illos dignis laudū p̄conijs nō ꝓſequeretur. dūmodo ī limitibꝰ paternisrepauſarent ⁊ qūo non digni pena dicerent̉ qui relicto arrepto ſanctoꝓpoſito primā fidem irritant facientes. Ad vomitū reuerterent̉ melireuera erat eis ad aratrū manū nō mittere qͣꝫ poſimodū retro ꝯuertiNam ⁊ ſi primo pecatores poſtea merito p̄uaricatores dicerēt̉ habētreligioſi ſinguli metā eis p̄fixā quā ſemꝑ aſpicientes ſuos actus dirige̓valent ſcꝫ ſanctoꝝ patrū regulas ſcd̓m quas ī inicio ꝓfeſſionū ſuarumvitam ꝯuerſationeqꝫ ſuā dirigere pollicent̉. Sed dixit xp̄us ſcribis ⁊phariſeis. Nōne moyſes dedit vobis legē ⁊ nemo ex vobis cuſtodiuitlegē vide ne ⁊ hoc temꝑe hec verba pluribꝰ ⁊ ſi nō oībus poſſent diciCōſidero nāqꝫ hanc ſanctā plātationē viuificaꝝ religionū a q̓bus ori-ginem duxit ſpūſancto irrigāte illaſqꝫ ꝑ vniuerſum orbem ſparſim col-locauit. ſicut olim leuite in vrbibꝰ diuiſi erant vt ⁊ doctrina eſſent cō-ſpicui. Et in viuēdi mō alijs ſecularibꝰ lucernā p̄ferre poſſent. ſꝫ forteꝑſpicuū eſt videre in multis lucernā hanc nō dicam obfuſcatam ſꝫ peneextinctam vt in multis veſtigia ſanctorum patrū cognoſci valeant vtdici poſſit vox quidē vox Iacob eſt. manus aūt manus eſau ſūt illudIſaac ⁊ Iacob plangēs filiū ſuū ioſeph quaſi mortuū dicebat. Tūic.quidē filij mei eſt ſed fera peſſima deuorauit filiū incum .i. habitus ⁊ tōſura aliqual̓ adhuc apparent ſed filius ioſeph.i. viuacitas r̓ligionis extincta cernit̉. Sed vt hec veritas atteſtet̉ dicat nobis teſtes veritatisBernhardus ad quid tendere debet ītentio nr̄a ſi veri monachi eſſe cupiamus. Ait .n. ad monachos Alpen̄ in epl̓a inter cetera. ordo noſterē abiectio humilitas voluntaria pauꝑtas obediencia pax gaudiū ī ſpūſancto Ordo nr̄ ē eſſe ſub magiſtro ſub abbate ſub regula ſub diſciplinaOrdo nr̄ ē ſtudere ſilencio exerceri ieiunijs or̄oibꝰ oꝑe manuū. Et ſuꝑoīa excellenciorem viam tenere que ē caritas hec ille. Speculet̉ quilibꝰſe in hoc ſpeculo qui nomīe monachi ſe inſigniri gaudet taliſqꝫ iudicaridebet coram deo ſi has ꝓprietates ſibi ꝯuenire putat. non ſe palpet necblandiat̉ nec verbis ꝓ rebꝰ vtat̉ Nō enī iudicabimur ſcd̓m menciētēappellationē noīm apud ſeculares ſꝫ ſcd̓m reꝝ veritatē coram d̓o. mūdoenī mortuꝰ cenſeri debet monachus. Si dignus tali nomīe cupit īue-niri quo ad cupiditates voluptates dignitates humanas laudes. Atte-ſtante beato Gregorio qui ī quadā omel̓ ſic dicit. Cum monachum videmus admonēdus ē vt reuerenciā ſui habitus in actu in locutione ī cegitatione ſua ſemꝑ circūſpiciat vt ea que mūdi ſūt ꝑfecte deſerat ⁊ qd̓oſtēdit humanis oculis habitu hoc ante dei oculos moribꝰ p̄tendat hecille hoc nō ſolum de ſolis mōachis appellari ſolitis loquit̉. ſed ⁊ de oībreligioſis qui ꝓfeſſione ⁊ habitū ſe a mūdo oſtendūt ſegregatos licetdiuerſis inſtitutis militare ꝯgnoſcunt̉ Que ſi in eis radicata eſſent nō