Scd̓a rō ꝓpter quā eſt neceſſariū ſapiētibꝰ coraꝫinfidelibꝰ diſputare de fide eſt ꝓpter cōfutādos cōuincendos et extirpādos errores. ẜm illud tyt̉. j.Oportet ep̄m ⁊cͣ. Amplectentē euꝫ qͥ ẜm doctrināeſt fidelē ẜmone vt pote̓s ſit exho̓tari ī doctrina ſana et eos qui contradicūt veritati arguē̓. Vbi auguſtinꝰ de v̓bis dn̄i ſic ait. Vt potēs ſit vita et ſcientiā exhortari. ſciētes et eoſ qui ꝯtradicunt veritati obloq̄ndo vel male viuendo redargue̓. Et ſb̓ditaugꝰ ibidē. Contͣ dicentes em̄ nō vno īnō intelligendi ſunt. p auciſſimi quippe nobis cōtradicuntverbo. ſꝫ multi male viuendo. Quis em̄ audeat aptiſſime loq̄ndo cōtradicere veritati. nō cōtradicūtmulti ligua: ſꝫvvita: quoſ redarguere magnū opꝰeſt. gandis ſarcina. cliuus arduus. Et gloſa ſuꝑillo verbo pͥme pē. iij. Parati ſemꝑ ad ſatiſfactōeꝫ⁊cͣ ſic ait. Qui ecc̄iaſtico magiſterio preeſt doceatpatiētes. obſtruat reſultates. has duas autoritates. ſcꝫ petri et pauli ad tituꝫ allegat bt̄us tho. adꝓbandū. ꝙ ꝓpter duas cās p̄dictas nccͣim eſt cūinfidelibꝰ diſputare. ſcd̓a ſcd̓e. q. x. de infidelitate.arti. vij. Vtꝝ ſit cū infidelibꝰ diſputadū. in ſo. iij.ar. Allegāˢ ī exemplū bt̄m paulū de qͦ dr̄ act. ixx.Saulus inualeſcebat et ꝯfundebat iudeos et loq̄bat̉ gentibꝰ. ⁊ diſputabat cum grecis affirmanſ.qm̄ hic eſt xp̄s. ibidem ar. cōtra. ¶ Ꝙ infideles nullo mō cōpellēdi ſūt ad fidem. ¶ Capi. ij.Ecūdo circa infideles ꝯſiderare debemꝰcoactōnem ſeu violētatōem. Vtꝝ ſcꝫ infideles aliquo mō ſint cōpellendi ad fidēRndeo qͣntū ad hoc et diſtinguo de infidelibo. qꝛ d̓dam infideles ſūt qui nunqͣꝫ fidem ſuſceperūt. quidam v̓o alij infideles ſūt qͥ qn̄qꝫ fidem ſuſceperuntet ab ea diſceſſerūt. ¶ Primo dico ꝙ qͥdam īfideles ſūt qui nunqͣꝫ ſuſceperūt fidem ſicut pagani etreſcripture. D.iudei. et tales nullo mō ſūt cōpellendi ad fidem vtip̄i credat. qd̓ duplr̓ ꝓbo. ſcꝫ rōne et autoritate.Prio rōne ſic. Crede̓ eſt volūtas. Vn̄ augꝰ. Ceterā poteſt homo nolens. credere v̓o nō niſi volēsSꝫ volūtaˢ coginō poteſt. gͦ infideles qui nunqͣmacceperūt fidem nō ſūt compellēdi ad fideꝫ. Et auguſtinꝰ ī epiſtola ad bonifaciū cōmite̓ ſic ait. Vbieſt qd̓ iſti clamare conſueuer̄t. libeꝝ ē cre&e vel nōcrede. cui xp̄s vim nntulit. Agnoſcāt in paulo pͥuſnō cognoſcentē et poſtea docentē. ¶ Scd̓o hͦ idēꝓbo autoritatē ecc̄ie. Vn̄ in decretis di. xlv ſic diDe iudeis aūt p̄cipit ſācta ſynodꝰ nemī deincepsad credendū vim inferre. cii enim vult deus miſeret̉. et quē vult indurat. Nlō em̄ tales inuiti ſūtſaluādi ſꝫ volētes: vt integra ſit forma iuſticie. Sicut eniꝫ homo ꝓpria arbitrij volūtate ẜpenti obediens perijt. ſic vocāte ſe gr̄a dei ꝓprie mentis cōuerſione quiſqꝫ credendo ſaluat̉. gͦ non vi ſꝫ libera arbitrij facultate vt cōuertant̉ ſuadendi ſūt. ¶ Sꝫꝯtͣ. videt̉ ꝙ tales īfideleˢ ad fidē ꝑ vinſūt cōpelle̓di tali rōe. Qui cōtra aliquē bellū mouet vim ei infert. Sꝫ fideles chriſti ꝯtra infideles bellū mouēt.delitaſergo. ⁊cͣ. Rn̄deo et dico ꝙ fideles chriſti contra īfideles bellū mouēt non qͥdem vt eos ad credēduꝫcogant. qd̓ ptꝫ. qꝛ etiā ſi eos viciſſent et captiuoshaberēt. in eoꝝ lib̓tate eos relinq̄rent an crede vellent. Sꝫ ꝓpter hoc fideles chriſti contra infidelesbellū mouet. ne fidem chriſti vel blaſphemijs vel inlignis ꝑſuaſionibꝰ. vel etiam apertis ꝑſecutōnibusimpediat. ¶ Secundo dico ꝙ quidam infidelesſunt qui quandoqꝫ fidem ſuſceperunt. et eam profitentur: ſic̄ hetici vel quicūqꝫ apoſtate: et tales ſūtetiā corꝑaliter compellēdi vt impleāt qd̓ ꝓmiſerūtet teneat qd̓ ſemel ſuſceperunt. qd̓ duplr̓ ꝓbo. ſcꝫrōne et autoritate. ¶ Primo rōne ſic. Sic̄ vouereeſt volūtatis. red&e aūt neceſſitatis. ita acciꝑe fidem ē voluntatis. vt patꝫ ſupͣ. Et augꝰ in epiſtolaad bonifaciū cōmitē ſic ait. Vbi eſt qd̓ iſti clamareconfreuerunt. liberuꝫ eſt credere vel non credere.cui chriſtus vim intulit. Agnoſcant pͥus nō cognoſcente et poſtea docentem. ſꝫ tenere fidem iam acceptam eſt neceſſitatis. ¶ Scd̓o hoc idem ꝓbo autoritatē ecc̄ie. Vn̄ in dec̓tis di. xlv. ſic dr̄. Et ſic̄ r̓ſunt iudei ad fidem cogēdi. vt ptꝫ ſupͣ. ita nec conu̓ſtis ad fidē reced̓e ꝑmittit̉. vn̄ ſb̓dit̉ ibidē ſic Quaūt iā pͥde ad chriſtianitatē ſpōte vener̄t. ſic ſemelimbuti. qꝛ iam conſtat eos ſacͣmentis dīnis aſſoci.atos: ⁊ baptiſmi gr̄am ſuſcepiſſe: ⁊ chriſmate vnctos eē ⁊ corꝑiſ dini extitiſſe particeps: oportꝫ vtfidem quā ſuſceperūt tenere cogant̉. ne nomē dn̄blaſphemet̉. et fides quā ſuſceperūt vilis et cōtemptibilis hēat̉. Hec ī decre. vbi ſupͣ. Vn̄ luce. xiiij.ſic dicit̉. Exi in vias ⁊ ſepes et compelle intrare vtimpleat̉ domus mea. Sed homīeˢ domū dei. id eſteccleſiā intrāt ꝑfidem. gͦ aliqui ſunt cōpellendi adfidē. vn̄ infideles qui diſceſſerūt afide. ſi nolūt re.dire ſunt etiā occidendi. ¶ Sed forte argues ī oppoſitum tali rōne. Nlos debemus voluntatē nr̄amconformare volūtati dīne. Sed ezech̓. xviij. dr̄.Nlolo mortē pct̄oris. ſed vt magis cōnu̓tat̉ et viuat. gͦ nos non debemus velle ꝙ infideles occidantur. Rn̄deo ⁊ dico ẜm augꝰ in epiſtola ad bonifaciū connitē ſic dicētē. Nullꝰ nr̄m vult aliquē pirex imitatōe dei. ſꝫ aliter nō meruit hr̄e pace domuſdauid: niſi abſolō filius eius ī bello qd̓ cōtra pr̄eꝫgerebat fuiſſet extīctꝰ. Sic ecc̄ia catholica ſi aliqͦꝫꝑditōne ceteroˢ colligit dolore materniſanat cordis tantoꝝ lib̓atōne populoꝝ. Hec bt̄us tho. ſcd̓aſcd̓e. q. x. de īfidelitate. arti. viij. Vtꝝ īfideles ſintcogendi vel compellendi ad fidem. ar. cōtra ī cor.q. et ī ſo. argum̄toꝝ. Re. ſupͣ heſis d̓ penis heticoꝝ¶ Vtꝝ cū īfidelibus ſit cōmunicādū. ¶ Ca. iij.Ercio circa infideles conſiderare debemꝰſcōmunicatōem. Vtꝝ ſcꝫ cum infidelibusſit cōmunicandū. ¶ Rn̄deo qͣntum ad hͦet p̄mitto qͣtuor diſtīctōnes. ¶ Prima diſtinctio oꝙ cōmunio alicuiꝰ ꝑſone interdicitur ꝓpter duascauſas. ¶ Prima cauſa eſt īpena illiꝰ cui cōmuniofideliuꝫ ſb̓trahit̉. ⁊ hāc cauſā tangit apoſto. pͥme
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten