Cal.II

⁊ ſuperbia vitę: que non eſt expatre ſed ex mūdo eſt: et mūdu̓s ⁊trāſit et cōcupiſcētia eiꝰ.s Qui aūt facit volūtatem deii manet in ęternū. Filioli nof uiſſima hora eſt. Et ſicut auindiſtis: qꝛ ātichriſtꝰ venit/ nūcantichriſti multi facti ſūt. Un̄pſcimu̓ſ qꝛ nouiſſima hora eſt.¶ Ex nobis ꝓdier̄t: ſed nō erāts ex nobis: nam ſi fuiſſent exnobis/ permāſiſſent vtiqꝫ noxbiſcuꝫ. Sed vt manifeſti ſint:

Intelligit̉ ꝯcupiſcētia ⁊ tactus ⁊ oīm alioꝝ. Sed adhuc querit̉qͣre magꝭ ꝑ oculos nominat ip̄am qͣꝫ per alios ſenſus? Sol̓o.Augꝰ ſoluit dicēs: ꝙ ꝯcupiſcentia oculorum qm̄ in appetitunoſcendi eſt: oculi aūt ſunt ad noſcendū: cōcupiſcētia oculorūeloquio dn̄ico appellata eſt. Ad oculos em̄ ꝓprie ꝑtinet videre vtimur tn̄ hoc verbo in cęteris ſenſibꝰcū eos ad noſcendū intēdimus. Dicimꝰaūt nō ſolū videre qͥd luceat: ſed etiā videre qͥd ſonet/ qͥd oleat/ quid ſapiat/ qͣꝫ duxſit: ideoqꝫ cōcupiſcētia oculorū general̓experiētia oīm ſēſuū dr̄. Sequit̉ ī Augꝭ.Ex hoc aūt euidētiꝰ diffinit̉ qͥd voluptatis/ quid curioſitatis agat̉ ꝑ ſenſus: qꝛ voluptas pulchra canora ſuauia: leuia/ ſapida ſectat̉. Curioſitas aūt his ꝯtraria tēptandi cauſa nō ad ſubeundā moleſtiā/ ſꝫexꝑiēdi noſcēdiqꝫ libidinē. Sequit̉. Etꝯcupiſcētia oculoꝝ: qn̄ viſu vt in pulchris veſtibꝰ/ auro ⁊ ī talibꝰ delectat̉ .ſ. vtdic̄ Glo. Int̓lin̄. Cōtra Augꝰ. Cōcupiſcentia carnis in delectatione oīm ſenſuūeſt ⁊ voluptatum. Sol̓o. Dupliciter pōtdelectari ī pulchris veſtibꝰ ⁊ hmōi aut inpulchritudine: ⁊ ſic ꝑtinet ad ꝯcupiſcētiācarnis: aut in experiētia ⁊ cognitione pulchritudinis: ⁊ ſic ꝑtinet ad concupiſcentiā oculoꝝ: qd̓ ergo dicit Interlin̄. qn̄ viſudelectat̉ ⁊cͣ. intelligendū eſt nō in pulchritudine: ſꝫ in experientia pulchritudinis. Sequit̉: a Superbia vitę: Sed q̨̄rit̉cū hęc diuiſio ẜm Augꝭ. ſit ꝯcupiſcētię: qͣre hęc n̄ vocat̉ ꝯcupiſcētia ſic̄ alię. Sol̓o. Vt oſtendat̉ differentia huius ad cęteras: nā ꝯcupiſcētia carnis/ ⁊ cōcupiſcētia oculoꝝ ſunt iuxta viam humanę naturę: ⁊ qͣſi naturales ad releuationem humanęmiſerię: ſed qꝛ inordinatę ſunt vocant̉ ꝯcupiſcentię vt ſic ipſonoīe notet̉ inordinatio: ſi aūt ordinati eſſent iſti appetitus/ cōpeterēt humanę naturę: ſola aūt inordinatione ſunt: ſed ambitio honoris qͣꝫtum eſt in ſe non eſt iuxta viam humanam: nāvia vitę humanę eſt via miſerię ⁊ exilij: in qͦ ſtatu nō bene competunt honores: et ideo eſt ſupra viā vitę humanę: Un̄ dicit̉ſuperbia vitę: qͣſi ſuꝑ viā vitę humanę. b ¶ Quę non eſtex patrę .ſ. cōcupiſcētia: in hęc tria membra diuiſa vt relatiuum referat̉ ad ꝯcupiſcētiā. Un̄ Glo. quę ꝯcupiſcētia ⁊ ſuꝑbia: concupiſcētia .ſ. generalis ⁊ cōmunis duplici ꝯcupiſcētięp̨̄dictę/ ⁊ ſuꝑbię vitę. c Nō eſt ex patre. Sꝫ ꝯtra. Illa cōcupiſcētia pęna eſt/ ⁊ oīs pęna a deo: ergo eſt a patre. Reſpōdeo. Cōcupiſcētia pōt dici ip̄a corruptio naturę contracta: ⁊ſic ē ſola pęna ⁊ a deo: ⁊ hęc eſt lex mēbroꝝ: de qͣ d̓r Gal̓. v. c.Caro ꝯcupiſcit aduerſus ſpm̄ ⁊cͣ. Dicit̉ etiā cōcupiſcētia improba volūtas ſiue libido/ q̨̄ eſt pęna: ⁊ hęc nō ē a deo: Et ꝙdr̄ oīs pęna ē a deo: intelligit̉ de ea q̨̄ tm̄ eſt pena ⁊ nō culpa.d Sꝫ ex mūdo ē .i. ex amore mūdi. e ¶ Et mūdꝰ trāſit.Secūdū argumētū ꝑ qd̓ ꝓbat ꝙ mūdꝰ nō ē diligēdꝰ: qꝛ trāſit ⁊ qͥ ei adheret. Ecōtra deus manet in ęternū/ et qͥ facit eiꝰvoluntatē. Dicit gͦ. Mundus trāſit. Glo. Interlin. in nouā formā. Argumentū ꝙ mundus ꝑmanebit ẜm eſſentiā: nontn̄ omnia q̨̄ ſunt in mundo ꝑmanebunt: ſed pͥncipalia .ſ. pͥncipia generatiōis materialia/ vt elemēta ⁊ effectiua vt ſuperiora corpora q̨̄ ſunt cauſa efficiens vniuerſalis generationis mouētia cām particularē: ⁊ ſingulis viuētibꝰ vita vegetabili. Sicaūt dicēdo nō excludo deū qͥ eſt cauſa vniuerſaliſſima ⁊ cauſaliſſima: oꝑat̉ enī hęc ſꝫ mediāte natura. Permanebit etiā cauſa finalis/ homo .ſ. ſed alteratus. Reſurgēt enī alij in mortemalij in vitā. Sic ꝑmanebūt tres cauſę mūdi vniuerſales: efficiens .ſ. vniuerſalis: vt ſuꝑiora corꝑa: ſol ⁊ luna: ⁊ cauſa materialis vniuerſalis/ vt elementa: finalis/ vt hō: ſed cauſa formalismutabit̉. Dicit aūt. Tranſit/ in pn̄ti: qꝛ vltra ꝓcedere nonſinit: ⁊ iam ꝓpe interitū eſt. Mūdus dico trāſit/ f EEt concupiſcētia eiꝰ: qꝛ in illa die ꝑibunt omēs cogitationes eoꝝ.Un Ezech̓. vij. b. Ecce venit: finis venit: venit finis: euigilabit aduerſum te: ecce venit: venit ꝯtritio ſuꝑ te qui habitas interra. ¶ Qui aūt: qͣſi mūdus trāſit: ergo oīs qͥ adhęret ei.

h ¶ Autem .i. ſed. Qui facit voluntatē dei manet inęternū: qꝛ Ioh̓. xj. c. Oīs qͥ viuit ⁊ credit in me nō moriet̉in ęternum. Quō deꝰ manet in ęternum: qꝛ qui adhęret deovnus ſpiritus eſt. j. Corꝭ. vj. d. i Filioli nouiſſima ⁊cͣ.Iā remouit vnū impedimentū dilectionis dei ⁊ ꝓximi .ſ. dilectionē mūdi: mō remouet illud impedimētū qd̓ ē hęreſis. Et ē hęc ſecūda parsſecūdę partis capituli: ⁊ diuidit̉ in qͣttuor. Primo em̄ on̄dit hęreticos eſſe vitādos. Secūdo monet eos vt qd̓ ip̄i a pͥncipio audierūt ꝑmaneat in ip̄is: ibi: Uosqd̓ audiſtis ⁊cͣ. Tertio on̄dit quō poſſūt manere in p̨̄dictis: ibi: Hęc ſcpͥſi vobis ⁊cͣ. Quarto monet eos vt ſi in p̨̄dictis ꝑmanent: vel ſi quid boni faciūt/ deo⁊ nō ſibi totum attribuāt: ibi: Sed ſcitis ⁊cͣ. Monēs gͦ vitare hęreticos: triadicit. Unū eſt ꝙ hęreticis eſt reſiſtendū.Un̄ dicit. Filioli ⁊cͣ. Aliud eſt qd̓ oſtēdit eis ꝙ poſſunt reſiſtere ſi volunt: ibi:Sꝫ vos vnctionē ⁊cͣ. Tertio on̄dit ꝙip̄i habēt ſcīam reſiſtēdi: ibi: Nō ſcripſimus vob̓. Dic̄ gͦ. Filioli: qͣſi/ ſicut dilectio mūdi impedit dilectionē dei: ſic hęreſes a quibꝰ eſt cauendū. Et maxime mō: qꝛ O filioli nouiſſima hora ē: Ecce breuitas: vn̄ debetis magis inſiſterecharitati/ et p̄ſeudo repellere. Ro. xiij. c. Hora eſt iā nos deſomno ſurgere: Quia gͦ filioli/ charitatē debetꝭ amplecti. Filius em̄ d̓r a filos qd̓ ē amor: qꝛ nouiſſima/ debetis feſtinare ingredi ī illā requiē. Heb̓. iiij. c. qꝛ hora: nō debetis timere ꝑſecutionē: cito em̄ eſt trāſitura. Iob. xx. b. Uelut ſomnūnō inueniet̉: tranſiet ſicut viſio nocturna. k ¶Et ſicut auolās .i. cū quāto īpetu ⁊ violētia/ ¶ ¶ Audiſtis qꝛ atichriſtus venit .i. veniet. ij. Theſſal̓. ij. b. Reuelabit̉ ille iniquus.m ¶ Nūc .i. iā in hoc tꝑe. o ¶ Pulti/ qͥ pͥus fuerāt chriſtiani⁊ baptiſmū recęperāt. n Facti ſūt anti chriſti in hęreſimlabentes: vel ad iudaiſmū/ vel paganiſmū poſt fidem acceptāreuerſi. p ¶ Un̄ ſcimus qꝛ nouiſſima hora eſt. j. Timoth̓. iiij. a. In nouiſſimis tꝑibꝰ diſcedēt qͥdā a fide: Sic̄ dn̄ſp̨̄dixit Matth̓. xxiiij. b. Surgēt em̄ pſeudo chriſti ⁊ pſeudoꝓph̓ę: Quia igitur multi antichriſti/ cautos vos oportet eſſe⁊ ſapiētes ad cognoſcēdū: ⁊ fortes ⁊ ꝯſtātes ad reſiſtendū nedocumēta eoꝝ recipiatꝭ. Et qꝛ poſſet aliqͥs dicere quō fctī ſtantichriſti? Rn̄det: qꝛ .ſ. q ¶ Ex nob̓ ꝓdierūt ab vnitate catholica recedētes. q. d. qn̄ vobiſcū erāt nō videbant̉ eſſe antichriſti: vn̄ erāt vobiſcū ſoliꝰ noīs cōmunicatiōe/ et nō rei: ⁊ qꝛex nob̓ exierūt quales erāt apparuit. Dico ꝙ ex nob̓ ꝓdierūt:r ¶ Sed non erant ex nobis: merito vel rei veritate qd̓ ꝑbat exitus ⁊ finis: vn̄ nec in eoꝝ exitu putare debetiſ ꝙ eccl̓iaaliqͥd paſſa ſit. Quare? Quia ad vētilatiōeꝫ areę dn̄i qͣſi paleęauolauer̄t/ granis remanētibꝰ. Un̄ Glo. Multi qͥ n̄ ſūt ex nobis accipiūt nobiſcū ſacramēta chriſti: ſꝫ tēptatio ꝓbat ꝙ nōſunt ex nob̓ qn̄ illis tēptatio venerit: qͣſi occaſione vēti volātforas: qꝛ gͣna nō erāt. Itē nihil paſſa ē dāni eccl̓ia ſꝫ potiꝰ eſtpurgata qͣſi ab humoribꝰ mal̓. Un̄ alia Glo. Quō humoresmali ī corꝑe qn̄ euomunt̉ releuat̉ corpꝰ: ſic qn̄ exeūt mali releuat̉ eccl̓ia. Probat aūt ꝙ nō fuerūt ex nob̓. s ¶ Nā ſi fuiſſēt ex no. noīe .ſ. ⁊ merito. Vn̄ Int̓lin̄. p̨̄deſtinatiōe ⁊ electiōedn̄i. ¶ Permāſiſſēt vtiqꝫ .i. certe. v Nobiſcū .i. ꝑſeuerant̉ ⁊ vſqꝫ ad finē māſiſſēt. Un̄ Glo. Nō potuiſſēt egredi niſichriſto eēt ꝯͣrij. Quia gͦ nō ꝑmāſerūt nobiſcū/ patet ꝙ nec exnob̓ erāt: ⁊ chriſto erāt ꝯͣrij: qꝛ Sap̄. iiij. a. Adulterinę plātatiōes nō dabūt radices altas: nec ſtabile firmamentū collocabūt. Sꝫ nūqͥd oēſ qͥ ſt̓ d̓ eccl̓ia merito ꝑmanebūt ī illa? Cōſtatꝙ nō: qͥd eſt gͦ ꝙ dicit: Si fuiſſent ex nob̓ ⁊cͣ. Sol̓o. Si fuiſſent p̨̄deſtinatiōe ⁊ electiōe. Vel fiat vis ī ꝟbo p̨̄teriti tꝑis .ſ.fuiſſent: vt in hͦ notet̉ ꝑſeuerātia. x ¶ Sꝫ nō ꝑmāſerūt/ vt manifeſti ſint illi .ſ. qui ſunt mali ꝑ hoc ꝙ diſcederent a bonis:ropt̓ ꝙ dic̄ apl̓s. j. Corꝭ. vij. c. Si infidel̓ diſcedit diſcedatUel: Ut manifeſti ſint boni .ſ. j. Corꝭ. xj. d. Nā oportetG hęreſes eſſe .i. opor

V

i. q. 4. c. eccl̓ia.§. his itaUl̓. ⁊tranſibit

23. q. 4. c. nabuchodonoſor.De pe. diſ. 4. cſi ex bono. Deconſe. diſ. 4. c.ſolet

Ps. 145.