LXXXVIgnus ſū ſcire. nec etiā noīare. nec ꝯiuctionē ſyllabaꝝ ꝓnūciare. ſꝫ tm̄ diuiſiōe lr̄aꝝ ꝑſone xp̄e Iothhe. vau. thetvt huiꝰ ſciſſimi noīs tui poſtponi rexpax alpha ⁊ o. Adonay v̓tus hͦ ip̄mefficacit̉ obtineas: qd̓ pura ſupplicātꝭdeuotio: tā fidelit̓ clamat. Cuꝫ em̄ tuqͥ es v̓itas īuio labil̓. ⁊ ſalꝰ īpaſſibil̓.ꝓmittꝭ ꝑ orōis īſtāciā ī tuo noīe petētibus petitiōis efficatiā. Nefas ē fide-libus dubitari tāti noīs īuocationēaliqͣtinꝰ ānullari Ip̄i qͥdē ſubiecta ſt̄oīa ⁊ mirabilit̓ deẜuiūt vniuerſa. deꝗbuſcūqꝫ p̄dicat̉ diſcernere: ſentir̄: viuere ⁊ eſſe. Sic̄ em̄ ea q̄ rōe diſcernūtita ⁊ ea q̄ ſine diſcretiōe ſenciūt: ita ⁊ea nihilominꝰ q̄ ſine ſenſu viuūt: adhuc āt ⁊ ea q̄ ſin̄ vitā tātū exiſtūt ī co-gitatiōe nō errāt: in ſb̓iectiōe nō claudicāt dū inſtituta ſeruant: ⁊ depoſitanō mutāt. Licet em̄ quedā nature ꝙbuſdam diſtinctiōibus alie ab alijsdiſſentiant: tamē oēs creature tue in