Gleiuoſiuanon debet elmoſinas dare ſine cōſenſu viri exp̄ſſovel p̄ſumpto niſi in articulo extreme neceſſitatis vtdixi. Hec bt̄us tho. quarto ſcrip. ſen. di. xv. de elemoſina. arti. v. q. pͥma. Vtrū vxor poſſit elemoſinam face̓ de rebus mariti. argū. contra. et in corꝑe. q. et in ſolu. pͥmi et. ij. argū. ¶ Secūdo filiuſfamilias de rebus pentum non pt̄ elemoſinam facere ſine conſenſū parentū. quod tali ratione ondo. Nullus pt̄ elemoſinā facere de eo quod non eſtin pt̄ate vel in dominio eius. ſed pr̄imoniū non eſtin pt̄ate filij. gͦ ⁊cͣ. ¶ Sed contra. Filiꝰ ē quodammodo ip̄orum pentū cum ſit heres. et cū poſſit vtrebus ꝑentum ad vſi corporis. gͦ multo magis videtur ꝙ poſſit elemoſinas dare in remediū aīe ſtioRn̄deo et dico. ꝙ qͣꝫuis filiuſfamilias poſſint vti rebus ꝑentū ad ſuaꝫ neceſſitate. nō tn̄ poteſt alijs dare. Similit̓ qͣꝫuis filius ſit heres non tn̄ adhuc eſtdn̄s rerum. et ideo de eis elemoſinā dare non pt̄ ſine conſenſū parentū. Excipiunt̉ tamē tres caſusin quibus filius pt̄ elemoſinā facere. Primꝰ eſt inarticulo extreme neceſſitatis ſicut dictū eſt de vxore. Secundꝰ eſt cum dat aliquā elemoſinam modicam. ſcꝫ panem et vinū vel huiuſmodi. q̄ nō inferunt pentibus ſenſibile damnū. de quibus cōſtarept̄ ꝙ parentibꝰ placeat. Tercius caſus eſt. cū alicuiꝰ rei diſpenſatio eſt ſibi cōmiſſa apatre. Ut dicit bt̄us tho. qͣrto ſcripto ſen. vbi ſtipͣ. q. ij. Vtꝝfilius de rebus ꝑentum poſſit elemoſinā facere. incor. q. et in ſolū. argū. Et iterū ſcd̓a ſcd̓e vbi ſupͣin ſolū. iij. argumenti. ¶ Tercio ſeruus vel ancillade rebus dn̄oꝝ ſuorū non poſſunt elemoſinā face̓ſine cōſenſu eorum. qd̓ tali ratione on̄do. Nulluspt̄ de alieno elemoſina facere. vt patebit capituloſequēti. ſed res dn̄orū non ſūt ſeruorū. gͦ ⁊cͣ. Excipiunt̉ tn̄ duo caſus. Primus eſt in articulo extreme neceſſitatis in qua de neceſſitate tenet̉ elemoſi.nam dare. ſicut dictū eſt de vxore et filio. ¶ Secūdus eſt cum facit elemoſinam ꝑuaꝫ que non infertſenſibile nocumentū. vel niſi de p̄cio ſui ſeruicij dequo conſtat ꝙ ſine conſenſū dn̄orū poſſet elemoſinam dare. Ut dicit bt̄us tho. vbi ſupͣ. q. iij. Vtrūſeruus vel ancilla poſſint elemoſinaꝫ facere de rebodn̄orū. argū. contra. et in cor. q. Et iterum ſcd̓aſcd̓e. vbi ſupͣ. in ſolū. iiij. argū. ¶ Quarto religioſtis vel monachus non pt̄ ſimilit̓ elemoſinā dareſine licentia pͥoris vel abbatis ſui. quod tali rōneon̄do. Elemoſina non pt̄ nec debet fieri niſi de proprio. vt patebit capitulo ſequenti. ſed religioſusvel monachus non habꝫ ꝓpriū ꝓhibente voto pauꝑtatis. gͦ ſine ſui ſtꝑiorū licentia non pt̄ elemoſinam facere. ¶ Sed contͣ. Si religioſus vel monachus non pt̄ elemoſinam facere. tūc talis eſt peio.ris conditonis qͣꝫ alij qui poſſunt elemoſinā facereRn̄deo et dico. ꝙ non eſt factus peioris cōditōnisqꝛ multo magis eſt accepta deo vniuerſalis reꝝ obdicatio. qͣꝫ ꝑticularis diſtributio que fit ꝑ elemoſinas. ¶ Vbi nota. ꝙ monachus vel religioſis authabꝫ diſpenſatōnem rerū monaſterij aut nō. ſ habet diſpenſatōnem reꝝ monaſterij ei ab abbate camiſſam. tūc pt̄ et debꝫ elemoſinam facere de ſuperfluis nomīe capituli. ſi autem nō habꝫ diſpenſatōet ſit in monaſterio exiſtens. non debꝰ elemoſin andare rōne p̄dicta. Excipiunt̉ tn̄ duo caſus. ¶ Orimus eſt in articulo extreme neceſſitatis. vt dictueſt de vxore filio et ẜuo. imo plus dico. Si abhopꝓhiberet in caſi extreme neceſſitatis pt̄ monachoet debet clemoſina dare. quia ꝑ neceſſitatē paupisfacta ſūt om̄ia cōmuniai. vbi vero dubium eſſet dneceſſitate pauꝑis. potius deberet monachus obedire abbati qͣꝫ de rebus monaſterij bn̄facere pauperi. vbi vero de eius extrema neceſſitate cōſtaretetiam ꝓhibente abbate deberet monachus tali panperi elemoſinam dare ratōne iam dicta. vt dicit frater romanꝰ ordinis p̄dicatorū quarto ſcrip. ſen.ibidem. ¶ Secūdus caſus eſt. cum abſente abbate aliquā modica elemoſinam dat ſub ſpe ratihabitionis. ſcꝫ credens et ſperans dn̄im abbatē tales elemoſinas modicas habere ratas. Ext̉ v̓o monaſteriū eriſtens puta in ſtudio pt̄ facere elemoſinā. qꝫcum dant̉ ei expenſe cōmittit̉ ei earuꝫ diſpenſatio.Ad hoc em̄ ꝙ aliquis poſſit elemoſinam facere recrunt̉ duo. Primū eſt. ꝙ habeat dominiū eius de qͣelemoſinaꝫ dat. vt patebit infra. Secundū eſt. ꝙhabeat diſpenſatōnem vel admīſtratōnem ſibi co.miſſam. et ſic om̄s p̄dicti ſcꝫ vxor. filius. ẜuus. etmonachus pn̄t elemoſinā face̓. Vt dicit bt̄s tho.qͣrto ſcrip. ſen. di. xv. q. iiij. Vtꝝ monachꝰ poſſielemoſinam face̓ ſine licentia abbatis. argū. contet in cor. q. et in ſo. ij. argu. Et ſcd̓a ſcd̓e. q. xxxijin ſolū. pͥmi argū.¶ Ꝙ ſolū de liciteacquiſito pt̄ fieri elemoſina.¶ Ca. xxj.Ecūda q̄ſtio eſt de quo poſſit fieri elemoſina. Rndeo et dico. ꝙ ſolum de licite acquiſito. ¶ Ad cuiꝰ euidentiā nota tria.¶ Primū eſt. ꝙ illud dicit̉ licite acquiſitum quodnulla lege ꝓhibetur. et ꝑ oppoſitū illud dicit̉ illiciteacquiſitum quod contͣ ꝓhibitōnem legis acquiritur. quod duplr̓ poteſt eſſe. vno mō quia lex ꝓhibuit ip̄m lucꝝ. ſic̄ ī furto rapina et vſura. alio modo eſt aliquid cōtra ꝓhibitōnem legis. qꝛ lex ꝓhibuit non ip̄m lucrum niſi tm̄ cauſaꝫ lucri. ſicut cūquis de lenocinio vel meretricio lucrat̉. ¶ Secūdūeſt. ꝙ lucrum illicite acquiſitum et dicit̉ iniquū. etdicitur turpe. Primo em̄ iniquū lucruꝫ dicitur qm̄ip̄m lucrum lege prohibetur. vt patet in ſiipͣdictiset de hoc elemoſina fieri non poteſt. Secūdo dicitturpe lucrum qn̄ actus quo quis lucratur eſt legꝓhibitus. non autem ip̄m lucrum. ſicut ē in meretricio vel in ſimilibꝰ. et tunc de tali lucro pt̄ fieri elemoſina. vt patebit infra immediate. ¶ Terciū eſtꝙ aliqͥd pt̄ eſſe illicite acqͥſitū triplicit̓. ¶ Ono moaliqͥd ē illicite acquiſitū qd̓ nō pt̄ retineri. ſꝫ d̓t̄ reſtitui ei a quo eſt acquiſitum. ſicut in rapina furto etvſuris. et de talibus non poteſt fieri elemoſina.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten