GTſmanifeſtabo ei meip̄ꝫ. ⁊ ego ⁊ pr̄ meus veniemꝰ ad eū ⁊ māſionē apd̓ eūfaciemꝰ Et iteꝝ dixiſti. Qui manet inme ⁊ ego ī eo: h̓ fert fructū ml̓tū: qꝛ ſin̄me nihil poteſtꝭ facere Et oſtēdēs eisfructū mādatoꝝ tuoꝝ iteꝝ dixiſti. Iaꝫnodicā vos ẜuos ſꝫ amicos: qꝛ oīa qͥcu-qꝫ audiui a pr̄e meo nota feci vob̓. Etvos iā mūdi eſt ꝓpt̓ ẜmonē quē lo-cutꝰ ſū vob̓: ⁊ docuiſti eos orare di-cēs. Perite ⁊ accipietꝭ: vt gaudiū vr̄mplenū ſit. ⁊ qͥcqͥd pecieritꝭ pr̄eꝫ ī noīemeo dabit vob̓. ⁊ vidēs eos ꝯturbatos benigne ꝯſolatꝰ ē eos dicēs. Ex-pedit vob̓ vt ego vadā. nō turbet̉ corvr̄ꝫ neqꝫ formidet: iteꝝ veniā ad vos⁊ gaudebit cor vr̄ꝫ ⁊ gaudiū vr̄ꝫ nēotollet a vob̓. vado ꝑare vob̓ locū ⁊ iterū veniā ⁊ aſſumā vos ad meip̄m vtvbi ſū ego ⁊ vos ſitꝭ: ⁊ pacē tua illist̓ibuiſti ⁊ r̄liqͥſti. O bone ih̓u īclīa te īaīaꝫ meā: ⁊ ẜmotinare mecū ī ſecretoaīe mee: qͣſi anicꝰ ad amicū. vt de ſer