Druckschrift 
Pantheologia : [Mit Praefatio von Jacobus Florentinus]
Einzelbild herunterladen
 

deinde peccatoribus. nō qꝛ peccatores ſed qꝛ hoīescōt. vt dicit̉ in decretis di. lxxxvj. in ip̄a. Nā peccatori non eſt ſubueniendū inqͣntū peccator ē. ideſt vt ꝑ hoc in peccato foueat̉. ſꝫ inqͣntuꝫ homo. ideſt vt natura ſuſtentet̉. Dn̄ ſi cōſtaret ꝙ eo quoderat eis impenſū abuterent̉. nō deberꝫ eis aliquiddari. et hoc modo intelligit̉ autoritas. eccleſiaſticixij. Da miſericordi et non ſuſcipias peccatorē. Etibidem. Bn̄fac humili et non dederis impio. Vndemalo homi potius ſubtrahit̉ elemoſina qͣꝫ det̉. ſiex hoc iuſticiam negligit. vt dr̄. v. q. v. non om̄isniſi neceſſitas extrema expoſceret. In tali em̄ caſidāda ē elemoſina etiam peccatori. cum p̄cipiat̉ nobis etiam bn̄facere inimicis. Hec bt̄s tho. quartoſcrip. ſen. di. xv. de elemoſina. arti. vj. q. ij. Vtꝝmalis ſit danda elemoſia. in cor. q. et in ſolū. ij. argumenti. Septimo debemꝰ conſiderare etatē. etſic ſenes ſūt iunioribꝰ p̄ferendi. Octauo debilitatem. et ſic ceciet claudi. infirmi et debiles. et cōſimiles debēt p̄ferri ſanis. Nono debemus conſiderare nobilitate et verecundiam que ingenuos ꝓditnatales. aut ſi quis in egeſtate cecidit ſine ſtio vi.cio. Hec ambroſiꝰ vbi ſipͣ. Hanc autoritatē adduInic argtbs int iocit bt̄us tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. xxxij. arti. x. Vtrum elemoſina ſit abundant̉ facienda. in ſolū. iij. argu.in diſerttio Ꝙ elemoſina cū expoſcit neceſſitas eſt dādaſia ſpim. Onde anbroſdꝰ mn libnobis magis cōiunctis. Ca. xxviij.Vāuis aūt om̄ibꝰ elemoſina ſit faciendafidem. cauſam. locū. leo modo quo in duobo capitulis p̄cedertibus eſt on̄ſū cū expoſcit neceſſitas. magis tn̄ eſt danda nobis magis propinqͥs. aut ẜmſanguinem magis cōtunctis. Ita dicit augꝰ pͥmolibro de doctrina chriſtiana. Cū om̄ibꝰ ꝓdeſſe nonpoſſis. his potiſſime cōſulendū eſt qui pro locorūet tempoꝝ et quarūlibet rerum oportunitatibꝰ corſtrictiꝰ tibi qͣſi qͣdā ſorte iūgunt̉. In quo verbo bt̄saugꝰ tres cōditōnes tangit. ſcꝫ locoꝝ. tempoꝝ. jſonarum. Primo tangit conditōem locorū. Nōem̄ tenet̉ homo ꝑ mūdum q̄rere indigentes quibꝰſubueniat. ſꝫ ſufficit ꝙ elemoſinam tribuat his quiſibi occurrūt. Sꝫ contra. Homo tenet̉ inqͥrerede his que ſūt neceſſaria ad ſaluteꝫ. ſed neceſſariūeſt ad ſalutem vt aliquis ſubueniat exiſtenti in extrema neceſſitatē. gͦ tenet̉ de neceſſitate talē ſcꝫ exlſtentem in extrema neceſſitate inqͥrere. Rn̄deo etdico. ꝙ qͣꝫuis teneat̉ ſuꝑfluū dare pauperibꝰ nontn̄ om̄ibus. nec etiam dare ſed diſtribuere ſcd̓m ꝙſibi oportunū videt̉. nec tenet̉ inqͥrere qꝛ hoc eſſetminis graue. et p̄cipue cū ad eum qui neceſſitateꝫpatit̉ ꝑtineat vt neceſſitateꝫ ſuā exponat. Hec bt̄stho .xj. quodlibe. q. xij. Vtrum ille qͥ non dat pauperi petenti ſi habeat de ſuꝑfluo peccet. in ſolū. ij.argū. Secūdo bt̄us augꝰ in autoritate p̄dictatangit cōditōnem tempoꝝ. Nō em̄ oportet occaſidnem future neceſſitatis p̄tend̓r. qꝛ hoc eſt ſuꝑfluaſolicitudo. quā dn̄s prohibet. math̓. vj. nolite ſoreiti eſſe. Ande pn̄s neceſſitas extrema nō futuraEcuuoſiacadit ſub p̄cepto. Et ideo. nō tenet̉ homo futureneceſſitati alteriꝰ ſubuenire. ſed ſufficit ꝙ pn̄ti neceſſitati ſubueniat. Hec bt̄us tho. qͣrto ſcrip. ſen.di. xv. de elemoſina. arti. pͥmo. q. iiij. Vtrū elemoſina cadat ſib p̄cepto et quo tempore. in ſolū. iiij.argū. in fine. Re. ſupͣ. quo temꝑe homo ad faciendum elemoſinā obligat̉. Tercio bt̄us augꝰ tāgit cōditōnem ꝑſonarū. quia homo ſibi cōiunctisqualibꝫ neceſſitudīe magis debꝫ curā impēdere et benefacere. vn̄ propinqͥori eſt magis elemoſina facienda. et quia homo eſt ſibiip̄i maxime ꝓpinquusideo pͥus et magis debꝫ homo ſibi elemoſinā facereqͣꝫ alteri. Sꝫ forte queres vtrum homo ſibiip̄ipoſſit elemoſinā facere. Rn̄deo et dico. ꝙ duplexeſt elemoſina. ſcꝫ ſpūalis. et hanc pt̄ homo et debꝫpͥus et magis ſibiip̄i facere qͣꝫ alij. ſubueniendo deſpūalibus anime ſue. Eccleſiaſtici. xxx. Miſerereanime tue placens deo. vt patet ſupͣ. Alia elemoſina eſt corꝑalis. et hanc nullus poteſt facere ſibiip̄ivt pͥncipalis dator. ſed vt diſpenſator ſcꝫ ex ꝑſona alteriꝰ. puta cū aliquis diſtributor elemoſinaꝝponit̉ pt̄ etiaꝫ ip̄e ſibi acciꝑe ſi indigeat eo tenorē qͦet alijs miniſtrat. Secundo alijs propinqͥoribꝰ etcōiūctioribꝰ nobis ſubuenire tenem̄. Vn̄ apl̓us pͥme ad thimo. v. Si quus aūt ſuorū et maxime doineſticoꝝ quales ſūt pr̄es et matres filij et cōſanguinei curā nō ht̄ fide negauit et ē ī fidelis et infideli deterior. Eſt tn̄ circa hͦ diſcretōis rō habēda ẜmdrām ꝯiūctōis. fāctitatis. vtilitatis. et neceſſitatisNaꝫ multo ſanctiori magis indigentiā patienti etad cōmune bonū magis vtili. elemoſina eſt magisdanda qͣꝫ ꝑſone propinqͥori. maxime ſi nō ſit nōbis multū cōiūcta cuiꝰ curā ſpecialis nobis inimineat. et ſi magnā neceſſitatem nō patiat̉. Hec bt̄tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. xxxij. arti. ve. Vtrum elemoſinaſit magis facienda propinqͥoriboꝰ. argū. contͣ. et incor. q. et inſolū. iij. argū. Vnde in decretis dr̄ di.lcxxvj. eſt. et. c. in ſingulis. ꝙ elemoſina ꝯſanguineis et propinquis citius eſt danda qͣꝫ alijs tn̄ cuꝫꝓuidentia. Sꝫ forte queres hūc caſū. pat̓ tuūˢeſt in extrema neceſſitate. filius tuꝰ etiam eſt in extrema neceſſitate cui magis ſubuenire debes. Rn.deo et dico. ꝙ in articulo extreme neceſſitatis magis licet deſerere filios qͣꝫ parētes. quos nullo mōdo licet deſere̓ ꝓpt̓ obligatōnē bn̄ficiorū ſuſceptoꝝvt patet ꝑ ph̓m. viij. ethicoꝝ. Hec bt̄us tho. ſcd̓aſcd̓e. q. xxxj. arti. iij. Vtruꝫ magis ſit bn̄faciendūhis. qͥ ſūt nobis magis cōiuncti. argū. contͣ. et inſolū. iiij. argū. Re. ſupͣ beneficientia. iij. c. Ꝙ elemoſina triplicē fructū ht̄. Ca. xxixVarto et vltimo circa elemoſina conſidePrandus eſt fructꝰ cōcomitās. Namloquēdo ingn̓ali triplicē effectū vel fructūelemoſina habꝫ. ſcꝫ corꝑalem ex ſubſtantia. ſpūalein via. eternalem in pr̄ia. Primo elemoſina ī fuaſubſtantia cum ſit corporalis habꝫ ſolum effectumcorꝑalem. inqͣntum ſupplet vel ſubuenit defectibus