Druckschrift 
Pantheologia : [Mit Praefatio von Jacobus Florentinus]
Einzelbild herunterladen
 

ute ſūme. q. xiij. arti. iij. in cor. q. et ī ſolu. argu.Ita ꝙ quedam nomina nullo modo dicunt̉ de deo.vt ſūt illa que dicunt imꝑfectōeꝫ. Quedā v̓o noīaqroprie dicunt̉ de deo. ſicut illa que ſimplicit̓ et abſolute dicūt ꝑfectōne. Quedā vero nomīa nō proprie ſi methaphorice vel ſimilitudīarie dicūt̉ de deovt cum dr̄ leo. lapis. agnus. et talia ꝓpter ſimilitudinem ad aliquid cui illud ſignatū ꝯuenit proprieet vere. Quedā vero noīa ꝑ prius dicunt̉ de deo.t poſteriꝰ de creaturis. quedā vero noīa ecōuerſo Secundū eſt. ꝙ ꝓnomīa demōſtratiua et relatiua et poſſeſſiua aliquo modo dicunt̉ de deo. aliqͥmodo non. Primo iſtud ꝓnomen demōſtratiuūego. aliqn̄ accipit̉ pro perſona pr̄is. vt yſaie vltimo. Nūquid ego qui alios pare facio ſterilis eroAliqn̄ accipit̉ ꝓ ꝑſona filij. vt yſaie. lxiij. Ego qloquor iuſticiā et ꝓpugnator ſū ad ſaluandū. Aliqn̄ accipit̉ pro ꝑſona ſpūſſancti. vt malachie. iij.Ecce ego mitto angelū meuꝫ dicit ſpūſſanctus deiohanne. Secūdo iſtud ꝓnomen relatiuū demōſtratiuū et infinitū. qui. vno mō appropriat̉ filioNam ſi reſpiciat̉ ibi articulꝰ qui pt̄ ſub intelligi hͦingt̓ pſone pcrlſiomnbocnoīe qui. et eſt nota vel ſignū diſtinctōnis appropͥatur perſone filij. Vn̄ poſtqͣꝫ dixit exodi. iij. qui eſtmiſit me ad te ſb̓iūgit. ibi. vides vidi afflictōꝫ poIad ego cūpuli mei et deſcendi liberare eos. Si vero reſpiciatſb̓ſtātia infinita cū qͣlitatē griali q̄ deſignat̉ hoc nomīe. qui. ꝓprie hoc nomē qui ſignat ſubſtantiā.Tercio ꝓnoīa poſſeſſiua. aut dicunt̉ de eſſentia diuina reſpectu ſui. aut de ꝑſona reſpectu perſone.aut de eſſentia vel ꝑſoria reſpectu creature. Pri.mo gͦ modo cū ꝓnomīa poſſeſſiua dicunt̉ de eſſentia reſpectu ſui maxime improprie dicunt̉. vt yſa.pͥmo. Solennitates vrās odiuit anima mea. Naꝫimproprijſſime dicit̉ mea. eo ꝙ nulla drā eſt int̓ aīnam dei et deū. anima em̄ dei eſt volātas que eſt ipſedeus. Secūdo cū ꝓnomiīa poſſeſſuua dicunt̉deꝑſona reſpectu ꝑſone. minꝰ īproprie dicūt̉. eoꝙ int̓ perſonas nō eſt drā ꝯſubſtantialitatis qͣꝫuisꝑſonalitatis. vt cū dicit̉. math̓. iij. Hic eſt filiꝰ meus dilectꝰ. nā hͦ ꝙ dicit meꝰ. ſignat dīne griatōisꝓprietateꝫ. Tercio cū noīa poſſeſſiua dicunt̉ deꝑſona vel de eſſētia reſpectu create mīme impropͥedicunt̉. Hoc aūt cōtingit duobo modis. Vno mōvt notēt̉ autoritas gubernatōnis vel creatōnis. vtloh̓. xvij. Om̄ia mea tua ſūt. et mea eſt terra. Aliomodo vt notet̉ gratia creatōis. Luce. xj. Filij meimecū ſūt incubili. Tercium eſt ꝙ verba et ꝑticipla conſignificātia tempꝰ dicunt̉ de deo. eo ꝙ eterfitas includit omne tempus. Vnde ſicut ſimpliciaſubſiſtentia non poſſumus apprehendere et ſignificare nnſi ꝑ modū compoſitoꝝ. ita ſimplicem eternitatem nō poſſumꝰ intelligere vel expͥmere niſi permodū tꝑalium rerū. et hoc propt̓ ꝯn̄aturalitatē intellectus nr̄i ad res tꝑales. Hec bt̄us tho. pͥma ꝑte ſume. q. xiij. arti. pͥmo. in ſolu iij. argumēti.Sūartum eſt. ꝙ ꝓnomīa demōſtratiua dicunturGdeide deo ſcd̓m ꝙ faciūt demōſtratōnē ad id qd̓ intelligitur. non aūt ad id quod ſentit̉. ſcd̓m em̄ ꝙ deusa nobis intelligit̉ ſcd̓m hoc ſub demōſtratōe caditIbidem in ſolū. iij. argu. in fine. Quintū eſt. ꝙcū iſta quatuor noīa cōueniāt deo. ſcꝫ qui eſt. deꝰtetragramaton. bonꝰ. iſtud nomē. qui eſt. qͣntumad duo eſt magis propriū nomen dei qͣꝫ illa tria.Primo qͣntū ad illud a quo imponit̉ ad ſignificandū. imponit̉ em̄ hoc nomē qui eſt a pͥma ꝑfectōnediuina que eſt ip̄m eſſe. Secūdo qͣntuꝫ ad modūſignificandi et cōſignificandi. Primo qͣntum admodū ſignificādi. Nam qui ē nō ſignat aliquā formā det̓mīatam ſꝫ ip̄m eſſe. vnde cum eſſe dei ſit ſuaeſſētia. et hoc nulli alij cōueniat. ideo ⁊cͣ. Secundo qͣntū ad modū cōſignificandi. Cōſignificat em̄qui eſt eſſe in prīti. et hoc maxime de deo dicit̉ cutus eſſe non nouit p̄teritū vel futurū. vt augꝰ dicit in libro de trini. Sed qͣntū ad id ad qd̓ imponitnomē ad ſignificādū. hͦ nomē deꝰ eſt magis ꝓpriūnomē dei. qꝫ hͦ nomē qͥ eſt. eo ꝙ hͦ nomē deus imponit̉ ad ſignificādū nat̉aꝫ dinā. Et adhuc magis ꝓpriū nomē eſt tetragͣmaton qd̓ importat ip̄aꝫ dei ſb̓ſtātiā incōmūicabilit̓ et vt ſic liceat loqͥ ſingularit Quarto hͦ nomē qͥ eſt magis ꝓpriū nomē dei eſtqꝫ hoc nomen bonus vel bonū. Cuiꝰ ratio eſt. qꝛ licet hoc nomen bonū ſit pͥncipale nomen dei inqͣntieſt cauſa. nam bonus dicit ratōnem ẜm quā deꝰ eſtalpha et o. id eſt pͥncipiū et finis. Nllā bonitas deieſt vt pͥncipiū inqͣntum mouit eum vt faceret creaturas; et eſt finis inqͣntum ad hoc creaturas fecit.ſcꝫ ad iſtuꝫ finē vt ſue bonitatis eſſent ꝑticipes. nōtn̄ ſimplicit̓ bonū eſt pͥncipale nomen. nam eſſe abſolute p̄intelligit̉ cauſe. Hec bt̄us tho. pͥma ꝑte.ſūme. q. xiij. arti. xj. in cor. q. et in ſolū. ij. argū. Sextu et vltimū eſt. ꝙ omia verba oīm tempmdicunt̉ de deo om̄i imꝑfectōne abiecta. Vn̄ quidquid eſt ꝑfectōnis in om̄ibꝰ tꝑibus ip̄e habꝫ. Suntem̄ qͣtuor tꝑa. ſcꝫ pn̄s. p̄teritū ꝑfectum. preteritūinꝑfectū. et futurū. Primo em̄ pn̄s tempꝰ attribuit̉ deo duplici ratōne. Prima rato eſt. qꝛ pn̄tempus non includit ſucceſſioneꝫ. p̄teritum em̄ etfuturū dicunt̉ ẜm relatōnem ad pn̄s et nō ecōuerſo. et relatio illa ē in ordine ſucceſſionis. Ex hacratione ſequitur ſecunda que eſt. ꝙ eſſe non habetaliquid de non eſſe incluſū. et qꝛ hec duo cōueniūtſoli deo. et pr̄s tempꝰ hec duo habꝫ. gͦ ⁊cͣ. Se.cundo poſt tempꝰ pn̄s tempꝰ p̄teritū de deo dicit̉.et hoc duplici ratōne. Prima eſt ratōne ſue ꝑfectionis. qꝛ tempus p̄teritū nō eſt nouū. Secunda eſtratōne diuine pn̄tialitatis. qꝛ deus vel eſſe dei p̄teritis non defuit. Nam p̄teritū dicit̉ ſcd̓m receſſuꝫab eſſe qd̓ eſt impfectōnis. ſed eſſe dei cū ſit eternūom̄i temꝑi adeſt. et hoc eſt ꝑfectionis. Terciop̄teritū imꝑfectū magis proprie dicit̉ de deo qͣꝫ p̄.teritum ꝑfectū. eo ꝙ p̄teritū imꝑfectū termīatōeꝫnon dicit ſicut p̄teritum ꝑfectū. vt dr̄ ioh̓. pͥmo.In pͥncipio erat v̓bum. Vbi nota. ꝙ in illis quo