Druckschrift 
Pantheologia : [Mit Praefatio von Jacobus Florentinus]
Einzelbild herunterladen
 

tempus in quo poſſit aliquis penitere. gͦ ſine om̄iactu penitentie pt̄ homo ſalutē ꝑ gratiam cōſequiRn̄deo et dico. ꝙ in eodem inſtanti quo gr̄a infundit̉ homo pn̄ie motum habebit. ⁊ talis penitētia eiſufficit ad ſalutem. quarto ſcrip. ſen. vbi ſuꝑͣ in ſov. argū. Del dico. ꝙ qnͥcūqꝫ deus infundit gr̄amſiue ī vltimo inſtanti ſiue ī alio temꝑe. tūc in eodeꝫinſtanti infundit penitentiam illa gratia informatāita ꝙ talis virtute gratie in vltimo inſtanti a deo ſibi infuſe pt̄ ſufficient̓ dolere ⁊ penitere de pc̄tis ſuiset talis motus penitentie uel doloris ſufficit ad ſalutē. Sꝫ forte arguēs ꝯtͣ. ſic. Ponat̉ talis ca.ſus. aliquis diligit vxorem uel filiū uel aliquā creaturā iordinate. tn̄ citra deū. modo igit̉ ponaturꝙ talis in peccato dormiat ⁊ dormiēdo iugulet̉ velin freneſim deueniat et ſic freneticꝰ moriat. talisgͦ aūt damnabit̉ aūt peccatū remittit̉ ſibi ſine dolorē. ⁊ ſic poterit peccatoꝝ ſuorū veniā conſequi ⁊ſaluari ſine dolore penitentie. Rn̄deo ⁊ dic̄o. ꝙ ſi ille qui dormedo iūgulat̉ uel freneticus moriat̉ manet in actuali volūtate peccandi in morte. damnateo ꝙ illa placentia iam ꝓgreſſa eſt in cōtemptū. ⁊iam eſſet peccatū mortale. propt̓ quod talis ſic mōriens damnaret̉. Si aūt in vltimo inſtanti anteqͣꝫtaliter moriat̉ gratia deiſibi infundit̉ ſimul ⁊ mo.tus penitentie de p̄teritis peccatis. et ſic talis penitentiā mediate ſaluabit̉. vt patꝫ ſiip̄ immediate. Ꝙ om̄is peccator de quocūqꝫ peccato quātumcūqꝫ magno pt̄ facere pn̄īam. Capi. iiij. Ecundo circa penitentiā etiam cōſiderāda ſūt tria. pͥmo poſſibilitas ſine excuſatōne. ſecundo celeritas ſine dilatōne. tercio integritas ſine diuiſione. Primo circa penitentiam cōſideranda eſt poſſibilitas ſine excuſatōne. Nā qͥlibꝫ peccator de om̄ī culpa quātumcūqꝫſit magna propt̓ offenſam diuine maieſtatis poteſtpenitentiam facere ⁊ deo ſatiſfacere ⁊ ſic veniā obtinere. Hoc aūt ꝓbo autoritatibꝰ. ratōnibꝰ. ⁊ exēplis. Primo probo autoritate criẜ. qui dicit. ꝙetiā ſi ad ſūmū grādū aliqͥs ꝑuenirꝫ peccatoꝝ miſericors deꝰ reuertentē libēt ſuſcipit. Secūdo probo hoc idem autoritate daniaſ. qui dicit. ꝙ hec eſtdifferentia ſpūs vniti carni ⁊ ſeꝑati a carne. qꝛ ille ſcꝫ ſpūs vnitus carni eſt ſuſtēptibilis penitentie.hic̄ aūt ſcꝫ ſpūs ſeꝑatus a carne non. ⁊ propt̓ hocdiffert peccatū homīs ⁊ angeli. qꝛ peccatū angelieſt irremiſſibile. peccatū vero homīs eſt remediabile. Vn̄de om̄i peccato cōmiſſo a ſpū incarne duꝫſpūs eſt in carne poteſt homo agere penitentiam. Tercio hoc idem probo quatuor ratōnibꝰ. ſcꝫ ratōne iniunctōnis. comꝑatōnis. afflictōnis. miſeratōnis. Primo ꝙ quilibꝫ in hac vita poſſit penitere de ſius peccatis ⁊ deo ſatiſfacere. probo rationē iniūctōnis ꝯſiderādo dei p̄ceptū. ſic. Quicūqꝫdicit deū p̄ciꝑe aliquod impoſſibile anathema ſit.vt hiero. dicit. ſed facere penitētiaꝫ eſt in p̄ceptoLuce. iij. Facite dignos fructus penitentie. gͦ ⁊cͣ.℟inhencia Vbi nota ꝙ quidam faciūt peniteniā ſꝫ nō fructum. ſcꝫ qui ſūt in peccato mortali. Quidā faciunt fructu penitentie ſꝫ non dignū. qꝛ nō ſcd̓m qͣntitatem ⁊ qualitatem culpe. Vn̄ criẜ. ſuꝑ illud ver.bum facite dignos fructus penitētie ſic dicit. Nōem̄ ſatis eſt penitentibꝰ peccata dimittere. ſꝫ opuseſt eis fructū facere ⁊ ferre. ſcd̓m illud pſal. Declina a malo ⁊ fac bonū ⁊ ponit exemplū dicens. Ꝙſicut nō ſufficit ſagittaꝫ euellere. ſꝫ oportet vlcerimedicamentuꝫ apponere. Et greg̓. ibidem ſic ait.Non ſolū fructus dicit ſed fructus dignos penitētie. Quiſqͥs em̄ illicita mala nulla cōmiſit. huic cōceditur vt licitis vtat̉. at ſi quis inculpaꝫ lapſuseſt. tāto a ſe licita oportet abſcide quāto memenitſe illicita ppetraſſe. Neqꝫ em̄ par fructꝰ boni oꝑisdebꝫ eſſe eius qui minꝰ ⁊ eius qui amplius deliqͥt.aut eius qui in nullis. ⁊ etus qui in quibuſdā facinoribꝰ cecidit. ꝑ hoc gͦ cuiuſlibꝫ cōſciētia cōuenit̉vt tanto maiora q̄rat bonorū opm lucra ꝑ penitentiam. qͣnto grauiora ſibi intulit damna ꝑ culpā.Secundo ꝙ quilibꝫ in hac vita qͣntumcūqꝫ peccator poſſit penitere probo ratōne cōꝑatōnis cōſiderando proximū ſic. Quāto ille in quem peccat̉ eſtmiſericordior. tanto ei facilius poteſt fieri ſatiſfactio. ſed deus eſt omni homine miſericordior. gͦ ſipoſſibile eſt homī ſatiſfacere ⁊ de offenſa in eū cōmiſſa dolere. multo magis deo Tercio ꝓbo hocidem ratōne afflictōnis cōſiderando viciū ⁊ ſippplicur. ſic. Debita ſatiſfactō eſt cū pena adeqͣtur culpe. ſed cōtingit penam aſſumere equalem delectationi q̄ fuit in peccando. gͦ poſſibile eſt penitentiā facere ⁊ deo ſatiſfacere. quarto ſcripto ſent. diſ. xv.arti. ij. in cor. q. ⁊ in argumentis contͣ. Quarto hoc idem probo ratōne diuine miſeratōnis. ſicMaior eſt diuina miſericordia qͣꝫ ſit alicuiꝰ peccatoris miſeria. vt augꝰ dicit. Vn̄ quātumcūqꝫ ſitalicuiꝰ peccatū magnū illud peccatum ſuꝑexcellitdiuina miſericordia. gͦ cū deus ſit pronior ad miſorendū qͣꝫ ad puniendū quātūcūqꝫ peccatū ſit gͣueſi peniteat nō negabit̉ ei venia. Re. ſupra miſer cordia dei qͣntū ſit magna. Tercio hoc idem proboexemplo ſaluatoris ⁊ petri. Cū em̄ petrus interrogaret ieſtim math̓. xviij. dicens. Quotiēs peccabit mine frater meus ⁊cͣ. Rn̄dit ieſus. Nō dico tibi vſqꝫ ſepties ſꝫ vſqꝫ ſeptuagies ſepties. glo. Finitum ponit pro infinito. ſi nobis p̄cepit miſericordiami ad infinitas culpaˢ. cū ip̄e ſit miſericord ſſimꝰip̄e etiam ſemꝑ penitenti veniā tribuit. Tangūtur de pn̄ia duodecim vtilia docunieta. Ca. v.D maiore tn̄ euidentia capituli. p̄ceden.Itis ⁊ propt̓ ſolutōnes argumētoꝝ conſideranda ſūt duodecim. Primū eſt. ꝙſicut offenſa dei uel culpa quā in deū cōmittimꝰ eſtinfinita. eo ꝙ offendit̉ qui eſt bonū infinitū. ita penitentia ⁊ ſatiſfactō qͣꝫ facimꝰ deo pro peccatis comiſſis eſt infinita. eo ꝙ miſericordia ⁊ gra eſt inſinita ꝑ quā eſt deo acceptum om̄e illud qd̓ homo deo