Monologion
ip̄am. Nam quicquid aliud tribuat nonretribuit quia nec recompenſatur amorinec conſolat̉ amantē nec ſaciat deſiderātē. At ſi ſe vult amari ⁊ deſiderari vt aliud retribuat nec ſe vult amari ⁊ deſiderari ꝓpt̓ ſe ẜ ꝓpt̓ aliud ⁊ ſic nō vult ſe amari ſꝫ aliud quod cogitari nephas eſt. Nihil ergo verius qͣꝫ ꝙ oīs aīa rationalis ſiquēadmodū debeat ſtudeat amādo deſiderare ſummā beatitudīem aliquādoillā ad fruēdū ꝑcipiat vt ꝙ nūc videt qͣfiꝑ ſpeculū ⁊ in enigmate tunc videat facie ad faciem.¶ Ꝙ oīs hūana aīa ſit immortal̓. lxix.Trum aūt ea ſine fine fruat̉ dubitare ſtultiſſimū eſt: qm̄ illa fruens nec timore torqueri poterit:nec fallaci ſecuritate decipi: nec eiꝰ indigentiam iam exꝑta illā poterit nō amare: nec illa deſeret amantē ſe: nec aliquiderit potētiꝰ ꝙ eas ſeperet inuitas. Quare quecūqꝫ aīa ſumma beatitudīe ſemelfrui ceperit eterne beata erit. Hinc vtiqꝫconſequēter colligit̉ ꝙ illa que ſūmi boni amoreꝫ cōtēpnit eternā miſeriā incurrit. Naꝫ ſi dicit̉ ꝙ ꝓ tali contēptū ſic iuſtius puniatur vt ip̄m eſſe vel vitā ꝑdatquia ſe non vtit̉ ad id ad qd̓ eſt facta nl̓latenus hec admittit ratio vt poſt tātaꝫculpam pro pena recipiat eſſe quod eratante oēm culpam. Quippe anteqͣꝫ eſſetnec culpā habere nec penam ſentire poterat. Si ergo aīa contēpnens id ad qd̓facta eſt ſic moritur vt nihil ſentiat: autvt oīno nihil ſit ſimiliter ſe habebit. ⁊ inmaxima culpa ⁊ ſine omni culpa nec diſcernet ſumme ſapiēs iuſticiā inter id qd̓nullum bonum poteſt ⁊ nullum malumvult ad id quod maximū bonum poteſtet maximum malū vult. Ad h̓ ſatis patꝫqͣꝫ incōueniēs ſit.¶ Ꝙ autem ſemper miſera aut aliquādo beata vere ſit. ¶ Capitulū. lxx.Ihil igitur videri poteſt conueIInientius et nihil credi debet cer-
tius qͣꝫ hoīs aīam ſic eſſe factā: vt ſi contēpnat amare ſūmam eſſentiam eternaꝫpacietur miſeriam: vt ſic amans eternogaudebit premio: ita cōtēpnens eternapena doleat: ⁊ ſicut illa ſentiat immutabilem ſufficiētiam: ita iſta ſentiat inconſolabilem indigētiam. Sed nec amāteꝫaīam neceſſe eſt eterne beatā eſſe: contēpnēteꝫ miſeram ſi ſit mortalis. Siue igitur amet ſiue cōtēpnat id ad quod amādum creata eſt: neceſſe eſt eam immortalem eſſe. Si aūt ſunt alique aīe nec amātes nec contēpnentes iudicāde ſint ſicuteſſe vident̉ aīe infātuꝫ quid de hijs ſēciēdum eſt ſiue ſunt mortales ſiue immortales Sed proculdubio oēs hūane animeeiuſdem nature ſūt. Quare qm̄ conſtateſſe quaſdaꝫ immortales: neceſſe eſt omnem aīam eſſe immortalē. Uerum cū oēquod viuit aut nunqͣꝫ aut aliquando ſitvere ſecurū ab omni moleſtia: nihilominus eſt neceſſe oēm hūanam animā autſemꝑ miſerā eē aūt aliqn̄ viuere beatā.¶ Ꝙ nulla aīa iniuſte priuet̉ ſūmo bonō ⁊ quod oīno ad ipſū ſit. ¶ Cap̄. lxxj.Uare vero anime incunctanterqiudicāde ſint ſic amātes illd̓ adqd̓ amādū facte ſūt: vt illo quādoqꝫ frut que autē ſint contēpnētes vt illo ſemper indigere mereātur: aut qualit̓quove merito ille que nec amātes nec cōtēpnentes dici poſſe videntur ad beatitudinem eternam miſeriam ne diſtribuantur aliquid mortaliuꝫ diſputādo poſſe comprehēdere proculdubio vel difficillime vel impoſſibile exiſtimo ꝙ tam aſummo iuſto ſūmeqꝫ bono creatore rerūnulla eo bono ad qd̓ facta eſt iniuſte priuetur certiſſime eſt tenēdum et ad idemipſū bonum eſt omni homini toto cordetota anima tota mēte amādo ⁊ deſiderādo intēdēdum.¶ Ꝙ ſumma eſſētia ſit ſeꝑanda. lxxij.Ed in hac intentione humaIna anima nullatenꝰ ſe poterit