Proſologion

nia ſint in illo.¶ Capitulū. XIX.Ed ſi per eternitatem tuā fuiſti:5et es: et eris: ⁊ fuiſſe nō eſt futuꝝeſſe: ⁊ eſſe nō eſt fuiſſe vel futurūeſſe: quō eternitas tua tota ē ſemꝑ? Ande eternitate tua nihil p̄terit? vt iaꝫ nonſit nec aliquid futurū eſt: quaſi nō dumſit? Nō ergo fuiſti heri: aut erꝭ cras. Sꝫheri ⁊ hodie ⁊ cras es: īmo nec heri: nechodie: nec cras es. Sed ſimpliciter esextra omne tempꝰ. Nā nihil aliud ē heri: ⁊ hodie ⁊ cras: quā in tꝑe: tu autē licꝫnihil ſit ſine te: non es tamen in loco auttempore ſed oīa ſunt in te: nihil em̄ te cōtinet: ſed tu contines oīa.¶ Ꝙ ſit an̄ ⁊ vltra oīa etiā eterna. XX.Uergo imples ⁊ complecterisomnia: tu es ante ⁊ vltra oīa Etquideꝫ ante oīa es: quia anteqͣꝫfierent tu es Ultra oīa vero quomō es?Qualiter em̄ es vltra ea que finē nō habebūt? An quia illa ſine te nullatenꝰ eſſepoſſūt? Tu autē nullo modo minus es:etiā ſi illa redeāt in nihilū Sic em̄ quodammō es vltra illa. An etiā quia illa cōgitari poſſūt habere finē tu vero nequaqͣꝫ? Nā ſic illa quidē habent finē quodamō: tu vero nullo mō? Et certe qd̓ nullomō habet finē: vltra illud eſt: qd̓ aliquomō finitur. ¶ An hoc quoqꝫ mō tranſisoīa etiaꝫ eterna quia tua et illorū eternitas tota tibi p̄ſens eſt? cū illa nondū habeant de ſua eternitate qd̓ venturū eſt: ſicut iā non habent quod p̄teritū eſt? Sicqͥppe ſemꝑ es vltra illa: cuꝫ ſemꝑ ibi ſispſens: ſeu cū illud ſemꝑ ſit tibi preſensad quod illa nōdum peruenerūt.¶ An hoc ſit ſeculū ſeculi ſiue ſecula ſegllorum.¶ Capitulū. XXI.N ergo hoc eſt ſeculū ſeculi ſiueſecula ſeculoruꝫ? Sicut em̄ ſeculorū tempoꝝ cōtinet oīa tēporalia: ſic tua eternitas cōtinet etiam ip̄a ſecula temporū. Quod ſeculū quideꝫ eſtpropter indiuiſibilē vnitatē: ſecula vero

propter interminabilē immēſitatem. Etquāuis ita ſis magnꝰ domīe vt oīa ſintte plena ⁊ ſint in te: ſic tamē es ſine om̄iſpacio vt nec mediū nec dimidiū nec vlla pars ſit in te.Ꝙ ſolus ſit quod eſt ⁊ qui ē. XXII.Uſolꝰ ergo domīe es quod es:et tu es qui es. Nā quod aliud ēin toto ⁊ aliud in partibus: et inqͦ aliqͥd eſt mutabile nō oīno ē qd̓ eſt Etqd̓ incepit a nō eſſe: ⁊ p̄t cogitari nō eē etniſi ꝑ aliud ſubſiſtat redit ī nō eſſe: ⁊ qd̓habet fuiſſe: quod iam nō eſt: ⁊ futurumeſſe: quod non dum eſt id nō eſt ꝓprie etabſolutē. Tu vero es quod es: quia qͥcquid aliquādo aut aliquo mō es. hoc totus et ſemper es. Et tu es qui proprie etſimpliciter es: quia nec habes fuiſſe autfuturū eſſe: ſed tantuꝫ p̄ſens eſſe nec potes cogitari aliquādo nō eſſe. ¶ Sed vita es: ⁊ lux: ⁊ ſapiētia ⁊ beatitudo: ⁊ eternitas ⁊ multa huiuſmodi bona ⁊ tamennon es niſi vnū ⁊ ſummuꝫ bonū cū tibiomnino ſufficiens: nullo indigens: quoomnia indigent vt ſint: ⁊ vt bene ſūt.¶ Ꝙ hoc bonū ſit pariter pater ⁊ filiuset ſpūſſanctus ⁊ hoc ſit vnum neceſſariūqd̓ eſt om̄e ⁊ totū ⁊ ſolū bonū. XXIII.Oc bonuꝫ es tu deus pater hoceſt verbum tuum id eſt filius tuus. Etenim non poteſt aliud qͣꝫquod es aūt aliquid maius vel minꝰ teeſſe in verbo quo teipſū dicis: qm̄ verbūtuum ſic eſt verum quomō tu verax. Etidcirco eſt ipſa veritas ſicut tu non aliaqͣꝫ tu: ⁊ ſic es tu ſimplex vt de te non poſſit naſci aliud: quā quod tu es. Hoc ipſum eſt amor vnus: ⁊ cōmunis tibi ⁊ filio tuo id ē ſāctuſſpūs: ab vtroqꝫ procedens. ¶ Nā idem amor nō eſt impar tibi a filio tuo: quia tm̄ amas te ⁊ illū: ⁊ ille te ⁊ ſeip̄ꝫ: quātꝰ es tu ⁊ ille nec ē aliuda te ⁊ ab illo quod diſpar nō eſt tibi: ⁊ illi nec de ſūma ſimplicitate poteſt procedere aliud quā quod eſt de quo ꝓcedit.

f iiij