AuricicioRequire quō in viſione dei ſit beatitudo. infra. vi.ſio diuine eſſentie. ¶ Secūdo amici debent concordare ad conuictu. eoꝙͣ conuiue̓ ad inuicē eſt precipuꝰ actus amicicie vtꝫ ſupra. ca. p̄cedenti. In cꝰſignum dr̄ ecͣtes. iiij. de eo qui non cōuiuit amicisſed caret eis. De ſoli ſcꝫ illi qui eſt ſine amico. ſinechriſto. ſine deo. ¶ Primo ve ſoli qui eſt ſine amicoqꝛ talis caret ſimplicis amicicie effectu qui eſt reuelatio. conſolatō. defenſio. Vnde dicit ve ſoli ſcꝫ quinulli eſt iunctꝰ vinculo amicicie vel caritatis. ⁊ hocꝓpter tria. Prīo qꝛ cū talis in culpā ceciderit nō habet ſubleuantem ſcꝫ oratōne et conſilio. Secundoqꝛ cum talis in tribulatōnis penā deuenerit nō habet conſolante Iercō. qꝛ cum talis inuaſus fueritnō habꝫ defendentē. ¶ Secūdo ve ſoli magis qͥ eſtſine amico chriſto. et hoc ꝓpter tria. Primo. qꝛ cūtalis inculpam ceciderit nō habet chriſtū erigēteꝫSecūdo. qꝛ cum talis in morte dormierit nō habetcoriſtū viuificantē. Tercio. qꝛ cum talis a dyabolofortiter impugnatus fuerit non habꝫ chriſtū defendentem. ¶ Tercio ve ſoli maxime qui eſt ſine deo.Ozee. viij. De eis cum receſſero ab eis. Augꝰ. inlibro de trini. Magna miſeria eſt hominis cū eo nōeſſe ſine qūo nō poteſt eſſe. in quocūꝙͣ em̄ eſt ꝓculnilia. iop ſic.dubio ſine eo non eſt. etem ſi eius nō meminit. eū.qꝫ non intelligit et non diligit cū illo nō eſt. Patetigr̄ ex p̄dictis ꝙ amicoꝝ propriū eſt cōuiuere adinIlucris et miuicem. Vn augꝰ. Quid eſt amor niſi vita copulans vel cōpulare appetens duo ſcꝫ amante ⁊ quodamat̉. Et grego. Amor ſemꝑ in aliū tendit vt caritas eſſe poſſit. Tercio amici cōcordare debēt adinuicem quo ad affectū. ſcꝫ quia debent ſe inuicemdilige̓. Vn cum aliquis vult cōmendare amiciciaꝫſuam ad alterū conſiieuit dicere. ego diligo eumſicut meipſū. ad on̄dendū ꝙ ille eſt verus amicꝰ qͥeadem vult et agit ad ſuū amicū que vellet et agerꝫad ſeip̄m. Ex quo ſequūtur duo ſcꝫ que ſūt propͥaoꝑa amicoꝝ. Primū eſt ꝙ amici debent eadem eligeet reſpuere. ſecundū eſt ꝙ amici debent de eiſdē cogaudere et dolere. et hec ex conformitate volūtatiscauſant̉. ex eo em̄ꝙͣ amicoꝝ eſt vnū velle et vnumnolle ſequūtur p̄dicta duo. Hec ph̓ꝰ ethi. li. ix.Quarto amici debent ꝯuenire et cōcordare adinuiceꝫ quo ad colloquiū. qꝛ debent ſiīaſecreta adinuice intimare. quod tripliciter ꝓbo. ſcꝫ exemplo. periculo et cōmodo ¶ Primo exemplo dei exo. xxxiij.vbi dr̄ ꝙ dn̄s loquebat̉ ad moiſen facie ad faciemſicut ſolet loqui homo ad amicū ſuum. ¶ Secundoꝓbo idem ex ꝑiculo quod immine poteſt. propt̓ qd̓dicit̉ ecͣtes. viij. Non omni homini manifeſtes cortuū. q. d. non cuicūqꝫ indr̄nter reueles ſecreta tuaſed tali qui iuuare poſſit et ſciat et velit. ¶ Iercō ꝓbo idem ex cōmodo. Vnde ambro. de officijs. li. iijſic ait. Solaciū vite huiꝰ eſt vt habeas cui pectꝰtuū aperias. cui archana cōmunices. cui ſecretatui pectoris cōmittas. vt colloces tibi fidelem viꝝqui in ꝓſperis cōgratulet̉ tibi. qͥ ī triſtibꝰ cōꝑatiat̉in ꝑſecutōnibus adhortet̉. facilis vox et congrua.totus ſum tuus. ſed paucoꝝ eſt effectꝰ. Et tulliusde amicicia ſic ait. Excepta ſapīa nihil melius datūhomini a dijs immortalibꝰ amicicia. Quid em̄ dulcius qͣꝫ hr̄e cū qūo audeas ſic loqui vt tecū: quiseſſet tantus fructus in rebo ꝓſperis niſi haberes amicū qͥ ill̓ eq̄ vt tuip̄e gaudet. adu̓ſas etiā ferre difficile eſſꝫ ſine illo qͥ illas gͣuiꝰ etiā qͣꝫ tu ferret. Vn̄et ſaluator noſter ſolis amicis ſuis ſecreta manife.ſtauit dicens ioh̓. xv. Vos aūt dixi amicos. quiomnia quecūqꝫ audiuia pr̄e meo nota feci vobis.Que verba exponens theophilꝰ ſic ait. Seruꝰ ſcꝫpeccati non nouit cōſilia dn̄i ſcꝫ de obedientia. caſtitate vel v̓ginitate et pauꝑtate. vos aūt cuꝫ amicosreputem ſecreta mea vobis cōmunicaui. ¶ Sꝫ dices que ſūt ſecreta pr̄is. Rn̄det grego. et expoīt ibidem dicens. Omnia q̄ audiuit a patre que nota fieri voluit amicis ſuis ſūt gaudia interne caritatis etfeſta ſuꝑne patrie celeſtis que nr̄is quotidie mentibus ꝑ aſpiratōnem ſui amoris impͥmit. dum em̄ ſuperna celeſtia amamꝰ amata iā nouimus. qꝛ amorip̄e noticia eſt. omnia gͦ eis nota fecerat. qꝛ a terrenis deſiderijs immutati amoris ſui facibꝰ ardebant¶ Tercius effectꝰ pͥncipalis amicicie vere eſt beneficientia que cōſiſtit in effectu exteriori et merito. qꝛbeniuolentia ſeu beneficientia eſt q̄dam amicicia ocioſa. eoꝙͣ oꝑatōnem exteriorē nō habꝫ. Et ideo adratōnem vere amicicie requirit̉ ꝙ aliquis ſit beniuolus et bene oꝑans vel benefaciens amico ſtio gratia ip̄ius amici. ita ꝙ homines dicūt et exponūt illūeſſe amicum qui vult et oꝑatur bona vel exiſtentiavel apparentia ad amicū ſuuꝫ gr̄a ipſiꝰ amici. vt dicit ph̓us. ethi. libro. ix. ca. qͣrto. Amicabilia auteꝫet bea. tho. inſcripto. et alber. in cōmento ibidem.Re. ſipͣ. capi. p̄cedenti. quomō amicus debeat bn̄facere amico ſuo qͣtuor modis. vt patebit infra. beneficientia et benefactor. ¶ Sed dice̓s forte. Nō pt̄amicꝰ amare bonū amico ſtīo nec oꝑari bonū ad amicum gr̄a ip̄tus amici tali ratōe. Vnicuiqꝫ ē amabile et oꝑabile quod eſt ei bonū. ſed contͣ hoc videt̉eſſe ꝙ amicus amet amicum ſuū et benefaciat amicoſuo gratia amici ſui et non propt̓ ſeip̄m. Rn̄detph̓us huic tacite q̄ſtioni et dicit ꝙ illi qui amant amicum et benefaciunt ei etiam amant et oꝑantur idquod eſt bonum ſibiip̄is. quod patet. qꝛ qn̄ ille quieſt bonus in ſe eſt factus amicꝰ alicui fit etiā bonusamico ſuo. et ſic vterqꝫ dū amat amicum amat qd̓ſibi bonū eſt et vterqꝫ retribuit equale amico ſuoHec ph̓us ponit tacite ethi. libro. viij. ca. v. Quēadmodū autē in v̓tutibꝰ. in fine. ca. et beatꝰ tho. īſcripto ibidem exp̄ſſe.¶ Ꝙ iuuenes ſunt apti ad amiciciam. ſenes vel¶ Ca. x.mordacēs nonMicicia. Preter illa que de amicicia ſuntdicta iterū circa amiciciā conſiderandaſūt tria. ſcꝫ aptitudo ꝯueniēs. multitudodeficiens. celſitudo p̄minens. ¶ Prīo circa amiciciā
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten