XCIIqͥdē fateor n̄ feci dignā pnīaꝫ. nec plenā egi ſatiſfactionē. Sꝫ qd̓ mihi de-fuit ih̓s ꝓ me adīpleuit. debui quidēampliꝰ cōtriſtari penitēdo. ſꝫ aīa eiꝰtriſtꝭ ꝓ me facta eſt vſqꝫ ad mortē. debui plus ſupplicare orādo. Sꝫ h̓ prome factꝰ ī agonia ꝓlixiꝰ orabat ⁊ ſudore ſanguineo defluebat. Oꝑtebatme meliꝰ face̓ emēdādo. ſꝫ ih̓s ſatiſfecit ꝓ me moriēdo. Et ſi ego meritꝭ meis ſaluari dignꝰ nō ſū. tn̄ qꝛ membrūih̓u credēdo factꝰ ſū. ab eo āpliꝰ ſeꝑari nō poſſū. hac fide. hac pietate ſb̓nixus. dignꝰ qͥdē: nō ꝑ me. ſꝫ ꝑ dn̄icā gͣ-ciā cōfido ſaluari me poſſe. Ecce ad-uocatꝰ meꝰ apud te deū ⁊ patrē. Ec-ce pōtifex ſūmꝰ qͥ alieno nō eget expiari ſanguīe. qꝛ ꝓpͥo fulget ꝓfuſꝰ cruore. Ecce hoſtia ſctā bn̄places ⁊ perfecta ī odorē ſuauitatꝭ. Ecce agn ſinemacl̓a. qͥ corā tondētibꝰ ſe obmutuitqꝛ lapidibus ceſus: ſputis illitus. obprobrijs affectus: os ſuū nō aperun.