Druckschrift 
Pantheologia : [Mit Praefatio von Jacobus Florentinus]
Einzelbild herunterladen
 

quiſeruuꝫ id eſt de neceſſitate et non volūtate age̓ſpm̄ſanctum aſſeruit. Et ſubdit dicens. Ipiritꝰem̄ ſanctus ꝓpria poteſtate et vbi vult et qualiterpult operatur. Hec allegat beatus thomas in euāgelio cōtinuo ioh̓. iij. ad expoſitōnem p̄dicte autoritatis. ſcꝫ. ſpūs vbi vult ſpirat. gͦ qͥdquid datdeus. pͥncipaliter non ex merito ſed gͣtis dat. Etideo nec minori eſt dolendū de bono maiori alteriꝰnec maiori ſuꝑbiendū. Et qͣre. qꝛ n̄ ẜm merita datſpūſſanctus ſed gratuito ſcꝫ prout vult. Hec bea.tho. in glo. ſuper allegato verbo. ſcꝫ diuidens ſingulis prout vult. Vnde exodi. xxxiij. Miſereborcui voluero. Require. ſupra. miſericordia dei:capi. ij. Vtrū ſpūſſanctꝰ habeat vnū nomē vel plurā.Ed forte queres gratia Ca. xxxiiijpredictorū. vtrum ſpūſſanctus habeatvnū vel plura nomina. ita ꝙ nos debeamus eū vno nomine vel pluribꝰ nominibꝰ noīare.Rn̄deo et dico. ꝙ nos debemus in hac vita ſpiiſāctum pluribꝰ nominibꝰ nominare et non vno ſoloquod tripliciter ꝓbo. ſcꝫ ratōne. ſimilitudine ⁊ autoritate. Primo ratōne. ſic. Scd̓m ꝙ res intellectu concipimꝰ vel cognoſcimꝰ nomine expͥmimus vel noīamus. eo ꝙ ẜm ph̓m voces vel nominaſunt ſigna intellectoꝝ. ſed deus non poteſt in hacvita a nobis cognoſciper eſſentiā ſuam ſed ex creaturis. gͦ eum pluribꝰ nominibꝰ noīamus. Si aūtip̄am diuinā eſſentiā prout eſt poſſemus intellige̓et ei nomen ꝓprium adaptare: noīe vno tm̄ ea exprimemus. quod ꝓmittitur his qui eū per eſſentiam videbūt. zacha. vlti. In illa die erit dn̄s vnuset nomē eius vnū. Hanc ratōnem ponit bea. thocontͣ genti. libro. pͥmo. ca. xxxj. ꝙ pluralitas nominū diuinoꝝ non repugnat ſimplicitati diuine eſſentie. in fine capi. Secundo hoc idem ꝓbo diſtinctōne. Quedam noīa ſunt que dicunt imꝑfectōnem. et hec omnino remouent̉ a deo. Quedaꝫvero ſūt que dicunt ꝑ̄fectōnem cū modo imp̄fectoſcꝫ eo modo qūo ſūt increaturis. et hec pn̄t affirmari et negari de deo. Affirmari qͣꝫtuꝫ ad illud adquod noīa imponūtur ad ſignandū. llegari veroper modū ſignandi. vt albuqꝛ concretū. albrdo.qꝛ ſubſiſtens. A ſimili oīa nomina que attribuunt̉creaturis negant̉ de deo ꝓpter imꝑfectōneꝫ modiſi produce̓tur et in concreto et in abſtracto. Quedam aūt nomina ſūt que dicūt p̄fectōnem abſolute vel ſimpliciter abſqꝫ omni defectū. ſcꝫ cuꝫ modoſuꝑeminentie: que deo cōueniūt. et hec de ſolo deodicunt̉. ſicut ſummū bonū et pͥmumi ens. vel pͥmacauſa et huiuſmodi. Hanc diſtinctōnem tangit beatus thomas contra genti. vbi. ſupͣ. libro. pͥmo.capi. xxx. que nomina pn̄t p̄dicaride deo et q̄ no.Ex hac diſtinctōne talem ratōnem formo. Nullūnomen deo a nobis impoſitū in hac vita ꝑfecte expͥmit ꝑfectōnem diuinā. Quiꝰ ratō eſt. qꝛ cūcognloſcamus hic deū ex creaturis vt noīemus eum.vt patet ſipͣ nullū nomen ſignificat diuinā eſſentiam ẜm ꝙ eſt. Sicut hoc nomē homo ſignificat eſſentiā hominis. qꝛ ſignificat diffinitōnem eius declaranteꝫ eſſentiā hominis. Ratō em̄ qͣre ſignificatnomen eſt diffinitō. Et ph̓us dicit in libro de cauſis. ꝙ lingue deficiūt a narratōe eius. et ꝙ ip̄e eſtamor animi eo ꝙ dici poteſt. per que verba ſignificatur ꝙ nullū nomen ſufficit ad expͥmendam diuinam p̄fectōnem. ſed aliquid ꝑfectōnis datur nob̓intelligi ꝑ vnuꝫ nomen quod nō datur ꝑ aliud. gͦad hͦ ꝙ magis nobis diuina ꝑfectō innoteſcat pluribus modis deus vel ſpūſſanctus qui eſt deꝰ a nōbis eſt denoīandus ẜm ꝙ ip̄m ex creaturis concipimus. Hec bea. tho. pͥmo ſcrip. ſen. diſt. xxij. arti.v: argū. contra. et in cor. ſolū. Tercio hoc ideꝫꝓbo autoritate. Nam in ſcriptura diuina in pluribus locis iniueniūtur plura noīa de deo et de ſpūſancto. vt dicit bea. tho. ibidem argū. contͣ. Et pͥcipueſap̄. vij. Eſt em̄ in illa ſpūs intelligentie id ēdoctor intelligentie ſpūs. ſanctꝰ vnicus multiplex⁊cͣ. vbi exprimūtur plura noīa que cōueniunt ſpūiſancto ex ꝑte ſue eſſentie et ex ꝑte ſuorū effectuumPrimo dico ꝙ ex parte ſue eſſentie inter alia decemnioīa noīantur. ſcꝫ ſpūs. ſanctꝰ. vnicꝰ. certus: inconiquinatus. mūdus. humanus. benignus. ſubtilis. ſtabilis. Primo em̄ dicit̉ ſpūs duplici ratōne. Prima eſt. qꝛ ex ſua natura eſt incorporeus. etomnis creatura in corporea in ſcripturis ſacris appellatur ſpūs. Secunda ratō. qꝛ refertur ad pa.trem et filiū. Eſt em̄ ſpūs patris ⁊ filij. Vnde ⁊ ſpirantes ſpū ſpirantes ſūt et ſpiratus ſpū ſpiratuseſt: Hec iſido. ethi. li. viij. ca. de ſpūſācto: qͣre dicitur ſpūs. Secundo dicit̉ ſanctus ex ſui natura.qꝛ puriſſimus eſt. Nam ſanctū idem eſt qd̓ purū eta terra ſeꝑatum. Tercio dicitur vnicus. eo ꝙ exſtīa natura in qua ẜm boecium nullus eſt numerusmaxime eſt vnus. quod tali ratōne oſtendo: Vnūeſt quod eſt indiuſū ī ſe et diuiſū ab alijs ẜm ph̓mſed eſſentia diuina eſt indiuiſa in ſe maxime. quodſic patet. qꝛ vbi nulla compoſitō ibi nulla diuiſio.ſed me ſentia diuina nulla eſt compoſitō: neqꝫ materie ⁊ forme neqꝫ accidētiū neqꝫ oīo alicuius rei.gͦ ⁊cͣ. Similiter vna ꝑſona eſt diuiſa ab alia ſiue diſtincta: gͦ ⁊cͣ. Sed forte q̄res vtrū vnitas eſſentialis vel vnitas ꝑſonalis ponant ibi numerū. Rn̄deo et dico. ꝙ non. Cuius ratō eſt. qꝛ nō differūtre ſed ratōne ſolum. Hec pe. de taren. pͥmo ſcripſen. diſt. xxiiij. arti. Quarto dicitur certus īſua natura. qꝛ nec fallit nec fallitur vt gloſainteribidem ait. Quinto dr̄ incoiniqͥnatus ex ſua natura. qꝛ ſine om̄i malicia. vt glo. inter. dicit. Sexto dicit̉ mundꝰ ꝓpter nature mūdiciam. Septimo dicit̉ humanꝰ: qꝛ ex ſīa naturā omnibꝰ eſt cōmunis. vt in glo. inter. dicit̉. hoc eſt ſine ꝑſonarūacceptōne: Octauo dicit̉ benignus bonitate. vtgloſa inter. dicit. Vel benignus a natura id ē ignica bonitate Nono dr̄ ſubtilis. q penetrat cordiū