mortali vt ptꝫ ca. p̄cedenti immediate. ¶ Scd̓oconſiderāda eſt facultas in munere. Et ẜm hoc aliquis pauꝑ dās vnum denariū conſeqͥtur totā indulgentia. non autē dtues que non decet ad oputam pium et fructuoſū tam parum dare. Sic̄ nōdicetur rex alicui homī auciliū facere ſi ei obolumdaret. Hec bt̄uſ tho. qͣrto ſcri. ſen. di. xx. arti. iijq. ij. in ſo. iij. ar. ¶ Tercio conſideranda eſt vtilitas in opere. Sicut em̄ ille qui facit id ꝓ quo idulgentia dat̉ meretur aliter non. ita ille qui plus facit illud ꝓ quo indulgentia dat̉. et plus ꝓficit magis remiſſione pene meret̉. Maxima huiꝰ ē. quiaſicut poſita cauſa ponitur effectus. ita augmētatacauſa auget̉ effectus. ¶ Quarto cōſideſadā eſtſb̓limitaˢ in ꝓfeſſione. Valent em̄ indulgentie nōſolū ſecularibꝰ. ſed etiam religioſis. dūmodo ſint īcaritate et ẜuent ea que ꝓ indulgentijs indicunt̉.Qd̓ ꝓbo duplici rōne. ſcꝫ oꝑis et iuuamīs. Primo rōne operis. ſic. Nullus ex bono opere reportat malū. ſed religio eſt bonum. gͦ religioſi non cōſequūt̉ hoc damnū vt eis indulgētie non valeant¶ Scd̓o ꝓbo hoc idem rōe iuuamis. ſic. Religioſinō ſūt minus adiuuabiles ex meritis alioꝝ qͣm ſe.culares. Et ideo ſi ꝓpter aliqd̓ peccatum cōmiſſuꝫreligioſi ſint rei alicuiꝰ pene. poſſunt hec pene perindulgētiaſ expiari. Vbi ſupͣ arti. v. in cor. q. Etibidē argumnēto cōtrario. ¶ Quinto cōſiderandaeſt autoritas in actōne. Valēt eniꝫ indulgentie nōſolum ei ꝓ quo fiunt. ſꝫ etiam ei qui eas facit. Qd̓duplicit̓ ꝓbo. ſcꝫ rōne et ſimilitudinē. ¶ Primo rōne. ſic. Quia ſi faciēs indulgentias nō poſſet vtitheſauro eccleſie que̓ alijs diſpenſat. tūc ip̄e eſſetpeioris condiconis qͣꝫ alij qd̓ eſt incōueniens. vn̄licet p̄latus non poſſet indulgentias facere ſibi tātum cum ſit ꝑſona cōmunis. pt̄ tn̄ indulgētijs vtiquas ꝓ alijs facit. ¶ Scd̓o ꝓbo hoc idem ſimilitudine. qꝛ ſicut ſacerdos accipit eucariſtiā quaꝫ alijsdat. ita ⁊cͣ. ¶ Sexto conſideranda eſt diuerſitasin eſſe. Nam indulgentie aliquo modo ꝓſunt ſolūviuis. ⁊ aliquo modo non ſolum ꝓſunt viuis. ſedetiam defunctis ẜm formā ſb̓ qua indulgentie dantur. ¶ Vbi nota. ꝙ indulgentie aliquādo danturſb̓ aliqua forma. ſcꝫ quicunqꝫ facit hoc vel illd̓. prta quicunqꝫ dat talem elemoſinā vel viſitet liminaalicuiꝰ ſācti. tunc ſolum qui hoc facit ꝓ quo indulgentia datur indulgentie fructum conſequitur.Vnde talis non poteſt indulgentie fructum tranſferre ī aliū viuū ſeu defunctū. Cuiꝰ ratō eſt. quiaeius non eſt applicare intentōnem eccleſie ꝑ quamcōmunicantur ſuffragia alteri. Si vero indulgentia ſb̓ hac forma fiat videlicet. quīcunꝙͣ hoc vel illud fecerit ip̄e et pater eius. vel quicunqꝫ alius eiadrunctus in purgatorio detentus tm̄ de indulgentia habebit. tunc talis indulgentia non ſolum viuo. ſed etiam defuncto ꝓdeſt. Cuiꝰ ratō eſt. quianominus p̄latuſ poteſt theſauꝝ vel meritū eccleſietriſferre in mortuos qͥ ſūt ī purgatorio qͣꝫ ī viuosnidulgeciaſidelitaſcum illi qui ſunt in purgatorio deceſſerūt in ſtatucaritatis ex quo eis ſuffragia valent. Nec tam ſequit̉ ꝙ p̄latus eccleſie poſſit ꝓ ſuo arbitrio aīmaſa purgatorio liberare. qꝛ ad hoc ꝙ indulgētie voleant requirit̉ cauſa cōueniens indulgentias faciendi. Hec bt̄us tho. qͣrto ſcrip. ſen. di. xlv. arti.iij. q. ij. in cor. q. ꝑ totum. Reqͥre ſupͣ pͥmo capiratōnes quare indulgentie valent.¶ Ꝙ infidelitas vel eſt culpa vel ē pena. ¶ Ca. j.Nf̄delitas ¶ Circa infidelitatē qͥtuor conſidera.re debemꝰ. ſcꝫ Qualitē defectus. Grauitatē excerſus. Deformitatē actꝰ. Varietateꝫ gͣdus. ¶ Ppimo circa infidelitatē cōſiderare debemꝰ qͣlitate defectꝰ. Nā infidelitas vel eſt pena vel eſt culpa. Qd̓ſic probo. Infidelitaˢ duplr̓ poteſt accipi. aut pure negatiue. aut cōtrarie ad fidem. ¶ Primo mōinfidelitas pt̄ accipi ẜm purā negatōem. vt dicatinfidelitas ex hoc ſolo ꝙ nō habet fidem ſicut ī illisqui nihil audierunt de fide. et tūc infidelitas nō habet rōnem peccati. ſꝫ magis pene. quia talis ignorantia dinoꝝ ex peccato pͥmi parētis eſt conſecuta. Vn̄ ioh̓is. xv. dr̄. Si non veniſſem et locutuseis nō fiuiſſeꝫ pct̄m ſcꝫ īfidelitatis non hr̄ent. ac ſidice̓t. Nō imputaret̉ eiſ ad pct̄m ꝙ ī me n̄credūtCuiꝰ rō ē. qꝛ cū fides ſit ex auditu. auditus aūt ꝑv̓bū chriſti. vt dr̓ ad ro. x. Si nō veniſſem et locūtus eis nō fuiſſeꝫ nō potuiſſent credere. nulli autēimputat̉ ad pct̄m ſi nō faciat qd̓ nullo mō face̓ pi¶ Sꝫ forte queres vtꝝ tales dānent̉. Rn̄deo etdico. ꝙ ſi xp̄s vel eius ꝓphete non veniſſent ⁊ locūti nō fuiſſent. hoc pct̄m ſcꝫ infidelitatis non haberent. qͣꝫuis alia peccata actualia habuiſſent ꝓpterque punirent̉. vnde qui ſic ſūt infideles. qꝛ nihil d̓fide audierūt. damnant̉ quidē nō ꝓpter infidelitatem qͥ eis ad peccatū nō imputat̉ vt dixi. ſꝫ ꝓptereoꝝ alia peccata actualia que ſine fide remitti nonpoſſunt. ¶ Scd̓o infidelitaˢ poteſt accipi ẜm contrarietatem ad fidem. qꝛ ſcꝫ aliquis contradicit fi.dei vel contemnit ip̄am. ẜm illud yſaie. liij. Quiscͤdidit auditui nr̄o. et in hoc ꝑficit̉ rō infidelitatisEt ẜm hͦ ſcꝫ ſcd̓m cōtradicere fidei et diſſentire ei īfidelitas eſt peccatū. Guiꝰ ratō eſt. qꝛ cōſentire ſicut eſt ꝓprius actus fidei. et eſt actus intellectꝰ vtmoti a volūtate. et ſic ē meritoriꝰ. vt ptꝫ ſuꝑ fidesIta diſſentire qui eſt ꝓpriꝰ actus infidelitatis ē a.ctus ītellectus. nō ſolū ītellectus. ſꝫ ītellectus moti a volūtate. nā cōtēptus volūtatis cauſat diſſeriſum intellectus ī quo p̄ficit̉ rō infidelitatis. Vndeip̄a infidelitas ē ī intellectū. ſꝫ cauſa infidelitatis e ivolūtate. ꝓpter quā infidelitaˢ eſt pct̄m. licꝫ em̄ poſe hr̄e fidem. ſic̄ et poſſe hr̄e caritatē nō ſit in nat̉ahūana. vt dicit augꝰ ī li. de p̄deſtinatōne ſct̄oꝝ. qhabere hec duo ſcꝫ fidem et caritateꝫ non eſt ex riaturā homīs ſed ex gratia dei. tamen in natura hūdna eſt vt mens homīs non repugnet interiori inſtinctiū vel inſpiratōi ⁊ exteriori v̓itatis p̄dicatōiEt ẜm hͦ infidelitas ē ꝯtͣ naturā ⁊ ſic eſt pct̄rū.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten