebus a ſe factis ip̄e non dominet̉ſiue ꝙ facte ab illo minꝰ potētem minuſue bono vel ſapiente aut nulla penitus
ratione ſed ſola caſuum inordinata volubilitate regātur cū ille ſolus ſit ꝑ queꝫcuilibet ⁊ ſine quo nll̓i bono eſt ⁊ ex quoet per quem et in quo ſunt omnia. Cumigitur ſolus ſit ip̄e non ſolū bonus creator ſed ⁊ potētiſſimus deus ⁊ ſapientiſſimus rector oīm liquidiſſimum eſt huncſolum eſſe quē omnis alia natura ſcd̓mtotum ſuum poſſe debet diligēdo venerari ⁊ venerando diligere de quo ſolo ꝓſpera ſunt ſperāda ad quē ſolum ab aduerſis fugiēd: cui ſoli pro quauis re ſuꝑplicādum. Uere igit̉ hic eſt non ſolumdeus ſed ſolus deus ineffabiliter trinuset vnus.3Explicit monologion.Incipit Anſelmus de ꝓceſſione ſpūſſancti contra grecos.Egatur a grencis quod ſpūſſanctus de filio procedat: ſicut nos latini confitemur nec recipiūt doctores noſtros latīos quos ī hoc ſequimur. Quiquō enangelia nobiſcuꝫ venerātur et inalijs de trino vno deo credūt h̓ ip̄m peroīa quod nos qͥ eadē re certiſſimus ſpero ꝑ auxilium eiuſdeꝫ ſpūſſancti quia ſimalunt ſolide veritati acquieſcere quaꝫpro inani gloria contēdere ꝑ hoc quodabſqꝫ ambiguitate confitētur ad hͦ ꝙ nōrecipiūt rationabiliter duci poſſūt. Ꝙuis igitur multi ſunt qui hͦ meliꝰ me poſſint efficere tamē quō mihi a pluribꝰ iniungit̉ quoꝝ petitioni tū ꝓ debito veritatis amore: tū ꝓ eoꝝ caritate ⁊ religioſa volūtate nō audeo reſiſtere. Inuocoeūdē ſpm̄ſāctū vt ad hec me dignet̉ dirigere. Hac itaqꝫ ſpe ꝓ mee ſciētie hūllitate ſciētioribus altiora relinquēs ꝙ poſtulant aggrediar ⁊ grecoꝝ fide atqꝫ hijs q̄credūt indubitāter ⁊ confitēter. pro certiſſimis argumētis ad reprpbādū ꝙ nōcredunt vtar. r Mc