Druckschrift 
Pantheologia : [Mit Praefatio von Jacobus Florentinus]
Einzelbild herunterladen
 

Quod Ꝙ omni temꝑe debemus ſperare in deo. et precipue temꝑe temptatōnis afflictōnis defectōnis etTa. vijoffenſionis.Parto et vltimo ſpes eſt p̄miatōnis collatiua: Vnde in pͣs. beatus vir cuiꝰ nomen dn̄i ſpes eius. Quod exponens augu. ſic dicit. Beatus vir cuiꝰ ſpēs eſt nomen dn̄iid ē qui temꝑalia nō ſperat ab eo. ſed illud qd̓ indicat nomen eius ſcꝫ ſalutem. id eſt beatus qui ip̄mdeum non aliud a deo ſperat. Et augꝰ ſuꝑ pͣs. ciiijQui gaudet in ſpe tenebit et rem. qui aūt ſpem nōhabet ad rem non poterit peruenire. Propt̓ quoddicit̉ ozee. xij. Spera in deo tuo ſemꝑ. Et dicit ſꝑad oſtendendū ꝙ omni temꝑe debemus ſperare indeo. et p̄cipue temꝑe temptatōnis. afflictōnis. defectōis et offenſionis. Primo debemus ſperarein deo temꝑe temptatōnis. ſcꝫ vt reſiſtamus ⁊ nōcadamus vt vnicamꝰ. Nam ſpes quā habemꝰ dedeo nos liberat ab omnitemptatōne. ꝓuer. xxx.Clipeꝰ eſt ſperantibꝰ in ſe. Re. infra. temptatō ſcꝫquomodo vnicit̉. Secūdo debemus ſperare indeo temꝑe afflictōnis. et hoc triplici ratōe. Primaqꝛ deus tribulatos non deſerit. Iudith. xiij. Quinon deſeruit ſperantes in ſe Secūda eſt. qꝛ deꝰtales eripit. Vn̄. ſcd̓e. ad coꝝ. j. Quidē tantis periculis nos eripuit et eruet in queꝫ ſperamꝰ. Tercia eſt. qꝛ deus ſperantes in ſe ſecuros reddit. Inpͣs. In deo ſperaui non timebo quid faciet mihi homo. Ambro. ī exameron De diuina miſeratōe tūcſperandū eſt amplius cū p̄ſidia humana defeceritIob: xvij Pone me dn̄e tuxta te ⁊ cuiuſuis manꝰpugnet cōtra me. Et grego. iiij. moꝝ. Tāto ſpesin deū ſolidior ſurgit qͣꝫto quiſqꝫ pro illo gͣuiora ꝑtulerit. Vnde iere. xvij. Spes mea dn̄e in die affliIlti mcꝰ ic.ctōnis mee. Et dicit in die afflictōnis mee. qꝛ alioindie proſperitatis vident̉ ſpēꝫ de deo hr̄e. nō autem in die afflictōnis. Sed contͣ. Dicit̉ ecͣci. xiiijFelix qui non habet animi ſui triſticiā et non excidit a ſua ſpē. quod exponit̉ tribꝰ modis. Primoſic. Felie in beatitudine vie. et poſtea in beatitudīepatrie. qui licet habuerit triſticiā vel penā carnis ⁊nundi. non tn̄ habuit triſticia animi ꝑ qua exciderit a ſpē dei Secūdo modo exponit̉ ſic. Felix quinon habuit animi ſui triſticiā id eſt cauſaꝫ triſticieque eſt peccatū. et qui ꝑ peccatū non excidit a ſpeſtia id ē a boīs oꝑbꝰ quibꝰ parat̉ beatitudo. Iercio modo exponit̉ ſic. Feli qui non habuit animiſui triſticiam id eſt accidiā ꝑ quam homo excidit aſpē venie et conſolatōnis et cadit indeſperatōnemNn̄ apo. ad hebre. vi. ſic dicit. Confugimꝰ ad tenēdam ꝓpoſitam ſpem quam ſicut anchoram habemus aīe nr̄e tutaꝫ et firmā. Vbi aūgꝰ ſic dicit. Sivideris te fluctuari in mari iſto anteqͣꝫ intres portu ne deſperes. qꝛ etſi ad tempus fluctuat̉. in eternū non fluctuabit̉. Vnde ſicut anchora nauē̓ tenꝫne ſb̓mergat̉ in mari. ſic ſpes tenet aīaꝫ ne ſb̓mergat̉ in pelago huiꝰ mūdi ⁊ poſtea in inferno ꝯſentiendo peccato. Tercio debemus ſperare in deotempe defectōnis. Sicut em̄ ẜuus in dn̄o diuite ⁊largo ſperat. ſic temꝑe neceſſitatis in dn̄o eſt ſpe.randū. et hoc triplici ratōne ꝓpter quā pauꝑ in diuite ſperat. Prima ratō eſt propt̓ cibū vel nutrimentū. In pͣs. Paraſti in dulcedine tua pauꝑi deus. Secunda eſt propt̓ auxiliū. Iſa. xxv. Factꝰes fortitudo pauꝑi. ſpes a turbine. vmbraculumab eſtū. Et iob. v. Saluū faciet egenū a gladio oris eoꝝ et de manu violenti paupem. et erit egenoſpēs. Vbi ſciendū. ꝙ tribꝰ modis aliquis indū.citur et trahit̉ ad peccanduꝫ. ſcꝫ vel contumelia etadulatoria ꝑ̄ſuaſiōe. contͣ hoc dicit̉. ſaluū faciet egenū id eſt illū qui reputat ſe egere aucilio dei. agladio oris eoꝝ id eſt ab iniqͣ ꝑſtaſione laudē adu̓latōne vel cōtunielia q̄ gladius eſt. Iere. ix. Sagitta vulnerans lingua eoꝝ. Et ꝓuer. penul. Generatō que ꝓdentibꝰ habet gladios. Secundoinducit̉ aliquis ad peccandū iniurie illatōne. Etpropt̓ hoc dr̄. et de manu violenti id eſt de poteſtate tirān qui opprimit alios. In pͣs. Liberabit paupemi a potente cui non erat aduuitor. Tercio in.ducitur aliquis ad peccandū temꝑalis boī affectōne. et cōtͣ hoc dicit̉. et erit ſpes egeno id eſt illi qͥ ētempalis boni aucilio deſtitutus erit ſpēs adeptonis ſpūalis boni. et merito. qꝛ ſpes eſt certa expe.ctatō future beatitudinis. Vndemens cuiꝰ ſpēs īeternis eſt ſolidata nec adu̓latōne nec irriſione veldetractōne deijcit̉. nec p̄ſuaſione emollit̉. nec adu̓ſitate vel pauꝑtate vnicit̉ vel depͥmitur. et talis eſtſpes pauꝑis que innitit̉ ſoli deo. Quarto debemꝰ ſperare in deo tempe offenſionis. Ratō huiꝰeſt. Si em̄ eſſet medicus aliquis corꝑalis qui vellꝫſciret et poſſet omnes infirmitates curare. tunc qͥlibꝫ infirmꝰ ī tali medico debet ꝯfide et ſperare. talis aūt ē deus. qͥ pt̄ vult ⁊ ſcit om̄es peccatores curare et ſaluare. gͦ ⁊cͣ. Vn̄ ecͣci. ij. Reſpicite filij natōnes hominū. et ſcitote: qꝛ nullus ſperauit ī dn̄oet ꝯfuſus eſt. qͥs em̄ ꝑmanſit in mādatis eius et delictus eſt. et qͥs inuocauit illū ⁊ deſpexit euꝫ. Glocolla. Hic qꝫ tria dicit. ſcꝫ nemine̓ ſperantē in dn̄oconfuſum eſſe. vel nemine ꝑmanentem in mandatis eius derelictū eſſe. vel neminem inuocantē euꝫdeſpectū eſſe Primo dicit. ꝙ nullus ſperans indomino eſt confuſus. id eſt in ſpe ſta eſt fruſtratꝰAd romͣi. v. Spes non confundit. glo. id eſt nō facit erubeſcereſperantem. Cuius ratō eſt. qꝛ aliqͥsconfundit̉ qn̄ quod ſperat non inuenit vel implet̉.ſicut illi contingit qui ſperat in homine mendacē qͥfalli poteſt et fallere. Propter qd̓ dicit̉ iere. xvij:Maledictus vir qui confidit in homine Sꝫ ſpēs n̄cōfundit. qꝛ eſt in deo qui non fallit̉ neqꝫ fallere pt̄ Secundo dicit ꝙ nullus operans ex caritate nōex timore vel cupiditate eſt derelictus. Ecͣtes. viijQui cuſtodit p̄ceptum non exꝑietur quicqm̄ maliIn pͣsͣ. Iunior fui etem̄ ſenui et n̄ vidi iuſtū delictūſimpliciter. etſi ad tempꝰ exponat eū tribulatōibꝰ