fidesEtus vero tho. volens v̓ba apl̓i ad formā reducerediffiniens fideꝫ ſic dicit. Fides eſt habitꝰ mentis qͦinchoat̉ vita eterna in nobis. faciens intellectumaſſentire non apparentibꝰ. ſcd̓a ſcd̓e. q. viij. arti. j.in cor. q. p̄totū. ¶ Ad maiorem tn̄ euidentiā autoritatis apl̓inota ꝑ ordinē qͥnqꝫ. ¶ Primū eſt. ꝙ jdictam deſcriptōne fides diſtinguit̉ ab om̄ibꝰ queꝑtinent ad intellectuꝫ. Primo em̄ ꝑ hoc qd̓ dicit̉. fides eſt argumentū. diſtinguit̉ fides ab opinione.ſuſpitione. dubitatōne. ꝑ que tria intellectus nonfirmiter adheret alicui. ¶ Scd̓o ꝑ hͦ ꝙ dicit nō apparentiū. diſtinguit̉ fides aſcientia et intellectu.ꝑ que fit aliqͥd apparens. ¶ Tercio ꝑ hoc ꝙ dicit.ſb̓a ſperandaꝝ reꝝ. diſtinguit̉ v̓tus fidei a fide cōmuniter ſumpta. que non ordinat̉ ad bt̄itudinemſperatā. vbi ſiipͣ in cor. q. ¶Scd̓m eſt. ꝙ fides dicit̉ eſſe ſperandaꝝ rerūet non diligendaꝝ rerum.Cuiꝰ rō eſt. qꝛ dilectio poteſt eſſe viſoꝝ et non viſoꝝ p̄ſentium et abſentiū. Spes aūt ſemꝑ eſt abſotium et nō viſoꝝ reſpectu quoꝝ eſt fides. gͦ ⁊cͣ. ibideꝫ ī ſo. iij. ar. ¶ Terciū ē. ꝙ arguinētū ex ꝓprijspͥncipijs rei facit rem eſſe apparente. Argumentūvtnon pſa qd̓ pinetaaūt qd̓ ſumit̉ ex autoritate dina non facit rem eōdapolſ. ad ro. viij. ¶ d̓apparentē. et tale argumentū ponit̉ in diffinitōnefidei. Ibidē in ſolū. v. ar. ¶ Quartū eſt. ꝙ argūmentū dr̄ qͣtuor modis. Primo mō dr̄ breuis narabet̉. Re. nfra. ſpesratio ſb̓ſequentiū. vel breius collectio materie totius libri ſimul ſuimpte. Scd̓o mō argumentū dicitur on̄ſio vel manifeſtatio. ẜm qd̓ dr̄ ioh̓is. iij. Oīsqui male agit odit lucem ⁊ non venit ad lucem. vinō arguant̉ oꝑa eius. Et ad eph̓. v. Omnia queaguntur in lumīe manifeſtant̉. Tercio mō dr̄ argumentūm logicis ratio rei dubie faciens fidem.In theologicis vero eſt ecōtrario. Nam ibi fides ēfrmna adhpſo. vofaciens argunientū ſine rōne. Quarto mō dr̄ argunientū certitudo ex qua aīmꝰ mouet̉ in aliud.et hoc modo fides dr̄ certitudo. vt ptꝫ ſupͣ. ¶ Qnͥtum ꝙ quedam hn̄t certitudinē ex alijs. quedā v̓oex ſeip̄is. Certitudine ex alijs hn̄t. ſicut ꝯcluſiōeˢex pͥncipijs: et ex articulis fidei que ſequūtur ad articulos. vt qꝛ deꝰ iuſtus reddet vnicuiqꝫ ẜm oꝑaſua. Que v̓o hn̄t certitudinē ex ſeip̄is ſunt tribusmodis ¶ Primo enim quedam ſunt quē habēt certitudinē rōne euidentie ſic̄ pͥncipia que ſūt ꝑ ſe nōta. vt de quolibet dicitur affirmatio vel negatio.Scd̓o quedā ſūt que hn̄t certitudinem ex informatōne conſcientie. et hec eſt certitudo fidēi ſiue formate ſiue informis. Tū em̄ pͥma veritas fidem inſpirat ſic conſcīam inflaminat. vt ſicut aliqͥs cogitur ip̄a euidentia ꝯſentire iſti veritati omnē totuꝫmaius eſt ſua ꝑte. Ita ꝑ habitum infuſuꝫ fidei ip̄ainformatōne ꝯſciētie artat̉ et cogitur ꝯſentire pͥmoperitati ꝓpter ſe. vt ſicut negare hoc totum eſt matus ſua ꝑte eſt contͣ ſiaꝫ euidentiā. ita negare articulum fidei eſt ꝯtra ſuam ꝯſcientiā. Et ideo bt̄usignatius cū cōpelleret̉ vt chriſtū negaret. rn̄dit ſonio poſſe. qꝛ nomē eius haberet ſcriptuꝫ in corde.Vnde ad ꝓbandū qualē impreſſionem faciebat fides inmente. poſt mortē eius ſcriptū erat nomenieſti lr̄is aureis in corde eius ⁊cͣ. ¶ Tercio quedaꝫhn̄t certitudinē ſenſi experientie. que certitudo eſtꝑ modū guſtus et tactus. et talis certitudo eſt ī v̓tutibus reſpectu ſuoꝝ obiectoꝝ. et in fide formatereſpectu credibiliū pͥme veritatis. ¶ Ꝙ deꝰin pn̄ti vita tribꝰ mōis poteſt cognoſci. Ca. ij.Ecūdo pͥncipaliter circa fidē ꝯſiderādaeſt neceſſaria adeptio. Eſt em̄ nobis neceſſaria fides. qd̓ ſic ꝓbo. Tribꝰ em̄ modis in pn̄ti vita a nobis poteſt deus cognoſci. ſcꝫcreature ꝯſideratōne. naturali rōne. fidei illumīatōne. ¶ Primo em̄ creature inſpectōe venit homoin pr̄ti vitā ad dei cognitōem. qd̓ ꝓbo triplici rōeſcꝫ rōne ꝓductōnis. remotōnis. ꝑfectōnis.Primo rōe ꝓductōnis vel cauſalitatis. ſic. Omēqd̓ habet eē ex nihilo oportet ꝙ ſit ab aliquo a quofluxerit ſuū eſſe. ſed omēs creature hn̄t eſſe ex nihilo qd̓ manifeſtat̉ ex eaꝝ impfectōe que tanta ē.ꝙ ſi ſibip̄is relinq̄rent̉ redigerent̉ ī nihil. et ex earum potentialitatē. gͦ oportꝫ ꝙ deriuent̉ ab vno ꝑmo. hoc aūt pͥmū eſt deus. gͦ ⁊cͣ. ¶ Scd̓o ratōnoremotōnis. ſic. Vltra omne imꝑfectuꝫ oportet eoaliqd̓ p̄fectū a quo om̄iˢ imꝑfectio amoueatur. velcui nulla imꝑfectio admiſceat̉. ſed corpus eſt qͥdimꝑfectum. eo ꝙ ſuis dimenſionibꝰ termīatum eſtet finitum. Similiter omīs ſpūs creatus eſt qͥd imꝑfectum. ſic̄ angeli et anime cū ſint in eēntia limitati. et ẜm affectōnes vel intellectōnes mutabiles. goportet vltra omē corpus et vltra omēs ſpūs mūtabiles eſſe aliquod ens incorporeū et immobile ⁊oīno ꝑfectū. et hͦ eſt deus. ¶ Tercio rōne ꝑfectōnis. ſic. Bonū et meltus dicunt̉ ꝑ comꝑatōem adoptimū. ſed in ſb̓ſtātijs inuenimꝰ corpus bonumet ſpīcreatū meliorem in quo tn̄ nō eſt bonitas aſe ip̄o. gͦ oportet eſſe quid optimū in qūo ſit bonitas a ſe ip̄o. et a quo ſit bonitas in vtroqꝫ. et hoc ēdeus. ¶ Quarto rōne ꝑfectōnis idem ꝓbat̉. ſic.In quocūqꝫ inuenit̉ maius et minus ſpecioſuꝫ velpulcrum eſt inuenire ſpecioſitatis pͥncipiū ꝑ cuiꝰꝓpinqͥtatē aliqd̓ alio dr̄ ſpecioſiꝰ. Sed inuenimꝰcorꝑa ſpecioſa eē in ſpē ſenſibili. Spūs aūt ſpecioſiores in ſpecie intelligibili. gͦ oportet eſſe aliqd̓ aquo vtraqꝫ ſpecioſa ſint cuiſpūſ creati magis appropinqͣnt qͣꝫ corpus. et hoc eſt deus. Hec mgr̄ ſētentiaꝝ. di. iij. pͥmi li. ſen. Hec autē cognito dei q̄ex cognitōne creaturaꝝ habet̉ ē imꝑfecta. Cuiusratō eſt. quia licet ex creaturis cognoſcamꝰ deumeſſe creatorem ordinatorem et gub̓natorē earuꝫ.nō tn̄ eū ꝑfecte cognoſcimus. ſcꝫ qualis deus ſit īſeip̄o. qd̓ duplici exemplo ptꝫ. ¶ Primo exemplocognitōnis homīs. Cū eniꝫ videmus hoīem loquimoueri vel aliqͥd oparidicimus eū hr̄e aīam q̄ harū oꝑatōnum cauſa ē et pͥncipiū. non tn̄ cognoſcimꝰ qͥd ſit aīa ¶ Scd̓o hoc idem ptꝫ exemplo veſtigij ꝑ qd̓ cognitōem cōfuſam habemꝰ. non tamen
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten