OrhusEt qͣꝫtū ad hoc ſpūſſanctus dr̄ ſubtilis. qꝛ in omnibus facit nos attendere diligēter et inſpicere ſb̓tiliter. ne ſub ſpecie neceſſitatis introeat pediſſeq̓delectatō voluptatis. Et hoc eſt quod dicit̉. ecͣtespͥmo. Luſtrās vniuerſa ī circuitu ꝑgit ſpūs. Qd̓v̓bū exponit̉ qͣtuor mod ¶ Primo. ſic. Spūs deiluſtrans vniuerſa ꝑgit ꝑ circuitū. qꝛ nihil eſt ei incognitū. ſꝫ oīa ſcrutat̉ etiam ꝓfunda dei. ẜm apoSecundo modo. ſic. Spūſſanctus luſtrans omma. id eſt qͣꝫtum ex ſe eſt illuminans bonos et malos. pergit ꝑ circuitū .i. de virtute ī virtutem pergere facit bonos. ¶ Iercio. ſic. Spūſſanctus pergit ꝑ circuitū. qꝛ oritur a quatuor plagis. Re. ſupͣca. xxvj. ¶ Quarto. ſic. Apus noſter ꝑgit ꝑ circuitum. qn̄ ex omni parte gratias deo agit. Bern̄Diſce ad ſingula dona gratiarū agere gratiarū actōnes. ¶ Tercia virtus eſt p̄ſeuerantia. Cuiuseſt duplex actus. ſcꝫ perſeuerare in bonis. et ſecuritatem p̄ſtare a malis. Quantū ad pͥmum actū perſeuerātie ſpūſſanctus dicit̉ ſtabilis. ſcꝫ dans ſtabilitatem in predictis bonis. Vnde ad philip. j. Statis in vno ſpū vnanimes. Que verba ambroſiꝰ ingloſa exponens ſic ait. Statis in fide et deuotōnecontra aduerſarios. Et quomodos Certe in ſpūſancto. cui non heret contrarius ſpūs. vt ſic̄ ipſeeſt vnus. ita ⁊ vos ſitis. Del in ſpūſancto id eſt inſpūali intelligentia: qͣꝫtum ad intellectū. et vnani.nies qͣꝫtum ad affectū: quod fit per caritatē. Act̉iiij. Erat illis cor vnū. et anima vna. Et ad colo.pͥmo. Permaneatis ī fidefundati ⁊ firmi. ſtabileset immobiles. Augꝰ. in gloſa. Permaneatis in fi.de fundati et firmi. vt nō fluctuētis vel heſitetis. etſtabiles. ut per vos nō recedatis. et immobiles. vtalio impellente non recedatis. vel fidem non deſeratis et cadatis. ¶ Secundus actus perſeuerantie ēſecuritatem preſtare a malis. et qͣꝫtum ad iſtum actum ſpūſſanctus dicitur ſecurus. qꝛ facit ſecuritateꝫ a malis. Vnde apo. ad ephe. iij. Pet vobis ẜmdiuītias glorie ſue corroborari per ſpm̄. Auguſti. īgloſa. Det vobis ẜm diuitias glorie ſue qͥ dat omnibus affluenter. Et quid: virtutem qͣ ſitis corroborati in interiori homine. id eſt in anima ꝑ ſpm̄ſanctum: et vt hanc virtutem habeatis det vobischriſtū habitare per fidem in cordibus veſtris. Dicit aūt chriſtū habitare ꝑ fidem. qꝛ aliqn̄ ſunt for.tes in quibus non habitat xp̄us. vt hereti et peccatores qui habent fidem informem. ¶ Si aūt queritur. quis eſt ſecurus amalis. Rn̄detur prou̓. xi.Qui cauet laqueos ſecurus erit. Quod verbū exponitur quatuor modis ¶ Primo. ſic: Qui cauetlaqueos peccati non ſolum in ſeip̄o. ſed etiā in ſubditis. vel in alijs corrigendo. ſecurꝰ erit ab affectōne pene. ¶ Secūdo. ſic. Qui cauet laqueos ſcꝫ culpe rumpens eos per pn̄īam. ſecurus erit de indulgentia ¶ ercio. ſic. Quicauet laqueos cure paſtoralis. ſecurus erit a periculo p̄latorum. Bern̄.Conſidero grādū ⁊ vereor caſum. attendo faſtigiūdignitatis. celſitudinē honoris et euicino cōſideroꝑiculum. ¶ Quarto. ſic: Qui cauet laq̄os. id ē pulcritudine creaturaꝝ. Ael qͥ cauet laq̄os id ē ꝑicula diuitiaꝝ vel p̄plexitates actōnū tꝑaliū fugiendoa mūdo. ſecurꝰ erit ī die iudicij. Vos cauet lagosqui oīa hec reputat ſtercora vt cū apl̓o xp̄m lucrifacit. et hoc per ſpmn̄ſanctū. vt p̄dixi. Vnde berij.in ẜmone lcciiij. exponēs illud verbū ſap̄. vij. ſpūſeſt multiplex ſic ait. Spūſſanctus ideo multiplexdicit̉. qꝛ multipliciter filijs hominū inſpirat̉. quodſic ꝓbat dicens. Spūſſanctus concedit̉ ad vitevſum. ad miraculū. ad ſalutem. ad auxiliū. ad ſolaciū. ad feruorem. ¶ Primo qͥdem concedit̉ ad vite vſum. et hoc bonis et malis. dignis pariter et indignis cōmunia bona abundantiſſime tribuēs. itavt videat̉ hic diſcretōnis limitem nō tene̓ ¶ Secūdo ſpūſſanctus concedit̉ ad miraculū in ſignis etprodigijs et varijs v̓tutibus. ſꝫ qm̄ nōnullis hācgratiam ſine ꝓpria vtilitate largit̉. Ideo tercio ſpirituſſanctus infunditur alijs ad ſalutem. videlicꝫcū toto corde noſtro reuertimur ad dn̄m deū no.ſtrū. Quarto cōceditur veldatur ad vite auxiliuꝫcū in omni colluctatōne adiuuat infirmitatē nr̄aꝫQuinto concedit̉ ad conſolatōnem vel ſolamen.et hoc cū teſtimoniū phibet ꝙ ſimꝰ filij dei. que inſpiratō eſt ad conſolatōnem. Sexto ſpūſſanctusdatur ad feruore. et hoc cū in cordibꝰ perfectoruꝫvehementius validū ignem caritatis accendit. vtnon ſolū in ſpū filiorū dei. ſed etiā in tribulatōnibꝰglorient̉. contumeliā reputantes gloriam. obprobriū gaudiū. deſpectōnem exaltatōnem. Hec bernardus vbi ſupͣ.¶ Ꝙ in corꝑalibꝰ ſtatus ꝓprie requirit duo et q̄.Tatus ¶ Circaſta. Ca. j.tū conſideranda ſūt quatuor.ſcꝫ euidentia eſſentie. cōueniē.tia exiſtentie. dr̄a inherentie. p̄minentia excellentie. ¶ Primouidentia eſſentie. Vlāſtatus ꝓprie loquendo ſignatcirca ſtatū conſiderandā eſt equandā poſitōnis dr̄iam ẜm quā aliquid diſponit̉ẜm modū ſue natu̓e cū quadā immobilitate. Ex v̓bis quibꝰ elicit̉ ꝙ in corꝑalibus ſtatus ꝓprie requirit duo. ſcꝫ rectitudinē homini cōnaturalem et quietudinē difficile mobilem. Primo dico ꝙ in corporalibꝰ ſtatus reqͥrit rectitudinē vel altitudineꝫ homīconnaturalē. ſcꝫ vt caput eius in ſupiora tendatet cetera membra cōuenienti modo diſponant̉: qd̓quidē non accidit ſi homo iaceat vel ſedeat vel accūbat. ſed ſolū qn̄ rectus ſtat. Vn̄ ezech̓. ij. dr̄. ffili hominis ſta ſuꝑ pedes tuos. Et apo. pͥme ad coꝝx. Si quis exiſtimat ſe ſtare videat ne cadat Etgo. in vj. moꝝ. ſic dicit. ꝙ a ſtatu rectitudinis diſpereunt qui p̄ noxia verba dilabuntur. ¶ Secundꝰ ſtatuſ in corporalibus requirit quietudinem difficile mobilem. Vnde nec homines corporaliterſtare dicūtur quantūcūqꝫ ſint recti niſi quieſcant.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten