defigas. nūꝙͣ voluptate ſꝫ ncc̄itate paſcaris: ⁊ fames nō ſapor ꝓuocꝫ appetitu; ſingulai̓tatē fuge. coītate eſto ꝯtentꝰ ſciensqꝛ caro paſcēda ē ⁊ extīguēda ſūt vicia ſꝫqn̄ tibi aliqͥd ſuꝑ appoītur tamꝙͣ diuit-ꝓcuatū illud accipe. hoc tn̄ ī aīo ⁊ ſꝑ in volutate tua ſit magis altei apponere ꝙ retinere. Pone prudentie tue modune tibiſapiens videaris ſemꝑ ⁊ ubiqꝫ atqꝫ ī oībus oꝑibꝫ tuis time. ne forte excedas ī aliquo. Hīc btus iob ait. Verebar oīa oꝑamea: ſciēs ꝙ pͥcis delinqͣnti Cū aūt ad ſtratū laſſꝰ deueneris te hō eſtiſſiē iacēdo ꝯponas. nec ſupinꝰ iaceas nec genualeuando calkaneos iūgas ad tibias ꝙ ſi luxuiete pōpa ꝯcuſſeit recordare dilc̄m tuū poſitū ſuꝑ lectū doloīs. ⁊ vniu̓ſū ſtratū eiꝰ verſū ī infirmitate. Hec dices ī corde tuo deꝰmeꝯ pedꝫī patibulo ⁊ ego voluptati ope-ra dabo. ſicqꝫ inuoto ex toto corde noīe ſal-uatōis gemēdo. ⁊ ſepe Seinādo hoc nomſalutis. ceſſabit qͣſſacio rumina inte pſalmos donec ſōpnꝰ occupet. ut in ſompnoſompnies te pſalmos dicere. ¶ Cum ſurrexeis ad vigilias lauda creatore tuū exoībꝫ viribus tuis. ⁊ ad laudem creatoris ⁊
midipitiuu micilcuixi mneoapibimci-punt mnidi-rittitir riipi fitemiIſcabatnupulltppeumlumū