Druckschrift 
Pantheologia : [Mit Praefatio von Jacobus Florentinus]
Einzelbild herunterladen
 

Prima eſt ex parte fraudis inquātū adulator intendit deciꝑe. et formo ſic rationē. Magis peccatqui peccat cū dolo qͥm qui peccat ſine dolo. Sꝫin adulatione videt̉ eſſe quedā doloſitas. qͥa adu̓lator aliud dicit ore aliud habet in corde. Litigioſus aūt caret dolo. qꝛ manifeſte dicit. Ille aūt quicū dolo peccat turpior eſt. ut dicit ph̓s. vij. ethi.ergo qͣntū ad hoc adulatio eſt grauiꝰ pc̄tm̄ litigio Scd̓a ratio ē ex parte finis inqͣntū ꝑ adulatione. adulator vel intendit indebite honorē vel lucrum acquirere. vel ꝑ adulationē ad peccādū inducere. qd̓ grauiꝰ eſt litigio. Scd̓o vero dico.ꝙ litigioſus grauiꝰ peccat qͣꝫ placidus vel adulator. ꝙ probo duplici rōne Prima eſt ex ꝑte modi peccādi. et formo ſic rationē. Ceteris paribusgrauiꝰ peccatū eſt nocere alicui manifeſte qͣi ꝑ violentiā qͣꝫ occulte. Vn rapina grauiꝰ pc̄tm̄ eſt qͣꝫfurtū. Sꝫ litigioſus intēdit noce̓ manifeſte aliudꝯtriſtando. Placidus vero vel adu̓lator intenditnocere occulte aliū decipiendo. ergo ⁊cͣ. Scd̓aratio eſt ex parte animi ſic. Tato pc̄tm eſt grauiꝰqͣnto ex maiori ꝯtemptū ꝓcedit. ſed litigiū ex maiori cōtemptū ꝓcedit. qꝛ fit manifeſte qͣꝫ adulatioq̄ fit doloſe ut dixi. gͦ etcͣ. bi nota ꝙ nō ſemꝑ inactibo humanis illud eſt grauius pc̄tm̄ qd̓ eſt turpius. qd̓ ſic ꝓbo. Decor em̄ hominis eſt ex ratōeet ideo turpiora ſūt pc̄ta carnalia quibꝰ caro dn̄a.tur qͣm ſpūalia. qͣmuis pc̄ta ſpūalia ſint grauioraq̄ ꝓcedūt ex maiori cōtemptū. Similiter pc̄ta queſint ex dolo ſunt turpiora inqͣntū vidētur ex quadam infirmitate et ex quadā falſitate rōnis ꝓcedere: cū tam pc̄ta manifeſta quādoqꝫ ſint ex maiori cōtemptū. et ideo adulatio qͣi cū dolo exiſtes videtur eſſe turpiorij Sꝫ litigiū qͣi ex maiori cōtemptū ꝓcedens videtur eſſe grauiꝰ. Qd̓ etiā patꝫ ꝑquoddā ſignū. Nam verecūdia reſpicit turpitūdinem pc̄ti. Dn̄ non ſemꝑ verecūdat̉ homo de pc̄tōgrauiori. ſed de pc̄tō magis turpi. et inde ē ꝙ magis verecūdat̉ homo de adulatiōe tāqͣm de pc̄tōturpiori qͣm de litigio. qͣmius ſit pc̄tm grauiꝰ. vtpatet ſupͣ. Hec bt̄s tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. cxvj. arti. ijVtꝝ litigioſus grauiꝰ peccet qͣm etus ꝯtrariū ſcꝫqͣm placidus vel adulator. m. cor. ſolū. et m. ſolū Ꝙ homotione. j. ij. et. iij. argumenti.aliqͣndo peccat tace̓do et aliqͣndo loquēdo. Ca. j.Ocutionis peccatum. Nota ꝙ aliqͣndo peccat hō tacē̓doVbi nota ꝙ tacere aliqͣndo q̓virtuoſū aliquādo vicioſi. etſic aliquādo laudabile aliqͣndovituperabile. Aliquādo veniaſe aliquādo mortale. aliquādo vnū eſt grauiꝰ altero aliquādo ecōuerſo. Primo dico. ꝙ tacere aliquādo eſt virtus aliquādo eſt viciū. qd̓ ꝯſideraripoteſt ex parte tꝑis. Ecͣcs. iij. Ienipꝰ tacendi ettempus loquēdi. Vbi Grego. vij. moraliū ſic aitDiſcrete viciſſitudinū penſāda ſūt tꝑa: ne aūt cūlocicōnuis ꝓdireſtringi lingua debeat ad ꝑuerſa ſe inutiliter diſſoluat. aut cū vtiliter loqui valeat ſemetip̄aꝫ perpigriciā reſtringat. et hoc modo tacere vel loquieſt vicium. Aliquando vero eſt virtus. ut Gregorius Ibidē ſic ait. Os diſcretumet cōgruo tempore vox aperiat. et rurſū ꝯgruo tꝑe taciturnitaˢclaudat. Et Hiero. in quada epiſtola ſic ait. Diucōſidera qͥd loquēdū ſit. et adhuc taces prouidene quid peniteat. Sapiens em̄ ut loquat̉ multaprius ꝯſiderat: videlicet quid: aut cui: quo locovel tꝑe dicat. alias aūt ſi homo loqͥtur cū taceredebet: vel ſi tacet cū loqui debet vtroqꝫ modo peccat. Ita dicit Grego. in paſto. Sicut incauta locutio merorem ꝓtrahit. ita indiſcretū ſilentiū eoqui erudiri poterāt in errore derelinqͥt. Vn̄ Iob.xvj. Si locutus fuero nō quieſcit dolor meus ⁊ ſitacuero non recedet a me. Vbigloſa colla. ſic aitQuid agā quia nihil nos domat? ſcꝫ nec locutionec ſilentiū qd̓ probat dicēs. Si locutus fuero ⁊cͣGloſa colla. Cōgruit hoc verbū ꝑſone bt̄i Iob.vel ꝑſone eccleſie. que cū loquit̉ dolor eiꝰ minimequieſcit qn̄ locutione ſua ꝑuerſos corrigi minimecōſpicit. et ſi tacuero non recedet dolor meꝰ. glo.colla. hocip̄m ampliꝰ ꝙ tacet gemit. qꝛ ſe tacēte ꝑuerſoꝝ culpas excreſcere ꝯſpicit. Vbi nota ꝙ tacere tꝑe quo habet pt̄ et tenet̉ loqui pc̄tm eſt. qd̓tripliciter patet. ſcꝫ tacere tꝑe laudatōis. cōfeſſi.onis. correctionis. Primo em̄ tacere tꝑe laudationis eſt pc̄tm. Vn̄ Grego. Immoderatū ſilentium ſi culpa non eſſet Iſaias ꝓpheta non dixiſſetDe mihi qͥa tacui. gloſa interlm. ſcꝫ a laude dei.Guius ꝯtrariū dr̄ Iſaie. hcij. Tota die et nocte ꝑpetuo non tacebūt. gloſa. interlm. Tota die ⁊ nōcte. id eſt in ꝓſperitate et in adu̓ſitatē nō tacebūta pijs deſideijs vel p̄cibꝰ: vel ꝓpetuo nō tacebuntid eſt ſemꝑ horis et tēporibꝰ ꝯſtitutis et oportunisexhortabūt̉. laudabūt. orabūt. et p̄dicabūt. apoca. iiij. Requiem nō habebāt die ac nocte dic̄ etiaSanctꝰ ſanctꝰ ⁊cͣ. In pſal. Benedicā dn̄m in om̄itꝑe ⁊cͣ. Re. ſupͣ Laus dei. Scd̓o tacere tꝑe ꝯfeſſionis eſt pc̄tm. Vn̄ in pſal. Quoniā tacui inueterauerūt oſſa meā. Inueteratio aūt oſſiū defectꝰeſt fortitudinis ſpūalis. defectus aūt fortitudinisſpūalis non eſt niſi ꝑ pc̄tm. ergo tacere tꝑe ꝯfeſſionis pc̄ti eſt pc̄tm. multi etiā ſunt modo qui quātūad hoc valde ſtrictū ſilentiū tenēt celatores ſtīoꝝpeccatoꝝ. et iactatores ſuoꝝ meritoꝝ in quoꝝ perſona dicit. pͣs. Quoniā tacui inueterauerūt oſſamea. Que verba Auguſ. in gloſa Ibidē exponēsſic ait. Tacui pc̄ta dū clamarē merita. et ponit exemplū de phariſeo dicēs. Phariſeus tacuit peccata et clamauit merita. tacuit ꝯfeſſionē et clamauit de meritis p̄ſumptionē. Sana mēbra medicooſtendebat vulnera tegebat dicens Luce. xviij.Gratias tibi ago dn̄e qͥa nō ſum ſicut ceteri hoīm.Cōtra qd̓ dicit Grego. Si medicinā expectas oportet ut vulnꝰ detegas. Seneca vulnera clauſa