Druckschrift 
Pantheologia : [Mit Praefatio von Jacobus Florentinus]
Einzelbild herunterladen
 

Donū Quid ſit donū ꝯſilij et ad qͥd ē nccͣriū. Ca. xvi¶Ecundo circadonum cōſilij ꝯſiderare debemus certitudinē vel celſitudinē iudicijEſt aūt ꝓprium rōnali creature ꝙ ꝑ inqͥſitōem rōnis moueat̉ ad aliqͥd agendū. que qͥdeminqͥſitio rōnis ꝯſiliuꝫ dr̄. vt ptꝫ ca. p̄cedēti. ſedqꝫrō hūana non pt̄ comp̄hendere ſingularia et cōtingentia que pn̄t occurrere ⁊ etiā deficere ne ad fineintentū ꝓducāt ꝑ que homo cōſiliat̉. ideo certitudinem cōfilij attingere nō eſt hūanuꝫ ſꝫ dīnū. cuiꝰeſt ꝑ certitudinē euentꝰ ꝯtingentiū p̄uide. et ideooportet ad hāc certitudinē hn̄dam ꝙ mens eleuetſupͣ hūanum modū. ad quā certitudinē nō poteſtrōnis dictamīe eleuari. ſed a deo qͥ om̄īa comp̄hendit qd̓ fit p̄donum ꝯſilij. Qd̓ ſic diffinit̉ a bt̄a thoma tercio ſcrip. ſen. di. xxxiiij. arti. ij. in cor. q.Donuꝫ ꝯſilij eſt quo homo accipit hic qd̓ agendūeſt. qͣſi ꝑ̄ certitudinē a ſpūſancto edoctus. ſuꝑ humanum modum. Vel aliter. Donum conſilij eſtquo homo dirigit̉ in agendis et cauendis. non ꝑinqͥſitōem rōnis. ſꝫ qͣſi ꝯſilio accepto aſpūſanctoNam ſcire ꝓcerto om̄ia agibilia et cauere om̄ia p̄eptum. Et de vircipicia impedientia ad cōſecutōeꝫ vite eterne. noneſt ex dictamīē rōnis ſꝫ ex v̓tute ſpūſſancti quo filij dei agunt̉. vt dicit apoſ. ad rō. viij. Et bt̄s. t.tercio ſcrip. ſen. di. xxxv. arti. j. Vtꝝ cōſiliū debeat poniinter ſeptē dona. in cor. q. Nel aliter. Cōſiliū qd̓ eſt donum eſt qūo ſpūſſanctus dirigit noˢin om̄ibꝰ q̄ ordinant̉ in fine vite eterne. ſiue ſint d̓neceſſitate ſalutis ſiue nō. vt dicit bt̄us tho. ſcd̓aſcd̓e. q. lij. arti. iiij. Vtꝝ qͥnta bt̄itudo quē eſt bt̄imiſericordes ⁊ cͣ rn̄deat dono cōſilij. in ſo. ij. ar.Ex qͥbus exp̄ſſe ptꝫ. ꝙ hūana ratō a ſpūſct̄o perdonum ꝯſilij inſtruit̉ dirigit̉ ꝑficit̉ et attollit̉ in agendis. qd̓ on̄dit̉ qͣdruplr̓ Primo ex interp̄tatōne. qꝛ ꝯſiliū dr̄ qͣſi ꝯſidium. eo ꝙ multi cōſidentadſimul conferendū. quos oportet cōſiderare plures cōditōnes ſeu circumſtantiaˢ. quaˢ cū vnusꝯſidendo deficit. alius melius p̄cipit. vt dicit bt̄ustho. pͥma ſcd̓e. q. xiiij. arti. iij. Vtꝝ ꝯſiliū ſit de hiſolum que agunt̉ a nobis. in cor. q. Sic a ſimili.qꝛ hūana rō nō poteſt habere aliqua certitndinemde euentibo contingentiū. deus cuiꝰ eſt ꝑ certitu.dinem euentus contingentiū p̄uidere ꝑ donū conſilij rōem hūanam inſtruit de agendis ſupͣ hūanūmodū. Scd̓o hoc idem ꝓbo ſimilitudīe. Vide.mus em̄ in rebus hūanis ꝙ illi quinon ſufficiuntſibip̄is in inqͥſitōne cōſilij a ſapiētioribꝰ ꝯſilium req̄runt. ſed qꝛ ratō hūana non poteſt comp̄henderoringularia et contingētia que pn̄t occurrere. ideomagis indiget homo inqͥſitōne ꝯſilij qͣſi cōſilio ac.cepto a deo qui om̄ia comp̄hendit. vt dicit beatustho. ſcd̓a ſcd̓e. q. lij. Vtꝝ cōſiliū debeat poni interſeptem dona arti. pͥmo in ſolū. j. ar. Tercio hocidem ꝓbo rōne. Nam ratō hūana ꝑficit̉ ꝑ hoc qd̓mrdaetur a ſuꝑiori pͥncipio motiuo. ſic̄ corpus inDe ꝙ mouet̉ a ſpū. Manifeſtū ē autē. ꝙ rectitudoratōnis hūane comꝑatur ad rōnem dīnam ſic̄ pͥncipiū motiuū inferius ad ſuꝑiꝰ. Ratō em̄ eterna ēſip̄ma regula om̄is rct̄itndinis hūane. et ideo rōhumana maxime ꝑficit̉ et adiuuat̉. ẜm ꝙ mouet̉et regulat̉ a ſpūſancto ꝑ donū ꝯſilij circa ea q̄ ſūtagenda ꝓpter finē. ita ꝙ donū ꝯſilij rōnem humanam adiuuat et ꝑficit. vt dicit bt̄us tho. vbi ſupraarti. ij. Vtꝝ donum cōſilij rn̄deat v̓tuti prudentioin cor. q. Quarto hoc idem ꝓbo autoritate ph̓iin ca. de bona fortuna dicētes. ꝙ his q̄ mouent̉ ꝑinſtinctū dinum nō expedit ꝯſiliari ẜm rōem hūa.riam ſꝫ ꝙ ſeqͣntur inſtinctuꝫ. qꝛ mouent̉ a pͥncipiomeliori qͣꝫ ſit ratō humana. ꝓpter qd̓ dona ꝑficiūthoīem ad altiores actus v̓tutum. Hec bea. tho. pͥmia ſcd̓e. q. lxviij. arti. pͥmo. in cor. q. in fine Ꝙ quinta beatitudo appropriatur dono confilij et quare. Capitulum. xviij.Ercio circa donum ꝯſilij ꝯſiderare debemus aptitudine auxilij. Nam qͥnta bt̄itudo q̄ eſt beati miſericordes ⁊cͣ. rn̄det ⁊appropatur dono ꝯſilij ſicut dirigenti: qd̓ duplicitꝓbo. ſcꝫ rōne. et autoritate Primo rōne. ſic.Licet em̄ ꝑ ꝯſiliū in om̄ibus v̓tutum actibꝰ dirigamur. ſpāliter tam̄ in actibꝰ mie. Ex quo rōnem ſicformo. Cōſilium ꝓprie eſt de his que ſūt vtilia adfinem. ſed mīa maxime eſt vtilis ad fineꝫ. ẜm illudpͥme ad thimo. iiij. Pietas ad om̄ia vtilis ē. gͦ ⁊cͣ. Scd̓o hoc idem ꝓbo autoritate augꝰ in libro deẜmone dn̄i in mōte ſic dicētis. Cōuenit ꝯſiliuꝫ miſericordibꝰ. qꝛ vnicū remedium eſt de tantis malierui. dimittere alijs et dare. Hec bt̄us tho. ſcd̓a ſocūde. q. lij. arti. iiij. Vtrū qͥnta beatitudo ſcꝫ beatimiſericordes rn̄deat dono cōſilij. ar. ꝯtra et ī cor.q. Tercio ꝙ donum ꝯſilij mīam dirigat ꝓbo autoritate. vn̄ glo. ſuper illo v̓bo beati miſericordesſic dicit. MAīa egēt ſpū ꝯſilij ſine quo nemo circū.ſpecte miſeret̉. iniciū eſt ſui miſereri. finis eſt proalio mori. Ordo em̄ eſt miſereri vt vnuſqͥſqꝫ incipat ⁊ ſe. finem xpͥs iſinuat ꝓ peccatoribꝰ mortuꝰex mīa. Reqͥre ſupͣ. beati miſericordes.Ꝙ fortitudo que eſt virtus. et fortitudo queeſt donuin differunt in qͣtuor. Ca. xix.Oſtqͣm dictum ē de qͣtuor donis ꝑ ficientibꝰ hoīem ſupͣ modū humanū in vita cōtemplatiua .ſ. de dono ſapīe: intellectusſcie et ꝯſilij. nunc dicendū eſt de tribꝰ donis ꝑficientibꝰ hoīem ſupͣ hūanum modum in vita actiua. ſcꝫde dono fortitudīs. pietatis. et timoris. Et qꝛ donūfortitudīs rōne materie p̄fert̉ alijs duobo. qꝛ ſolum in arduis locum habet. ideo de dono fortitudinis eſt pͥus dicendum. Circa qd̓ donuꝫ cōſiderare debemus tria. ſcꝫ cōfidentie dr̄am. ꝑmanentie indeficientiam. iuſticie ꝯueniētiā. Primo circa donum fortitudinis cōſiderare debemꝰ ꝯfidentie differentiam. Nam fortitudo qͣndam aī ꝯfidētiā importat que reqͥritur et in bonis arduis faciendis. et īmalis arduis ꝓſeq̄ndis vel ſuſtinendis. vt beatꝰ