hecundo elemoſinā debꝫ fieri pie. Nā ſine cōꝑaſſiqneid eſt ſine diſplicentia voluntatis de miſeria alina nunqͣꝫ fit elemoſina. qd̓ patet. qꝛ non ſubueniret aliquis miſerie aliene niſi vellet eum nō eſſe miſerij. vt patet ſtipͣ. quō elemoſina eſt actus pietatisx ſic elemoſina eſt etiaꝫ meritoria. ita dr̄ prime adthimo. iiij. Exercitatō corꝑalis ad modicū vtilis ēpietas aūt ad om̄ia valet. Et yſaie. lviij. Cū effuderis. gloſa interlini. ſcꝫ larga pietate eſurienti ſcꝫpanem corꝑalē vel ſpūalem. animā tuā ſcꝫ cōꝑatiētem volūtatem. et aīam afflictā ſcꝫ quacūqꝫ anguſtia impleueris refectione et cōſolatione. orietur intenebris ſcꝫ peccatoꝝ fugandis. lux tua ſcꝫ diuinogratie et noticie. qui fuiſti aliqn̄ tenebre. nūc autēlux in dn̄o. Hec glo. interli. ibidem. ¶ Tercio elomoſina debꝫ fieri feſtine. Ita dr̄ prou̓. iij. Ne dicasamico tuo vade et cras dabo tibi cum ſtatim poſſisdare. Re. ſtipra. quo tꝑe debꝫ dari elemoſina.Quarto elemoſina debꝫ fieri abundē. ita dr̄ thobieiiij. Si multū tibi fuerit abūdant tribue. ſi exigū.um fuerit etiam exiguū libenter imꝑtiri ſtūde. Vbictibi dus rerrbati. ft vbiszlo. inter. ſic ait. Voluntas a deo penſat̉ nō datiqͣntitas. Et ambroſiꝰ. Qui multum dat vt diueset quiparū dat vt pauꝑ. ſi equa voluntas eſt eqͣamus vt nobisem inercedē ſcꝫ p̄mij eſſentialis habebūt. ¶ Vbieuandicit. Si vero pauꝑem voſciendū ꝙ magnitudo vel abundātia elemoſine quatuor modis poteſt conſiderari. ſcꝫ ex ꝑte caritatiset facultatis dantis. et ex parte neceſſitatis et ſuꝑfluitatis recipientis. ¶ Primo ex ꝑte caritatis daſupia. ¶ Seciuntotis. et ſic laudabile eſt ꝙ elemoſiria abundant̉ fiatid eſt abundāti caritatis affectu. Vnde hiero. Nōntum ſꝫ ex qͣnto deſiderio dederis deus cōſiderat.Et gregoriꝰ. Apud deū non qͣntitas muneris necpotentia reſpicit̉ petentis vel retribuentis. ſed dilectio et hūilitas cordis. ¶ Secundo magnitudovel abundātia elemoſine poteſt cōſiderari ex ꝑte facultatis dantis. et ſic ẜm ꝓportōnem ꝓprie facultatis vel poſſibilitatis laudabile eſt elemoſinā abundant̉ dare. Vr̄ et dn̄s laudauit viduaꝫ que ex eoqd̓ illideerat omēꝫ victū quē habuit obtulit. obſeruatis. tn̄ his que dicta ſūt de elemoſina faciēda deneceſſarijs. Luce. xxj. Vidit aūt et quādā viduaꝫpauꝑcula mittētem in erario minuta duo. et dixit.vere dico vobis. qꝛ vidua hec pauꝑ plꝰ qͣꝫ om̄s iniſit. Nꝰ dico vel affectuoſiꝰ. vel copioſius. velſtudioſius. ¶ Primo plus obtulit affectuoſiꝰ. id eſt exmaiori dilectionis affectū. Vn̄ beda ſuꝑ illo verbodico vobis ꝙ illa vidua pauꝑ ⁊cͣ. ſic ait. Acceptabiſe eſt em̄ deo quidqͥd bono animo obtulerimus. qꝛcor et non ſubſtantiā penſat nec ꝑ̄pendit p̄ciū in eiꝰſacrificio. ſed ex qͣnto ꝓferat̉ affectū. Et chriſoſ.ibidem. Nō em̄ pauꝑtatē oblati ſed copiā affectꝰincuitus ē dn̄s. Secūdo laudauit eā qꝛ plus inſit. id eſt copioſiꝰ facta ꝓportione et ꝯꝑatione reſtolū eius qd̓ ei remāſit. Vnde ſubdit dn̄s. Nā exadundati ſibi miſerūt omēs in munera dei. hec aūtFeo qd̓ illi deerat om̄em victum ſuū quem habuitEcuuoſiuamn̄ſit. ſibi tm̄ neceſſarijs ſimplicit̓ reẜuatis. vt ſupͣdixi. Vn̄ chriſoſ. ibidem ait. Non eſt elemoſina expluribus pauca impendere. ẜm illud vidue que totam ſubſtātiā euacuauit. ꝙ ſi nequis totū offerreſicut vidua. offer tamē totū ſupfluū. Beda vero exponens illud verbū miſtice ſeu ſpūalit̓ ſic ait. Pecvidua et vidua et paupercula vocat̉. vidua. qꝛ proea mortuus eſt homo ſcꝫ chriſtus. pauꝑcula veroqꝛ vel ſpm̄ ſuꝑbie vel peccata tanqͣꝫ mundi diuitiasabiecit. ¶ Tercio laudauit eaꝫ dn̄s. qꝛ plus id eſtſtudioſius omnibꝰ miſit. An̄cirillus ibidem ſic aitQuos obulos offerebat qͦs cū ſudoribꝰ ad duit̉nivictū acquiſierat. vel que quotidie ꝑ aliena poſcit.ſuffrāgia deo donat on̄dens ei ſuam pauꝑtatē fructiferā. Et ſubdit. Dincit gͦ alios et iuſta cenſuracoronat̉. Vas autoritates adducit beatus tho. ineuangelio ſuꝑ lucā exponens autoritatem p̄dictā¶ Tercio magnitudo vel abundātia elemoſine piconſiderari ex ꝑte neceſſitatis recipientis. et ſic itaabūdant eſt danda elemoſina et ita magna. ꝙ ſuꝑpleat ſufficient̓ indigētiā eius. ¶ Quarto magnitudo vel abundantia elemoſie pt̄ conſiderari ex p̄teſupfluitatis recipientis. ſcꝫ ꝙ recipiens elemoſineſupfluitate abundet. et hoc non eſt laudabile ſꝫ melius eſt pluribus indigentibus elargiri et ſubuenire. Vnde ſuꝑ illo verbo apl̓i prime ad chorin. xiij. ſidiſtribuero in cibos pauꝑm om̄es facultates measgloſa ſic dicit. Per hoc cautela elemoſine edocet̉vt non vni ſed pluribꝰ detis. vt pluribus ꝓſit.Vbi nota. ꝙ aliud eſt dare. et aliud diſtribuere. aliud effūdere. Dare ꝯuenit vni vel pluribuˢ indifforent̉. Diſtribuere aūt eſt diuide nnt̓ plures. Effū.dere vero eſt relinquere omnes opes. qd̓ non licetniſi in mutatōne ſtatus. Vn ambroſiꝰ ſic ait. Nondebent ſimul effundi opes ſꝫ diſpenſari. niſi forte vthelizeus boues ſios occidit et pauit pauꝑes ex eoqd̓ habuit. vt nulla cura domeſtica teneret̉. et hͦ fecit ꝓpt̓ mutatōne ſtatus. Hec bt̄us tho. ſcd̓a ſcd̓e.q. xxxij. arti. x. Vtrum elemoſina ſit abundantfacienda. argu. ꝯtͣ. et in cor. q. et in ſo. ij. argu.¶ Cui elemoſina eſt magis danda. ¶ Ca. xxvjVarta q̄ſtio eſt cui elemoſina ſit magisdanda. Rn̄deo et dico. ꝙ in gniali facileeſt diſcernere cui eſt magis ſubueniendūſed inſpeciali non eſt facile. ¶ Primo dico ꝙ ingenerali facile eſt diſcernere cui magis ſubuenienduꝫeſt. Cuiꝰ ratio eſt. qꝛ ad ſubueniēdū alteri obligamur ex tribꝰ. ſcꝫ ex debito. honeſto. et neceſſario.¶ Primo em̄ conſiderando ſolū debitum. tūc parentibꝰ ꝓpinquis et bn̄factoribus et eis a quibusſpūalia bonā accipit ſi indigeant magis debet ſub.uenire et elemoſinā facereqꝫ amicis. Cuiꝰ ratō eſtquia magis debemus reddere debitum qͣꝫ dare gratuitū. Vn̄ magis debemꝰ reddere ſuſcepta beneficia qͣꝫ amicis aliquid gratis dare. ſicut magis debemꝰ redde mutuū qͣꝫ dare aliqͥd amicis. bn̄ficiuꝫ em̄qd̓dam mutuū eſt. ¶ Secūdo ꝯſiderando honeſtū
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten