ffortiniāVnde ex hoc eſt aliqͥs bene fortunatus inqͣntū operat̉ aliqͥd quo ꝑfecto abſqꝫ pͥcognitōe et abſqꝫ ſuaꝯͣuiſiōe ꝯſeqͥt̉ qd̓ eſt ꝑ ſe deſideratū ⁊ ꝑ ſe volitū.Ad cuiꝰ euidentiam nota duo ¶ Primū eſt. ꝙ fortuna non eſt pͥncipaliter in habendo illa que nō acqͥrunt̉ ex oꝑibus noſtris. qꝛ taliū bonorū non ſumꝰ pͥncipaliter dn̄i. nec eſt in pt̄ate nr̄a ea haberovel non habere cum non acqͥrantur a nobis. ¶ Socundū eſt. ꝙ fortuna pͥncipali̓ conſiſtit in habendo bona. nō aūt pͥncipaliter in fugiēdo mala. Cuiꝰrō eſt. qꝛ fortuna ꝯſiſtit ī bono ꝑ ſe volito. fuge aūtmalorum nō ſūt ꝑ ſe optate nec per ſe volite. Cuiꝰratō eſt. quia cum malū nihil aliud ſit niſi quēdaꝫpͥuatio boni. fugere malum non pt̄ eſſe p ſe voliturqꝛ nullus vult fugere pͥuatōem niſi ꝓpter p̄fectōeꝫqua pͥuat̉. ita ꝙ nullus vult fugam vel pͥuatōnemmali niſi propter ſequelam et ꝯſecutōeꝫ boni. Hecegidius in ſcripto ſtiplibꝝ de bona fortuna ca. j. īfine̓. Bt̄us aūt tho. contragentiles li. iij. c. xcij. inpͥncipio clarius et exp̄ſſius de hoc loquens dicit.Ꝙ aliqͥs dicit̉ bene fortunatus qn̄ aliquod bonuꝫaccidit ſibi p̄ter eius intentōnem. ſicut cū aliquisfodiens in agro inuenit theſaurū quē non q̄rebat.Vbi nota. ꝙ aliquid eſt p̄ter intentōeꝫ inferioristis ortur ex conqd̓ non eſt p̄ter intentōem ſuꝑioris. Sicut ſi dn̄smittat ẜuum ad alique locū ad quē alium ſeruū illo ignorante miſit. tūc ꝯcurſiis ſeruoꝝ adiiūiceꝫeſt p̄ter intentōem vtriuſqꝫ ẜu miſſi. non aūt preitis dr̄ oſeter intentōem mittentis. vnde talis cōcurſis licetreſpectu ẜuoꝝ ſit fortuitꝰ. non tamē reſpectu dn̄ieſt fortuitꝰ ſꝫ eſt aliqd̓ ordīatum. ¶ Ꝙ cauſa qͣaliqͥs eſt fortunatus ē vel celū vel angelus vel deꝰ.Ecūdo pͥncipaliter circa for ¶ Ca. ij.tunam cōſiderādum eſt a quo ſit effectiue. Cauſa em̄ qua alicui bonū ẜm fortunam contingit eſt vel a celo vel ab angelo vel a deoꝘ em̄ voluntas alicuiꝰ homīs inſtiget̉ ad volēdū⁊xnecuſſitute n̄vel eligendū aliqͥd cui ꝯtunctum eſt aliqd̓ cōmodūvel incōmoduꝫ qd̓ eligens non ꝯſiderat. ſcꝫ ꝙ nnſtigetur ad querendum vbi eſt theſaurus ex nulla homis virtute ꝓcedit. Sed hoc eſt. vel quia diſponitur a celo. vel quia illumīatur ab angelo. vel qꝛ inclinatur a deo. ẜm ꝙ ad foueam vadat et fodiat. ⁊ſic theſauꝝ inueniat. Que quidem cauſalitas diu̓.ſimode eſt in his tribus. ¶ Primo em̄ celū indu.cit hoīem ad aliqͥd eligendum ꝑ modum paſſionisquā impͥmit in corꝑa nr̄a. ¶ Scd̓o angelus hominem diſponit ad eligendū non impͥmendo aliquaꝫpaſſionem vt celum. ſed ꝑ modum cuiꝰdam intelligibiliſ ꝯſideratōniſ illumīando. ad cognoſcendūꝙ aliqd̓ bonum eſt fieri nō tamen de fine qͣre eſt bonum fieri. ¶ Tercio a deo. id eſt ex dina oꝑtaōnevoluntas homīs inclinat̉ ad aliqd̓ eligendū cuiusrōnem ignorat. et ſic exhis tribus homo dicit̉ forturiatus. ¶ Ad maiorem tamen euidentiā p̄dictorum nota hic quatuor. ¶ Primū eſt ꝙ aliqd̓ fortumum vel malum poteſt cōtingere homī et ꝑ comꝑaratōem ad celeſtia corꝑa. ⁊ ꝑ oꝑationem ad angelos. non aūt ꝑ comꝑatōem ad deum reſpectu cuiꝰin nulla re poteſt aliqͥd eſſe caſuale ⁊ improuiſuꝫ.quia nihil poteſt contingere preter cognitionemet intentōem dei. ¶ Scd̓m eſt. ꝙ homo non ſemꝑeligit illud ad qd̓ angelus intendit et corpus celeſte inclinat. ſed illud qd̓ deus eſt oꝑatꝰ in illo. Nāangelorum cuſtodia interdum ceſſat. ẜm illud iere. lj. Curauimꝰ habilone et nō eſt curata. et multo magis inclinatio corporū celeſtium ceſſat. dinav̓o ꝓuidentia nunqͣꝫ ceſſat ſed ſemꝑ eſt firma. itaꝙlicet aliqd̓ bonum homī poſſit cōtingere p̄ter eiꝰpropriam intentōem. celi inclinatōnem. ⁊ angeli illumīatōem. non tn̄ p̄ter dei ꝓuidentiam vel ordīatōnem ſb̓ qua om̄ia continent̉. ¶ Terciū eſt. ꝙ bene fortunatus dicit̉ aliqͥs qn̄ ex deo angelo et celovoluntas eius inclinatur ad eligendū aliqd̓ ſibi vtile cuiꝰ rōnem ignorat. Et male fortunatus dr̄ aliqͥs qn̄ ex ſuꝑioribꝰ cauſis. puta ex celo vel angeload ꝯtraria eius electio inclinat̉. Sicut de quodaꝫdicit̉. Iere. xxij. Scribe virum iſtum ſterilem quiin diebus ſuus non ꝓſperabitur. Vbi dicas. ꝙ exdeo nunqͣm ad malum volūtas homīs inclinat̉ niſiꝑmiſſiue tm̄ non effectiue. ¶ Quartū eſt. ꝙ homicontingit bene vel male ẜm fortunam dupliciter.Qn̄qꝫ ip̄o ſolo agente. ſicut cū fodiendo in terraꝫinuenit theſauꝝ qͥeſcentem. Qn̄qꝫ aūt actione alterius cauſe ꝯcurrente. ſic̄ cum aliqͥs vadens ad forum cauſa emendi aliqͥd inuenit creditorem que n̄credebat inuenire. Dec. b. t. ꝯtͣ gen. li. iij. c. xcij.Ꝙ homo dicit̉ fortunatus et infortunatꝰ reſpectu bonoꝝ corꝑaliū nō ſpūaliū. ¶ Ca. iij.Ercio pͥncipaliter circa forturiā ꝯſiderādum eſt quoꝝ ſit obiectiue. Nam bonoꝝquedā ſūt ſpūalia. et q̄dam corꝑalia exteriora: Primo gͦ reſpectu bonorū mentaliū velſpūalium non poteſt aliqͥs dici bene vel male fortunatus. Cuiꝰ ratio eſt. quia homo tunc dicit̉ benevel male fortunatꝰ qn̄ p̄ter intentōnem ſibi acciditaliqd̓ bonum vel malum. vt ptꝫ ſupͣ. Sed bona ſpiritualia vel mala non poſſunt p̄ter intentōnem euenire cum in electōne conſiſtant. gͦ ⁊cͣ. Poteſt tam̄aliqͥs reſpectu bonoꝝ ſpūaliū dici bene vel male naturatus. ¶ Scd̓o ſūt bona exteriora que ex eo ꝙpn̄t p̄ter intentōnem homī euenire. ideo reſpectutaliū poteſt homo dici bene naturatꝰ et bene fortūatus. ab angelo cuſtoditus et a deo gub̓natꝰ. Acelo aūt propter diſpoſitōnem relictā in corꝑe humano dicit̉ homo non ſolum bene fortunatus. ſꝫ etiaꝫbene aūt male naturatus. Scd̓m que modū dicitph̓us in magnis moralibꝰ. Ꝙ bene fortunatū ē eēbene naturatum. Hec. b. t. ꝯtͣ gen. li. iij. c. xcͣij.¶ Quiſūt bn̄ fortunati et qͥ male et qn̄ ⁊ qͣre.Varto pͥnciplr̓ c̓ca fortuna ꝯſi ¶ Ca. iiij.derandū eſt in quibuˢ ſit ſbiectiue. ¶ Advidendum aūt ⁊ ſciendū qui ſūt bene fortunati et qui nō. vel qui male. nota ꝑ ordineꝫ octo
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten