Druckschrift 
Summa universae theologiae : P. 3
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

ī ſano et ī egro. et ē idē ꝓmotiuū ſanitatꝭ.ī vtroqꝫ: ꝗa vnū ē ꝓmotiuū ſanitatꝭ ꝯſeruatiuū ī ſano. ſꝫ ī egro: īmo ꝓuocaret maiorē egritudinē ī egro. Silr̄ aqua ē ꝓmotiuūſanitatis in egro. ſed non ī ſano. ſꝫ potiꝰmoueret egritudinē ī eo. Silr̄ ē ꝓmotiuumꝟtutis ī naͣ ſana ī naͣ egra. fomes in naͣlapſa egra pctm̄ ē ꝓmotiuū ad ꝟ̓tuteꝫaccidēs: ſꝫ ī naͣ ſana. vn̄ ſi Adā peccaſſꝫaliquo fomēs eēt ꝓmotiuū ad ꝟ̓tutē: ſꝫpctī ꝓuocatiuū ē. Eſt igit̉ fomes ꝓmotiuꝰꝟtutis ī naͣ lapſa ſoluꝫ ī ꝑfectis: ꝗa in alijsmouet fomēs ꝟtutē: ſꝫ ī ꝑfectis: ꝗa reſiſtūtabſtinet a pctō: ad qd̓ inclinat eos fomēs. ethec ē ꝟtꝰ maxima. et dr̄ fomes ꝓmoue̓ ineis ꝟtutē. vnde ī Paulo modo ꝓuocauitꝟtute. ꝗa dolebat de ſtimulo carnis. vn̄ dic̄.2. Cor. 12. Datꝰ ē mihi ſtimulꝰ carnis ⁊cͣ. hoc.n. ꝓuocabat ip̄m ad humilitatē. ſꝫ ſi reuelationū dīnaꝝ magnitudo extolle̓t ip̄m: necex eis ſuꝑbiret. ſꝫ teneret̉ ī tāta humilitate:quāta fuit humilitas ꝟgīs: qn̄ angelꝰ ānūciauit ei reuelauit ſecreta dei. vn̄ ipſa dixitQuia reſpexit humilitatē ancille ſue. Credoſi ita eēt ī Paulo: dicemꝰ ſtimulꝰ vel fomes eēt maͣ humilitatꝭ ī ipſo: īmo īpeditiuūSꝫ ꝗa ī ip̄o eēt paſſio elatiōis niſi eēt fomēsIo dr̄ fomes ꝓuocatiuū humilitatis ī ipſoIn naͣ ſana fomēs ē ꝓuocatiuū ꝟtutꝭ. bt̄ā ꝟgo ſpāliſſimā grām ſc̄ificatiōis tota fuit facta ſana ī pͥª ſcīficatōe: ī ea ꝓmoueret ꝟtutē. Ad aliud dd̓ in ꝟgine fuitdolor de paſſiōe filii ſui ẜᵐ ꝑtē inferiore aīe.s. ẜᵐ ſenſualitatē: et etiā ẜᵐ ꝑtē inferioremrōnis: tn̄ tatꝰ quātꝰ ī filio. Sꝫ ẜᵐ ſuꝑioremꝑtē qua ipſa ꝯſiderauit fructū paſſiōis .s. redēptionē nr̄aꝫ que fuit ſūmū gaudiū: ꝗa ip̄ꝫfructū maxime deſiderabat. et ideo maximegaudebat. Tal̓ dolor oriebat̉ ex fomite:nec ex pcō: ſꝫ ex naͣli pietate ſenſualitate.Quia dolor ꝓuenit ex fomite cātur ex inordinatōe viriū: qua aīa ꝑturbat̉ vt minuſvideat veꝝ bonū. dolor fuit ī btā ꝟgine. Ad illud Aug. dd̓. dr̄ia ē inter ſpm̄ aīaꝫ: qͣlis inter rōne ſenſualitatē. Roſe tenꝫ ex ꝑte ſp̄s. ſenſualitas ex ꝑte aīe.dixit aūt Aug. dubitatio ꝑtrāſiret ſpm̄: ſꝫaīaꝫ: ē ſenſualitatis naͣꝫ. Nūꝙͣ aūt rōnaleꝫꝑtē ꝟgīs dubitatio infidelitatis tetigit. ꝗaī fide nūꝙͣ dubitauit. īmo diſcipul̓ credētibꝰ ī paſſiōe ſola in fide ſtetit. Intelligēdaaūt ē hec dubitatio pietatꝭ naͣlis: heſitatioinfidelitatis. Uel pōt dici fuit dubitatioadmiratōis: ſolet qn̄qꝫ hēre ortū ex ꝯſideratōe rei ſtupede. Houebat̉ .n. btā ꝟgo ſtupore admiratōis uide̓t filiū ſuū: firmiter credidit deū talr̄ patiēte. cꝰ modi ꝯſiderationē ſolet aſſociare quedā dubitatio vtpoſſꝫ cogitar̄. ē ne iſte filiꝰ meꝰ ſic pati uid̓oOnſequenter geſactificatōe btē ꝟgīs ī ꝯceptu ſaluatoris. et ī hūc modū. pͥº an̄ ncc̄ia fuerit ſcīficatio. a quo fuerit ſcīficata. perquid fuerit ſanctificata.Ad primum proceditur ſic. Prima ſcīficatio: quā hūit btā ꝟgo invtero abſtulit̓ oēꝫ culpā ab ea. Abſtulit etiāfomitē pctī. Relinꝗt̉ igit̉ pꝰ pͥmā ſcīficationē nihil remāſit ī uirgine purificandū. fuit alia ſcīficatio ncc̄ia. ꝗa īutilis eēt.ſcīficata purificata fuerit a culpa origīali a fomite pꝫ. B. dicētē. Copioſior gr̄a ſcīficatōis ī ipſaꝫ deſcēdit: ſolū eiꝰ ortū ſcīficauit. ſꝫ ab peccato deinceps cuſtodiuitīmunē. indigebat alia ſcīficatiōe. Itēē ſcīficatio coīs: ē ſacr̄m. et eſt ſcīficatioſpālis: ē grāꝫ ſpūs .ſ. et hec fuit ī Ioh̓.Iere. et ſpaliſſima fuit ī btā ꝟginē: grāſpāliſſimā. Hoc .n. oꝑꝫ dice̓ copioſior fuerit. Maior ē grā ſcīficatōis ī uirgine ꝙͣ inalijs. et gr̄a ſcīficatōis ſpālis ꝙͣ grā ſcīficatōis coīs. Sed grā ſcīficatōis coīs remouetculpā: remanet tn̄ fomēs ꝓnitas ad pecca: ſicut pꝫ ī baptizatꝭ: et quādā ineuitabilitate peccādi. Plus dat̉ de uirtute ſcīficatiōi ſpāli. ipſa remouet̉ culpā originalē fomitē vel ꝓnitatē ad peccādū: ſꝫ ꝓnita ad quodlibet pctm̄: ſꝫ ad pctm̄ mortale: ſic̄credit̉ fuiſſe ī Io. Iere. Sꝫ grā ſcīficatiōisī uirgine abūdat vltͣ iſtas. btā virgo itaſcīficata fuit ī vtero: vt remouet̉ culpa originalis fomēs ſiue ꝓnitas ad culpā ſolūmortalē: ſꝫ etiā venialem. nihil remāſit ī eapurgādū. Ad oppᵐ. ſic̄ hr̄ di. 3. tertii libriſutaꝝ iuxͣ ſcōꝝ atteſtationē. Caro aſſumptaa verbo pͥus pctō obnoxia fuit: ſic̄ reliqͣ ꝟgīscaro. ſꝫ ſp̄s .ſ. oꝑatōe ita mūdata ut abtagiōe pctī īmunis vniret̉ verbo. Mariā qͣꝫſp̄s .ſ. ī p̄ueniēs a pcto prſus mūdauit et afomite pctī etiā liberauit. īdigebat purgatōe ī ꝯceptōe filii ſui. Itē ſic̄ dic̄ Hugocatholice̓ veritatis diffinitio ē. filiꝰ dei de