ut ſit digna recipi in felices q̄plexusillius in maculati agni videlicet ihūxp̄i. ſi hoc non fecerit non erit ſponſa cigni. ſed ſponſa drciconis. eccle.ix. Oī tempore ſint veſtimēta tuci codidai. ¶ Secundo nota ꝙ granumtritici quodāmodo rubet extrinſecusſic et xp̄s rubuit in paſſiōe. ¶ Vndeſponſa c. v. Dilectus meus inquitcādidus et rubicundus. Beatus etiam laurentius ruborem habuit grain triticei. Ip̄e qͥppe toto corde mr̄tirium deſidea̓uit et mrtiriū forti patiātolea̓uit. ſic̄ optime pꝫ in legēda ſua.Debeꝰ etiā et nos rubicūdi eē ꝑ fidēet mēoriā dn̄ice poſſionis. Vn̄ dicūtxp̄o q̄geli yſa. lxiij. Qude̓ rubꝝ ē indumētū tuū. et veſtimenta tua ſicutcalcatiū in torcului? Veſtimēta dniquibꝫ ip̄e in glā in cōſpcū pr̄is veſtit̉ſūt oēs boni xp̄iani. Hec veſtimētadn̄t eſſe rubra ꝑ fide et iugē meoriadn̄ice paſſioīs. Dūt etiā boni xp̄ianiſitire martirui. qꝛ hoc ē ut d̓t ie̓o. vee̓cōpeſatō vbi ſanguis ſcing̓ne cōpenſatur. Heu multi ſūt qui etiā cili inſanis voitatibꝫ .i. c choreis noluntabſtine̓ ꝓpt̓ reuerēciā ſangnis iheſuxp̄i. Quo tales cū xp̄o ⁊ ꝓ xp̄o ꝓbraet ꝯtumelias et ſeua corꝑis ſuppliciopateret̉? Rubri etiā erimus ſi pallicidīaꝝ nrāꝝ in ſangne vue. i. in ſang.ne xp̄i lauemꝰ. Vn gen. xlix. Laudbit in vino ſtolā ſua et in ſanguinevue palliū ſuū. ¶ Tercō nō ꝙ gnūtriticeū quādā fiſſura in vno loterediuiſū eſſe videt̉. Sic et xp̄s ꝑ viſceroſam mīam pꝫ oībus qͣn̄tūcūqꝫ etiāp̄ecoribꝫ dumio ꝑ vera p̄nmium redirevelint ad ip̄m Vn̄ zacho. xiij. In dieilla erit fons potēs domūi dauid ethabitātibꝫ ih̓rl̓m in ablutōnē pcc̄oi̓set mnēſtruate. Per fonte iſtū intelligit̉ fons mīe ih̓s xp̄squi licet ſemꝑpatuerit pcc̄oribꝫ tn̄ ſpālit̓ apertusfuit ad emūdatōne criminū et ſordium noſtrarū qn̄ vnus militū lōcealatus eius cꝑuit. et cōtinuo exiuitſanguis et aqua ſicut teſtrt̉ io. xix.Btus quoqꝫ laurētiꝰ patuit ad pauꝑes ꝑ largum pietrtē. Diſperſit em̄theſauros ecce et dedit pauꝑibꝫ. Vn̄uiſticia eius incnet in ſeculū ſeculicoronata corā dn̄o. Ip̄e quippe ſciēsſcriptū q̄ ꝑce ſeminat ꝑce et metet.Copioſe ſeiauit ut et copioſe mete̓t̉Debemꝰ et nos etiā cor et manꝰ hrēcꝑteis ꝑ cōpoſſionē et mīe ſargitatēVn̄ d̓r ꝓu̓. xxxi. Nanū ſuā cꝑuit inopi et palmas ſuas extēdit ad paupere. Qui mō aꝑit cor et manū ꝑ cōpaſſionē et largitatē certe ſibi aperientur porte iuſticie. ſicut d̓r in pͣſ. c.xvij. Aꝑite michi portas iuſticie etingreſſus in eas cōfitebor dn̄o Hecſūt verbapīe aīe. ¶ Quarto notoꝙ granū frumēti virtutē hꝫ cōfortatiuā. Sic et de xp̄o qui ē ille ponispuius qui de celo deſcendit. Dicit̉ inpͣs. g. iij. Et p̄cnis cor hoīs cōfirmetCulti ſunt quorū anime nauſeantſuꝑ pͥcne iſto ſuauiſſimo. ⁊ ꝓptereqſicut fenū areſcit cor ip̄oꝝ. Vn̄ in pͥſt. pͥmo. Percuſſus ſum ut fenū et cruit cor meū. qꝛ oblitus ſū comederepanē meū. G̓tus etiā laurētius exeplo ſue pociētie quā hobuit in tormtis. multos confortauit et confortatVn̄ ſignatꝰ ē ꝑ illū ponē ſimulogineū qͦ aſſus ī craticula oleoqꝫ ꝯſꝑſꝰ