ſupprimentes more pharaonis qui filios iſrahel ſeruire cogebat ī luto⁊ latere. Attamē ſacerdotes ⁊ ydoloꝝ cultores liberos eſſe decernebatGen̄. xlvij. ⁊ .j. Eſdre. vij. Et qd̓ omnibus talibus formidabile debeteſſe. Tales conſules ⁊ rectores ꝯmunitatū ſi ꝯūitati nō deſtiterint taꝫipſi qͣꝫ fautores ip̄oꝝ excōicatiōni ſe nouerint ſubiacere ⁊ ſcd̓m Inno.eſt ſentencia lata p̄miſſa monitione. ſed ſi tanta foret neceſſitas ad eamreleuādam ſi laicoꝝ non ſuꝑpetant facultates ep̄i poſſūt ⁊ debent req̓riꝑconſules qui conſiderata neceſſitate aut ꝯmum. vtilitate poſſunt cle-ricis ſubſidia moderata ⁊ honeſta indicere. Si tamen ep̄oꝝ ad hec nōſufficeret diſcretio Romanꝰ pontifex ſuꝑ hoc cōſulatur. Cuiꝰ ītereſtꝯmūibus vtilitatibꝰ prouidere. nec tales conſules ſic clerum grauantespriꝰ ꝯmūioni reſtituātur donec ſatiſfactionem ſecernt ꝯpetentem. Fatciunt ad hoc duo generalia concilia ꝑ duos decretales ſcilicet nō mī-⁊c. aduerſus de emunitate eccleſiaruꝫ que bene ſunt notāda ⁊ ad exe-cutionem ponēda. Si tamen clerici eſſent negociatores tunc ſicut laioad exactiones iuderent̉ qͦ ad hoc obligari vtꝫ ꝑ capitulū vlt mū de vi.⁊ ho. clericoꝝ. De īmobilibꝰ vero. De quibꝰ antequā ad eccleſiam d̓uenirent tributa ſunt ſoluta ⁊ erant tributaria tenent̉ ſoluere ſicut pri-quia res tranſit cum onere. Sunt canones ſuꝑ hoc quos filencio petranſeo niſi de nouo eſſent priuilegiata. Et licet grauiter laici ꝯtra clerum ⁊ religioſos in hoc peccant ⁊ clerici ſe tueri non valeant. Niō tn̄putandum eſt ꝙ laici īpune id agant deo ꝑ ſe aut ꝑ alios illos ſeueriꝰpuniente aut peſtilenciaꝫ aut cariſtia ſcꝫ fame aut gladio aut incendijsque ſepe in ciuitatibus fieri uidemus quas tres penas ꝓphete crebriusꝯmīati ſunt peccātibus ſaluo diuino iudicio qd̓ ꝑpeſſuri ſūt q̓ mīſtrosdei iniurioſe moleſtant. Dicit enim xp̄us qd̓ vni de hijs mīmis meis feciſtis mihi feciſtis. Et ſi damnatione obnoxij iudicandi ſunt qui ſua ꝓpria mīſtris dei non dederint. Math̓. xxv. Quanta damnatione digniſunt qui etiam ip̄is ſua tulerunt habet̉ de hoc ſapīe v. Stabunt iuſti inmagna conſtancia aduerſus eos qui ſe anguſtiauerūt ⁊ qui abſtuler̄tlabores illorum. Et ſicut vox martiꝝ clamat ad deū ꝓ vindicta. ſic voxnniuſte oppreſſorum. Tercium rep̄henſibile eſt acceptio ꝑſonarum ī cōmunitatibꝰ contra illud legis diuine. Non accipies cuiuſquā ꝑſonamita pauꝑem vt diuitem iudicabis. ¶ Ideo differencia eſt inter acceptiōꝫcauſe ⁊ acceptionem ꝑſone. Nam cum quis conſiderat illā ꝓp̓etatemꝑſone ꝓpter quā id qd̓ ei confert̉ eſt ei debitum tunc non eſt acceptio ꝑſone ſꝫ cauſe. Vnde glo. ſuꝑ illud eph̓. vj. Non eſt ꝑſonarum acceptioipud deum. Dicit iudex iuſtus. Cauſas diſcernit non ꝑſonas. Sicut ſialiquis promouet̉ ad magiſteriū ꝓpter ſcienciam. Etiam ſi ſit fratermouentis. Si aūt aliquis conſiderat in eo cui aliquid confertur non id

eRLV.