FiberAnſelmi

niſi qd̓ diſcernit amet: vel reprobet ſecūdum ꝟe diſcretōis iudicium.Ꝙ rationalis creatura ad amādumillum facta ſit.¶ Capitulū. xlvj.Inc itaqꝫ ſatis patēter videt̉ eērationale ad hͦ exiſtere: vt ſicutlatione diſcretōis aliud maiusvel minus bonū ſiue non bonū iudicat.Ita maius aut minꝰ id amet aut reſpuat. ¶ Nihil igit̉ aꝑtius quā rationaleꝫcreaturā ad hͦ eſſe factā vt ſūmā eſſētiaꝫamet ſuꝑ oīa bona ſicut ip̄a eſt ſūmumbonū: imo vt nihil amet niſi illā aut propter illā quia illa eſt bona ꝑ ſe ⁊ nihil eſtbonū niſi ꝑ illā. Amare aūt eā nequit niſi eius reminiſci ⁊ eā ſtudiūt intelligereClaꝝ ergo eſt rationalē creaturā totumſuū velle ⁊ poſſe ad memorādū ⁊ intelligendū ⁊ amādū ſummū bonū impendere debere ad qd̓ ip̄am eſſe ſuum ſe cōgnoſcit habere.¶ Ꝙ anima ſemꝑ illā amās aliquādovere beate viuat. ¶ Capitulū. lxvij.Ubiū aūt non eſt aīam hūanābeſſe rationalē creaturam. Ergoneceſſe eſt eaꝫ eſſe factā ad hͦ vtamet̉ ſūmā eſſētiā. ¶ Neceſſe eſt igiturea eſſe factā vel ad hoc vt ſine fine ametaut ad hͦ vt aliquādo vel ſpōte vel violēter hūc amorē amittat. Sed nephaseſt eſtimare ſūmā ſapiētiā ad hͦ eā feciſſe vt aliquādo tm̄ bonū aut contēpnataut volēs tenere aliqua violētia ꝑdat.¶ Reſtat igit̉ eaꝫ eſſe qd̓ hͦ factā vt ſinefine amet ſumma eſſētiā ⁊ hoc facere nōpoteſt niſi ſemꝑ viuat. Sic igit̉ eſt fctāvt ſemꝑ viuat ſi ſemper velit facere adquod facta eſt.¶ Ꝙ illa ſe amāti ſeip̄aꝫ ret̓buat. lxviij.Einde incōueniēs eſt nimis ſūmo bono ſūmeqꝫ ſapiēti ⁊ omnipotēti creatori vt quod feciteſſe ad ſe amādum id faciat non eſſe: qͣꝫdiu vere amauerit ⁊ qd̓ ſponte dedit nōamāti vt ſemꝑ amaret id auferat vl̓ au-

ferri ꝑmittat amanti vt ex neceſſitate nōamet preſertim cū dubitari nullatenusdebeat ꝙ ip̄e oēm naturam ſe vere amātem amet. ¶ Quare manifeſtū eſt hūana anime nūqͣꝫ auferri ſuā vitam ſi ſemper ſtudeat amare ſūmam vitā. Qualiter ergo viuet? Quid in agēdo eſt longa vita: niſi ſit amoleſtiaꝝ incurſiōe ꝟeſecura? Quiſquis em̄ dū viuit aut timēdo aut paciēdo moleſtijs ſubiacet: autfalſa ſecuritate fallit̉ quid niſi miſere viuit? Si quis aūt ab hijs libere viuit btēviuit. ¶ Sed abſurdiſſimū ē vt aliquanatura ſemꝑ amādo illū qui eſt ſummebonus ⁊ op̄s ſemꝑ miſere viuat: liquetigit̉ hūanaꝫ aīam huius eſſe vt ſi ſeruetid ad quod eſt aliquādo vera ſecura abiſta morte ⁊ omni alia moleſtia beate viuat. ¶ Deniqꝫ nullatenus verū videripoteſt vt iuſtiſſimus ⁊ potētiſſimus nihil retribuat amanti ſe ꝑſeueranter cuinon amāti tribuit eſſentiā vt amās eſſepoſſet. Si em̄ nihil retribuit amāti nondiſcernit iuſtiſſimus inter amātem ⁊ cōtēpnētem id quod ſumme amari debetnec amat amateꝫ ſe aut non prodeſt abillo amari que omnia ab illo diſſonant:retribuit igit̉ omni ſe amare ꝑſeuerāti.Quid attribuit ſi nihilo dedit rationalem eſſentiā vt amans eſſet quid dabitamāti ſi amare non ceſſet. Si tam grande eſt ꝙ amori famulat̉: quantū grandeeſt ꝙ amori recōpēſat̉. Et ſi tale ē amoris fulcimentū quale eſt amoris emolimentū Nam ſi rationalis creatura queſibi inutilis ē ſine hoc amore ſic eminetin oībus creaturis vtiqꝫ nihil poteſt eēpremiū huius amoris niſi ꝙ ſuꝑeminetin oībus naturis. Etenim ip̄m ideꝫ bonum ꝙ ſic amare exigit: nō minus ſe abamante deſiderari cogit. Nam quis ſicamet iuſticiam: veritatem: beatitudinem: incorruptibilitateꝫ: vt hijs frui nōappetat. Quid ergo ſumma bonitasretribuet amāti et conſideranti ſe niſi ſe