logate ergo dominū ut hec gaudionobis largiri dignet̉. Qui viuit ⁊cͣ¶ Dm̄ca qrta poſt poſche S. xlj.Vm venerit pcroclitus ille qrguet mūdū de pcc̄o de iuſticiaet de iudico. ¶ Duo hic occurrūt notanda. Primū eſt quis ſit paraclitꝰquē dn̄s miſſurū ſe ꝓteſtatur. Secūdū eſt qualiter mundus de pcc̄ō deiuſticio et de iudicō arguēdꝰ intelligat̉. ¶ De primo nō ꝙ ꝑ ꝑaclitumſpūs ſcus expͥmit̉ Paraclitꝰ em̄ idēē qd̓ ad uocatus vel cōſolator ſicut teſtat̉ int̓linioris glo ſuꝑ locū illū io.xiiij. Et ego rogabo prem et aliū ꝑciditu deibit vobis ut monecit vobiſcūtentum p het htpinet̉nū ſpm̄ veritatis. Igit̉ circa hucꝑaditu tria ſūt notāda. Ip̄e em̄ aduecatus ē reoꝝ. conſolator meſtoꝝ.et redargutor obſtinatorū. De primo dicitur ad romanos viij. Spiritus adiuuāt infirmitatē noſtram.um quobenam quid oremus ſicut oportet neſcimus. ſed ip̄e ſpūs poſtulait ꝓ nobisemitibus mencirrabilibus. Gloſahunc locū ſic exponit. Spus ſanctꝰpoſtulat ꝓ nobis quia nos poſtulare facit nobiſqꝫ interpellādi et gemēdi inſpirat affectū. Tali ergo modoſpūs ſcūs dicit̉ eē aduocatus reorūqꝛ ip̄is reis hoc īſpirat ut ꝓ delictisſuis orent ⁊ gemitus efudēt inenoirptrabiles. De ſcd̓o cōtat̉ in quodā ſequēcia. veni ſcē ſpūs. et infra cōſolotor optiīe dulcis hoſpēs que dulce refrigeriū. In lobore requies in eſtuteperies in fletu ſolaciū. De tercio videlicet ꝙ ip̄e arguet incorrigibiles ⁊obſtinatos d̓r in iohanne xvi. Cū vonerit ꝑaclitus ille arguēt mundū depccō et de iuſticia et de iudicō. Et nota ꝙ ſpiritus dn̄i non ſolum arguetimpios in iudicio et reꝓbos ymmoet interficiet ip̄os. vnde yſci. xi. Percutiet terra virga oris ſui et ſpiritulobioꝝ ſuoꝝ int̓ficiet impui. Vn̄ etpaulꝰ de antixp̄o d̓t ij. ad theſſa. ij.Tunc reuelabit̉ ille iniquus quemdn̄s ihus interficiet ſpiritu oris ſui.De ſecundo videndū eſt qualitermūdus de pccō de iuſticia ⁊ de iudicōarguēdus intelligat̉ Et nota ꝙ gloſule locū iſtū ſic exponunt. Arguētmundū de pcc̄ō infidelitatis qd̓ videlicet pcc̄m mūdus hobet et de iuſticia qua non imitat̉ et de iudicō qd̓ nōtimet. Igit̉ hec eſt vna cauſa quoredn̄s ſpm̄ ſanctum poraditu mittitut videlicet arguat mundum ideſtmundi amcitores arguendos oſtendait. de pccō quo dn̄m offenderūt. deiuſticia quā oꝑari neglexerūt. de iudico quod non timuerūt Primū igitporacitus docet eſſe mundū arguēdum de pccō qūo dn̄m offenderūt. etinoxime de pcc̄ō infidelitatis. vn̄ etip̄e dn̄s itai exponit. De pcc̄ō quidemquid non crediderūt in me. Et notoꝙ ſcd̓m ſanctos aliud eſt credere deum. aliud eſt credere deo. aliud credere in deum. Credere deum eſt credereipſū eſſe crectorē ⁊ principui omnium creaturaꝝ ⁊ iudicē eſſe viuorū⁊ mortuoꝝ. hoc eciam demones credūt ⁊ ꝯtremiſcūt. vn̄ iacō. ij. Tu credis qm̄ deus ē bn̄ facis ⁊ deōnes credūt ⁊ ꝯtremiſcūt. Crede̓ deo ē credere vera eſſe que ipſe dicit. Credere indeum eſt cum caritate tende̓ in ip̄m