Druckschrift 
Pantheologia : [Mit Praefatio von Jacobus Florentinus]
Einzelbild herunterladen
 

C.vitrrci Quarto ad idem argues ſic. Dolor cōtritōniseſt quedam diſplicētia de pc̄to: ſed multa ſūt quemagis diſplicent contrito qͣm pc̄ta ſua que fecit.verbi gr̄a. qͥa nō vellet ꝯtritus penam inferni ſuſtinere potius qͣm peccaret. nec etiā ſuſtinuiſſe vel ſiſtinere om̄es penas tꝑales. ergo dolor cōtritionisnon eſt maximꝰ oīm Rn̄deo et dico. ꝙ ſicut aliquis plus debet odire culpam inqͣntū eſt offenſadei. qͣm inqͣntū culpa eſt nociua ſibi. eo ꝙ plꝰ deūqͣm ſeip̄m debꝫ diligere. Ita plus debꝫ odire penāq̄ inſeꝑabiliter ht̄ offēſam dei annexā. ſic̄ ſeꝑatōnēad̓o magis debꝫ odire ꝓpter offēſam dei quā habet annexā. qͣm inqͣntū eſt nociua ſibi. Sciēdūtam̄ eſt. ꝙ qͣmuis talis debeat eſſe ꝯtriti diſpoſitionō tam̄ de his eſt temptandꝰ. eo ꝙ homo affectꝰſuos nō poteſt defacili menſurare et qͣndoqꝫ illudqd̓ minꝰ diſplicere videt̉ magis diſplicet: vel eco.uerſo illud qd̓ minꝰ diſplicꝫ magis videt̉ diſplicequia eſt propinquiꝰ ſenſibili nocumēto qd̓ magiseſt nobis notū. Hec bt̄s tho. iiij. ſcri. ſen. di. xvijde cōtritōe. arti. iij. q. pͥma. Vtꝝ ꝯtritio ſit maiordolor qui poſſit eſſe in natura in duobo argumētiˢet in cor. q. et in ſolū. qͣtuor argumētoꝝ. Re infraAn cōtritꝰ debeat potiꝰ eligere penā inferni qͣm ꝙmortaliter peccet. Vtꝝ dolor ꝯtritōispoſſit eſſe minis magnus. Capi. viij.Ecundo circa quātitatē cōtritionis no.Fyta intenſionis exceſſum. ſcꝫ vtꝝ dolor cōtritōnis poſſit eſſe nimis magnus Etqͣntum ad hoc reſpondeo et dico. ꝙ in cōtritioneeſt duplex dolor. ſcꝫ voluntatis et ſenſualitatis. Primꝰ eſt dolor voluntatis rōnalis qui eſt diſplicētia de pc̄to a nobis cōmiſſo et talis nō poteſteſſe nimis magnus. qd̓ probo triplici rōne. ſcꝫ rōogratie. beniuolentie. et diſplicētie. Primo rōnediuine gr̄e ſic. Cōtritio eſt dolor diuina gr̄a informatus. ſed diuina gratia in nobis nimiū intēdi nōpoteſt. ergo nec cōtritio. Scd̓o hoc idem ꝓborōne benuolētie ſic. Qn̄tū ē diligenda alicuiꝰ boni p̄ſentia: tātū odiēda eſt et deteſtāda illiꝰ boni amiſſio vel carentia vel abſentia. ſed deū nō poteſtaliquis nimiū amare ⁊ appete. ergo pc̄tm qd̓ a deoſeperat non poteſt nimium diſplicere vel deteſtari. ¶ercio hoc idem probo rōne diſplicentie ſicDiſplicētia pc̄ti ex amore charitatis cauſat̉ et procedit. ſed amor charitatis quo deū diligimus nōpoteſt eſſe nimiꝰ. ergo diſplicētia pc̄ti minia eē nōpoteſt inqͣntū ſcꝫ pc̄tm eſt in offēſam dei. Scd̓sdolor cōtritionis eſt ſenſualitatis quidolor eſt quedam paſſio in partem ſenſitiuā ex rōne redūdanset talis pt̄ eſſe nimis magnꝰ. Sicut etiā exteriorafflictio corporis pt̄ eſſe nimia. vt ptꝫ infra de Ie.tunio ex verbis Pieronimi. Ilam qͣndoqꝫ corpustm̄ affligitur ꝙ deficit et in languorē incidit. vn̄ intalibus eſt obſeruatio medij neceſſaria alias noneſſet actus virtutis. ſed in actu cōtritōnis qui eſtdiſplicentia de pc̄to qͣntūcūqꝫ intēdat̉ vel ex partepc̄ti a qͦ recedit̉ ꝑ diſſenſū. vel ex parte dei ad quēacceditur per affectum nulli poteſt aliqd̓ accideredetrimentū. et ideo non eſt ibi ſuꝑfluū. Hec beatotho. iiij. ſcri. ſen. di. xvij. de cōtritōne. arti. iij. q.ij. Vtꝝ dolor cōtritōis poteſt eſſe nimis magnusin cor. q. Et alexan. iiij. parte ſūme. q. ccxxxij. q.ticulo. iiij. Vtrum contritio poſſit eſſe nimis magna. in argum̄tis conͣrijs. et in corpore queſtionisEt petrus de taren̄. iiij. ſcripto ſententiarū diſtinxvij. de cōtritōne. arti. iij. q. ij. Vtrum in cōtritione requirat̉ maximꝰ dolor. in cor. q. Vtrum dolor cōtritōis poſſit eſſe nimis par Capitulum Nōnum.uus.Ercio circa qͣntitatem cōtritōnis. notaintenſionis defectū. Vtꝝ ſcꝫ dolor cōtritionis poſſit eſſe nimis paruꝰ. Et qͣntūad hoc reſpondeo et dico. ꝙ cōtritio duplice dolorem habet. ſcꝫ Rationis et ſenſus vt patet capi.tulo p̄cedenti. Primꝰ dolor eſt rōnis. ſcꝫ diſplicentia pc̄ti cōmiſſi. et talis dolor poteſt eſſe a deoparuꝰ ꝙ nō ſufficiat ad rōnem cōtritōis. ut ſi minus diſplicet ei pc̄tm qͣm debeat diſplicere ſeꝑatioa fine. verbigratia. Si em̄ alicui diſpliceret ꝙ deūoffendiſſet ꝑ pc̄tm̄: et illa diſplicētia nōn excedetdiſplicētiā amiſſionis vniꝰ obuli: nulli ē dubiū quinilla diſplicētia inſufficiens eſſet ad hoc ꝙ eſſet dolor cōtritionis. Sicut etiam amor pt̄ eſſe ita remuſus ꝙ nō ſufficiat ad rōne charitatis. Sed fote argues in oppoſitum. ſcꝫ ꝙ dolor qͣntūcūqꝫ paruus ſufficit ad rōnem cōtritōis et per ꝯſequēs adſalutem tali rōne. Amiſſio boni cū difficultate re.cuꝑandi illud ē cauſa magni doloris. gͦ ꝑ oppoſitūamiſſio boni cū facilitate recupandi illud non eſtcauſa magni doloris. Non em̄ deberet iuſte aliqͥsaffligi licet incurriſſet damnū maximū ſi illud faciliter recuꝑare poſſet. Sed illa que amittuntur pepc̄t̄m̄ ſcꝫ deus et gr̄a ⁊cͣ. defacili recuꝑari poſſuntquia nō requiritur niſi qd̓ ille qͥ amiſit faciat illudqd̓ in ſe eſt ut illa recupet. hoc aut non eſt magnūet deus faciet qd̓ in ſe eſt. ergo contritio parua ſufficit ad ſalutem. Reſpondeo tribomodis. Primo ꝙ hec eſt falſa deus et gratia defacili recupe.rari poſſunt. quia non eſt in hominis poteſtate redire ad ſtatum gratie poſt pc̄tm̄. Eſt em̄ ſpiritusvadens et non rediens. Vnde peccare inſpe iſtaeſt ſtulta preſumptio et maxime cū neſciat peccasan morte preueniatur. Secundo quia illud qͥdſupponitur eſt falſum. ſcꝫ qd̓ exiſtens in peccatēpoteſt facere qd̓ in ſe eſt vt recuperet gratia. Cuius ratio eſt. quia facere qd̓ in ſe eſt: eſt cōſentiregratie preuenienti. hoc aūt non poteſt peccator deſe facere cum gratia preueniens non ſit in fila poteſtate. Tercio dico ꝙ nō pt̄ cōſtare alicui qfecit qd̓ ī ſe ē. qͥa etſi multū doleat de multis pc̄t̄iset diu adhuc neſcit ſi ſufficiēter feceit qd̓ in ſe eſt.