monet eciā nos vt ſemꝑ veritotē loqͣmur. ad eph̓. iiij. Deponentes mēdotiū loqͥmini veritatē vnuſquiſqꝫ cūpximo ſuo qm̄ ſumꝰ inuicē menbra.d. loq̄mini veritatē quia valde incoueniēs ē vt vnū mēbrū alid̓ decipiat ꝑ falſitutē. Septimꝰ lopis ſpectans ad ornatū vaſis iſtius eraitſiuaragdꝰ quo ſigͣt̉ virēs hūilitasSmaraḡdus em̄ oīm virētiū gēmorū prīcipatū tenet. Caducos eciummorbos mirifice ſancire ꝑhibet̉ Siceciā hūilis homo eſt qͣi lignū qd̓ trāſplantat̉ ſuꝑ aquus cuiꝰ folium eritviride et in tēꝑe ficcitotis nō erit ſollicitū nec aliqn̄ deſinit facere fructume ptuutūt palit voficut d̓r ieremͥ. xvij. Humilitas eciāanat cāducū morbū ideſt peſtem ſupbie. Oīs em̄ qͥ ſe in pn̄ti exaltat humiliabit̉ ideſt cridet. et qͥ ſe humilicitexaltobit̉ in futuro. Ꝙ aūt hūilis fuerit btūs paulus ip̄m nomē eiꝰ declorat Nā paulus hebraice lotine modicus ſoncit. Un̄ et ip̄e hūilitotē ſuāſſiunuās ſcribit ad choꝝ jͣ xv Ego ſūninꝰ apl̓oꝝ qͥ non ſum dignus voSit mut irantcari aplūs qm̄ ꝑſecutus ſum ecc̄umvi dit eciā ad thimo jͣ. pͥo. Fidelisſermo et omni acceptione dignusqꝫheſus criſtus venit in hunc mūdūvut ippt x pūipccores ſaluos facere quoꝝ primuspuiqa atuibabit de veritibiego ſū. gloſa ideſt peior Ip̄e eciā adhumilitatem nos inuitat ad phil̓. ij.Nichil īquit agatis ꝑ cōtētionē neqꝑmanē gloriā ſed in huūilitate ſuꝑiores ſibi inuicē arbritrātes. AuguꝰVere exiſtimemꝰ poſſe eſſe aliquidoccultū in alio quo nobis ſit ſuꝑiorecium ſi bonū nr̄m quo illo videmurſuꝑiores eſſe nō ſit occultū. Octauꝰlapis ornans hoc nobile vas ercitcimetiſtꝰ per quē honorabilis ſobrietus optime figuratur Ametiſtꝰ em̄legit̉ eſſe cōtrarius ebrietati p̄terecide facili ſculpi p̄t. Sic eciā ſobrietusebrietutē elidit. Sobrius eciā homoadhuc cptus eſt vt ſculpturā recipiat ideſt doctrinā. Ꝙ āt paulꝰ ſobrietaite fuerit ornatus on̄dit ad thimoij. pͥo Dedit nob̓ deꝰ ſpm̄ ſobrietotisAit eciā in actibꝫ xxvi. Veritatis etſob̓etatis v̓ba loquor Ammonꝫ eciānos vt ſobrij ſimꝰ ad theſſꝫ jͣ. v. Nōdorimumꝰ ſicut ⁊ ceteri ſꝫ vigileꝰ ⁊ ſobrij ſimꝰ. Qui em̄ dormiūt nocte doriūt ⁊ qͥ ebrij ſūt nocte ⁊cͣ. nos q̄t qͥ d̓eiſumꝰ ſobrij ſimꝰ Ait eciā ad choꝝ jd. Qui ebriꝰ eſt cū eiuſmoī nec cibuſuīte. vel ad choꝝ jͣ. vi. Ebrioſi regnū dei non poſſidebūt. Nonus lopīsin ornctū huiꝰ vaſis erat liguriꝰ ꝑquē dulcis cōſolatio demōſtratͣ legit̉em̄ ꝙ liguriꝰ diſcoloratis colorē reſtituit et oēs dolores ſtoncichi mirifice mitigat. Sic eciā dulcis eſt piocōſolatio ꝑ deſperatioēꝫ diſcoloratiscolorē ſpeciei reſtituit oēsqꝫ doloroſas ꝑturbationes cordis lenit et mitigat. Hic eſt ꝙ lucos ait de pauloactuū xxvij. Neqꝫ ſole neqꝫ ſyderibꝫ opꝑentibꝫ ꝑ plures dies et tēpeſtate nō exigua inminēte iam oblatoerat ſpes oīs ſalutis noſtre tūc ſtōspaulꝰ in medio dixit Suadeo vobisbono aīo eſſe. Amiſſio em̄ nulliꝰ qīeerit ni vobis p̄t̄ ꝙͣ nauis ꝓpt̓ qd̓ rogovos acciꝑe cibum ꝓ ſalutē vra quidnulliꝰ vr̄m capillꝰ de capite vro ꝑibit. Et cū ⁊ dixiſſꝫ ſumēs ponē grasegit deo ī ꝯſpectu oīm. et cū fregiſſet