amator ⁊ recōciliator hūani gn̓is ie-ſu xp̄e et̓na ſalꝰ oīꝫ te diligēciū. qͥ ꝓpt̓tuā paciētiā ꝑmiſiſti me īdignū pctōrē polluto cord̓ ⁊ ore accipere hͦ ſctm̄corpꝰ ⁊ ſāguinē tuū: quē qͥ accepit indigne n̄ ad remediū ſꝫ ad iudiciū ac-cipit. Queſo eſto mihi ꝓpiciꝰ īdigniſſimo pctōri. Et qͥ es vera ⁊ et̓naͣ vitadignar̄ ꝑ hͦ ſacr̄a q̄ ſūpſi oēꝫ īiqͥtatē ⁊īpietatē mee pͥorſ vite remittē. ⁊ ſeq̄n-tꝭ vite actionē ī laudē ⁊ gl̓iaꝫ tui ſanctiſſimi noīs trāſmutar̄. vt cū ad iudicādū tibi pꝰ hāc vitā pn̄tatꝰ fue̓o: nōli me q̄ſo clemētiſſime d̓s ꝓpt̓ īnūerabilia pctā mea dānare: ſꝫ ꝑ hāc receptionē redēptiōis nr̄e auerte irā tuā anob̓: quā ſepiſſime meis negligentijspl̓imis ⁊ pctōꝝ ꝑpetratiōe ꝓchdolorme ꝓfiteor irritaſſe. O ſereniſſima ⁊ īclita mr̄ dn̄i nr̄i ih̓u xp̄i v̓go ꝑpetua q̄eūdē creatorē oīꝫ creaturaꝝ ī tuo ſactiſſimo vt̓o digͣ fuiſti portare: cꝰ ideꝫveraciſſimū corpꝰ ⁊ ſāguinē ego mi-