CLXVIdo ⁊ gl̓ifico te dn̄e ih̓u xp̄e ꝓpt̓ nimiaꝫ extēſionē tuā ī cruce: vt nec manuſneqꝫ pedes. nec vllū mēbruꝫ mouerepoſſes. ⁊ ꝓpt̓ magnū dolorē qͥ ꝑtranſiuit oīa interiora tua qn̄ eleuatus escū cruce: nudꝰ ⁊ dilaceratꝰ. liuidꝰ: etin ligͦ duriſſimo extēſꝰ: ꝯtractꝰ: īclīa-tꝰ ī meos āplexꝰ. ⁊ ꝓpt̓ ſctāꝫ ⁊ deuotā orōꝫ qͣꝫ orabas ꝓ limicꝭ tuis dicēsPr̄ igͦſce ill̓: qꝛ neſciūt qͥd faciūt. Mo-ueāt te pr̄ igͦminee mee: ſudores ⁊ labores mei. videāt̉ e celo vulnera iſtaqꝛ ꝓpt̓ ſcelꝰ ppl̓i tui ꝑcuſiſti me. O bone ih̓u ſic orās ad pr̄eꝫ exauditꝰ es ꝓꝯuerſiōe ml̓toꝝ: ⁊ obſcuratꝰ eſt ſol: ⁊facte ſt̓ tenebre ſuꝑ vniuerſā t̓rā vſqꝫad horā nonā. ¶ De obprobrijs iu-deoꝝ ⁊ ꝯtumelijs exhibitꝭ ih̓u ī cruce⁊ de verbo ad latronē in cruce dicto.Rās tibi ago dn̄e ih̓u xp̄e ꝙ tāturpit̉ pēdebas in cruce in medio duoꝝ latronum: ſaturatꝰ obprobrijs ⁊ irriſiōibꝰ: nudꝰ: ⁊ dirꝭ v̓bepe