XLVIIti vnitatꝭ tue. Iteꝝ atꝫ iteꝝ d̓s meꝰ gͣ-cias ago potētie tue ꝓ eo ꝙ feciſti ce-lū ⁊ t̓rā mare ⁊ oīa q̄ ī eis ſt̓. Et qꝛ miſiſti ad redēptionē nr̄aꝫ vnicū filiumtuū: ⁊ ad remiſſionē pctōꝝ: ⁊ collationē donoꝝ ꝑ eūdē ſpm̄ ſctm̄ tuū. Deniqꝫ ꝓ vniuerſa eccl̓ia catholica ⁊ ſcpͥturſ ſctīs ⁊ cūctꝭ ordinibꝰ ⁊ ſacr̄is eccl̓iaſticꝭ ⁊ ꝓ oī ppl̓o xp̄iano: ⁊ cūctꝭ q̄ eueniut eis. Tādē ꝓ meip̄o ꝓ eo ꝙ manꝰtue plaſmauir̄t me ad tuā dignaꝫ ſil̓itudinē. ⁊ qꝛ baptizatꝰ ac cōfirmatuslr̄is tͣditꝰ: religiōi mācipatꝰ. Et qꝛ ſo-la miẜatiōe pietatꝭ tue: ⁊ cura ſollici-tudinis viuo: licꝫ īdignꝰ ⁊ ingͣtꝰ. Tā-dē ſupplico clemēcie tue vt ſim potēs⁊ libens abhomīari ⁊ ſuꝑare ſuꝑbiāauariciā: caſtrimargiā: ira: luxuriā: accidiā: gulā ⁊ vanā gl̓iaꝫ ⁊ cetera oīavicia: ac deſideria carnalia. oēs tētationes: cūctaqꝫ ſpernere inutilta. caue-re nociua: ſuſtiner̄ aduerſa: proſequiſalubria: meditari ſpiritalia: compre-
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten