Circūflexus. qͥ ſit partī ꝑ eleuationē partimꝑ inclinationē vocꝭ. vt ptꝫ in penl̓ huiꝰ infinitiui amare. Circūflexus hodie ponit̉ cuꝫacuto. nec eſt in vſu nr̄o. Propt̓ has tresſpēs tribus cenſet̉ noībus. Dr̄ nāqꝫ accentꝰꝓpt̓ acutū. tenor ꝓpter gͣuē. tonꝰ ꝓpt̓ circūflexū. Uel iō d̓r accentus ab accinēdo .i. adſignandū aliqͥd canendo. qꝛ ad hͦ eſt accentꝰinuentꝰ vt ſigͣtio dictionis meliꝰ diſtīguat̉.Tenor d̓r a tenēdo. qꝛ vna ſyllaba magiſ minuſve tenet̉. Tonus qͣſi tonandi modꝰ. Regulę de accentu ſunt tales. Nulla dictio denatura acuit vltimam niſi gręca. vt Lybię.Agathę. vel hebraica. vt Dauid et Iacob.Item nulla dictio naturalit̓ breuis circūflecti debet qd̓ mō accipit̉ ꝓ acui. Iteꝫ omnisdictio regit̉ vno ſolo accentu. Omīs dictiomonoſyllaba ẜm cōem modū legendi habꝫaccentū acutū. vt fex ⁊ lex. ⁊ lis ⁊ res. Itemoīs dictō byſſyllaba acuit pͥmā. vt ꝟgo. deꝰrhoma. Ite omīs dictio triū ſyllabarum etpluriū hn̄s penl̓. naturalit̓ lōgā hꝫ accentuꝫſuꝑ ip̄am penl̓. vt fortuna hr̄e poeta. Itemoīs dictio triū ſyllabaꝝ ⁊ vltra. hn̄s penulnaturalit̓ breuē acuit an̄penl̓. vt dn̄s ⁊ iuſticia. De ſecunda regula excipiunt̉ plura .ſergo qn̄ ponit̉ ꝓ cā ad dr̄am ſui qn̄ eſt ꝯiurctio illatiua. vt hͦ facio ergo tui. mō acuit vtimam ꝯtra regulā de byſſyll̓. Puta qn̄ ponitur ꝓ ſicut. ad dr̄aꝫ ꝟbi puta in imꝑatiuoPone ꝓ retro ad dr̄am v̓bi pone in imꝑatiuo. Vna .i. parit̓ aduerbium ꝯgregandi addr̄am noīs vna in ablatiuo fęminino. Circūp̨̄poſitio vel adu̓biū ad dr̄am actī huius nominis circus. circi. Itē adu̓bia in c. terminata. vt illic iſtic. illuc iſtuc. illac iſtac. illinciſtinc. Item ꝯciſa vt fumat ꝓ fumauit. primas. ꝓ pͥmatis. ſic em̄ declinabat̉ antiqͥtusEt corrupta ꝑ cōpoſitionem vt viden .i. videſne. ſatin ꝓ ſatiſne. ⁊ apocopata ab indecōpoſita. vt abin. dein. ꝓin. in qͥbꝰ redit natural̓ accentus qͥ debebat eſſe ſuꝑ ſyllabā incū eſſet lōga poſitiōe. Hei interiecto ad differētiā ꝓnoīs ei. acuit vltimā qͣ tn̄ ꝓ monoſyllaba vtunt̉ poetę. Ouid̓. Hei mihi quidfeci qͦ me furor egit amantē. Dij. ⁊ ij. ⁊ cui ⁊huic ſunt dictiones monoſyllabę. vn̄ in metro debent acui ẜm regulā de monoſyllabistn̄ po etę in metro aliqn̄ diuidūt dij ⁊ cui. aliqn̄ ꝓmonoſyllab̓ vtunt̉. Dij tn̄ ⁊ ijſcribūt̉ꝑ duplex ij. ſed ꝓferēda ſunt ꝑ vnū. iuxta illud Eberhardi. Scribe dij lege di ſi vis vrbanus haberi. Et doctrinale dic̄. I ꝓfers ⁊di. debet tn̄ ij dupla ſcribi. Itē Falſo aduer
biū. ad dr̄am ablatiui noīs falſo. ⁊ ſimilitereo vno illo. Item Cuius ntūs ad dr̄am gtīcuiꝰ. Intro ad dr̄am ꝟbi qn̄ eſt aduerbiumSi aūt q̨̄rat̉ quare in multis alijs talis dr̄anon ẜuet̉ vt mō. cito. ⁊ ſero. Dicendū ꝙ invltima ſyllaba taliū ſufficit dr̄a temꝑis. naꝫqn̄ ſunt aduerbia. hn̄t vltimā cōem. ſꝫ quando ſunt ablatiui hn̄t eam longā. datiui ꝟoaduerbialit̓ poſiti ꝓducunt vltimā ſemꝑ. ⁊remanent nomīa qͣꝫuis adu̓bialit̓ ponātur.Canis ꝟo non mutat accentū. ad dr̄aꝫ huiꝰꝟbi canis. qꝛ vtraqꝫ eſt pͥncipal̓ pars. Cętera aūt hn̄t dr̄am ꝑ accidentia ſua. vn̄ nō eſtmagna neceſſitas ꝙ in oībus int̓ q̨̄ cadit dr̄aꝑ accentum diuerſitas aſſignet̉. Cōciſio impedit non ſolū ſecūdam regulam de accētu.verū etiam tertiā ⁊ qͣrtam. nam ſuꝑ quācunqꝫ ſyllabam fuerat accentꝰ in integ dictioneſuꝑ eandem remanet in cōciſa. vt amat. proamauit. ſicut em̄ erat accētꝰ acutus ſuꝑ ma.in ꝟbo amauit. ſic ſuꝑ eaꝫ remanet in corrupta. Idem accidit in ml̓tis deſinentibus inas. vt nr̄as vr̄as. cuias. arpinas. rauennasoptimas. ⁊ his ſimilibꝰ. quoꝝ ntīerāt olimnr̄atis vr̄atis cuiatis. optimatꝭ. ſic etiā qͥris⁊ illic ⁊ iſtic acuūt vltimā. qꝛ eoꝝ integͣ olimerāt qͥritis. illice. ⁊ iſtice. ſꝫ ꝑ ꝯciſionē nr̄o tēpore ꝓferunt̉. hoc etiā ꝯtingit in vtīs apocōpatis. vt Uirgili. Domiti. mercuri. Tales em̄ vtī acuūt penl̓. qͣꝫuis ſit breuis ſic̄ illa eadē acueret̉ in vtīs ſi diceret̉ o Uirgilieo Domitie. o Mercurie. ⁊ acuūt̉ in ntīs eorum vt Uirgiliꝰ ⁊ Domitiꝰ ⁊ Mercurius.Noͣ aūt ꝙ ꝯciſio nō īpedit naturalē accētuꝫniſi mutet̉ tꝑs. vt petijt ꝓ petiuit. petiuit ꝓducebat mediā. ſꝫ qꝛ mutatū eſt tꝑſ. i. breuiſan̄ vocalē ſucceſſit ꝓ lōga. remāet accentusſuꝑ an̄penl̓. ẜm regulā. Sil̓it̓ eſt in audijt ꝓaudiuit ⁊ ſil̓ibꝰ. Itē ꝯciſio nō īpedit regulāde accentu ſi nō remaet vocal̓ in conciſioneſꝫ cū d̓r deū ꝓ deoꝝ accētꝰ ẜm regulā manetſuꝑ pͥmā. qꝛ media ſyllaba o. ſuꝑ quam erataccētꝰ in integͣ āmota eſt. vn̄ ꝯciſio intelligitur nō mutato tꝑe ⁊ vocali remanēte. Itē ſiremaneat vocal̓ ⁊ mutet̉ ſigͣtio dictiōis nonīpedit̉ regl̓a vt cū d̓r docibil̓. qꝛ dic̄ aptitudinē in ẜmōe accētꝰ eſt ſuꝑ ci. ſꝫ ſyncopatūd̓r docil̓ ꝙ dic̄ aptitudinē ī hoīe vl̓ re alia aīmata. ⁊ ē accētꝰ ſuꝑ do. Itē n̄ īpedit̉ regulaſi mutet̉ ꝑſor̄onis vt cū d̓r coloro accentꝰ ēſuꝑ media. ſꝫ ind̓ deriuat̉ color qd̓ hꝫ accentū ſuꝑ pͥmā. ſic honor ab honoro. labor a laboro. ⁊ odor ab odoro. Cā ꝯſortij fit ꝯtra generaleſ r̄gl̓aſ d̓ accētu vt cuia cuiū acuūt vltꝭAa 4