CCXXVIdulcꝭ ē ī ore meo: qͣꝫ ſuauit̉ ſapit ī ip̄opalato gaudioꝝ aīe mee: qͣꝫ fortit̉: qͣꝫcrebro pulſat mētē meā: ⁊ fouens fouet oēs ſenſꝰ meos ⁊ īteriora mei ſp̄svt te laudare dilectet. qꝛ feciſti nos adlaudādū te. qͥ eī adheret d̓o vnꝰ ſpūseſt cū eo. Fugiā itaqꝫ dn̄e ⁊ libent̓ fugiā obſtrepētes tuml̓tos oīꝫ vanitatūSꝫ qͦ fugiā vt illos decline. illos cal-cē ſb̓ pedibꝰ: ⁊ ꝓcul repellā. niſi ad teqͥ es ſolꝰ refugiū ⁊ vnica ſpes miſerorū: ad te gl̓ia mea ⁊ exultatio cordismei ꝯfugiā de lacu miſerie ⁊ de lutofecꝭ: tibi ihereā. ꝓut ip̄e dederꝭ ſuaui-tatis melliflua: vt tu dulceſcas mihidulcedo nō fallax: dulcedo felix ⁊ ſecura. Querā gͦ te dn̄e īuocās ⁊ īuocabo te. credēs ī te. ⁊ q̄rēs te īueniā te. ⁊inueniēs bn̄dicā te. qͥ bn̄dixiſti nos īoī bn̄dictiōe. d̓s meꝰ vnica ſpes meaexaudi me ne fatigatꝰ noli q̄rere te. ſꝫvt q̄rā faciē tuā ſꝑ ardent̓. tu da q̄rētite vires qͥ īueniri te feciſti. ⁊ magꝭ ac