PrefatioEpiſtoleprime Iohannis Ca. I
¶ Pręfatio Hieronymi inepiſtolas Canonicas Iohānis ex libro de illuſtrib viris.O hānes apl̓s quē ieſus dilexit plurimū filius cebedei: frater iacobi apl̓i: quē herodespoſt paſſionē dn̄i decollauerat: nouiſſimus oīum ſcripſiteuāgeliū: rogatus ab aſię epiſcopis aduerſus cerinthumalioſqꝫ hęreticos. Et maximetūc ebionitarū dogma cōſurgēs: qui aſſerūt chriſtū an̄ mariam nō fuiſſe. Un̄ etiā cōpulſus eſt diuinā eius natiuitatēedicere. Sed ⁊ aliā cauſā huius ſcripturę ferūt. Qd̓ cū legiſſet matthęi/ marci ⁊ lucę volumina: probauerit quidemtextū hiſtorię: et vera eos dixiſſe firmauerit: ſed vnius tm̄anni in qͦ paſſus eſt poſt carcerē iohānis hiſtoriā texuiſſe. Prętermiſſo itaqꝫ āno cuius acta a tribꝰ expoſita fuerāt: ſuꝑioris tꝑis an̄qͣꝫ iohannes clauderet̉ in carcerem geſta narrauit: ſicut manifeſtumeſſe pōt his qͥ qͣttuor euāgeliorū volumīa legerint: q̨̄ res diaphoniā q̨̄ videbat̉ iohāniseſſe cū cęteris tulit. Scripſitautē vna epl̓am: cuiꝰ exordiūhoc eſt: Qd̓ fuit ab initio qd̓audiuimꝰ ⁊ vidimꝰ oculis nr̄isqd̓ ꝑſpeximꝰ et manꝰ nr̄ę tractauerūt de v̓bo vitę: quę abvniuerſis eccleſiaſticis ⁊ eruditiſſimis viris cōprobaturReliq̄ aūt duę: quarū principiū eſt: Senior electę dn̄ę etnatis eius: et ſequēs: Senior
Caio chariſſimo: quē ego inveritate diligo ⁊cͣ. Iohannisp̄ſbyteri aſſerūt̉/ cuiꝰ ⁊ hodiealterū ſepulchrū apud epheſum oſtendit̉: ⁊ nōnulli putātduas memorias eiuſdē iohānis euāgeliſtę eſſe. Suꝑ qͣ recū per ordinē ad papiā auditorē eius ventū fuerit diſſeremus. Quartodecimo igit̉ anno ſecundā poſt neronē ꝑſecutionē mouēte domicianoin pathmos inſulā relegatusſcripſit apocalypſim: Quaminterpretant̉ iuſtinus martyr⁊ hireneus. Interfecto autēdomiciano ⁊ actis eius ob nimiam crudelitatē a ſenatu reſciſſis: ſub nerua principe redijt epheſum: ibiqꝫ vſqꝫ adtraianū principē ꝑſeuerans:totas aſię fundauit ⁊ rexit eccleſias. Confectuſqꝫ ſenio: ſexageſimooctauo anno/ poſtpaſſionem dn̄i mortuus/ ⁊ iuxta eandē vrbē ſepultꝰ eſt.¶ Argumentū in primā Canonicā bti Iohānis.Ationē verbi ⁊ ꝙ deꝰLip̄e ſit charitas manifeſtat: ⁊ ſuſurrones fratrum necdeū ſcire: nec pios fieri poſſeeouſqꝫ diſfertat: vt eſſe cōprobet homicidas: eo ꝙ odiū ſitinterfectiōis occaſio.¶ Incipit epiſtola prima beati iohannis apoſtoli.Capl̓m I¶ ¶ Hod fuitab initio qd̓ aua
¶ Reuerēdiſſimi in chriſto pr̄is ⁊ dn̄i/ dn̄i hugonis ⁊c̄. Cardinalis: poſtilla ſuꝑ pͥma epl̓am Canonicā beati Iohannis/ incipit. Expoſitio Ca. IUod fuit ab initio ⁊c̄. Sicut ad hęreticosqͥ male ſentiebāt de ęterna chriſti generationeiohānes euāgeliſta ſcripſit: ſic ⁊ aduerſus eoſrdē vel alios male ſentientes de fidei ſinceritatehāc epl̓am ſcripſit. Dicebāt em̄ oꝑa charitatiseſſe crebro cōuiuariluxuriari/ ꝯſentire vttijs alienis/ cōtradicentes paſſionibuschriſti cōmunicare ⁊alijs quę ſūt pro dilectione dei et proximi: quos apoſtolusvitandos dicit: perhoc ad plenum dſinceritate fidei/ ſpetet charitatis fideles inſtruēs. Et ſicpatet materia/ ⁊ auctor huius operis.Sed intentio eſt vtarceat hęreticos: qͥcontra fidem et charitatem prędicabāt.Diuidit̉ autem hęcepiſtola in quinqꝫpartes: ẜm quodcontinent̉: ibi. v. ca.In pͥmo oſtendit etdeterminat quid crdendum eſt: bi: Qd̓fuit ab initio ⁊cIn ſecunda quid diligēdū ſit: ibi: Filioli mei hęc ſcribovob̓ vt nō peccetis. Ubi incipit ſecundū capl̓m ẜm qͦſdā. Tamē ẜm aliosincipit: Mandatūnouū ⁊cͣ. Scd̓malios: ibi: Scribvobis filioli. Sedẜm tenorē ſētētię veriꝰ incipit: ibi: Filioli mei hęc ſcribovob̓. In tertio oſtēdit qͣliter diligendū:ibi: Uidete qualēcharitatē ⁊c̄. jͣ. iij.capl̓o. In qͣrto agitde cautela diligend⁊ credēdi/ on̄dēs qͥdimitādum ⁊ qͥd non:ibi: Nolite omniſpūi credere ⁊c̄.jͣ. iiij. capitulo. Inquinto agit pleniusde effectibus fidei ⁊charitatis: ibi: Oīsqͥ credit qm̄ ieſus eſt chriſtꝰ ⁊cͣ. jͣ. quinto capl̓o. Itemhoc primū capl̓m habet quinqꝫ partes. In quarum pͥma determinat quid credendū: quia quę ſunt de diuinitate chriſti: ⁊humanitate: de quibus eſt omnis articulus fidei. Sed qꝛ resdiligētius/ quāto eſt ſollicitius quęſita ſeruat̉: cum ip̄ius vtilitas cognoſcit̉/ propter hoc in ſecunda parte oſtendit vtilitatēcredendi. Quę eſt duplex. Una quidē vt ſimus participes et
ſocij chriſti: ibi: Qd̓ vidimus ⁊ audiuimus ⁊cͣ. Et aliaplenitudo gaudij: ibi: Et hęc ſcribim vob̓. Tertio oſtendit quomodo hanc chriſti ſocietatem habere poſſumus: quiaſcꝫ ſi fuerimꝰ in luce: ipſe enim eſt lux: ibi: Hęc eſt annunciatio ⁊cͣ. Vel potius in hac tertia parte ſpecificat illud quodgeneraliter prius de fide annunciauerat: vt ſic eos ad lucemverę fidei adducat. Deinde quarto oſtendit quomodo poſſumus ambulare cum chriſto ſi ſumus in luce fidei eius: perhoc ſcꝫ ꝙ per eiꝰ ſanguinem a peccato ſumus mundati: ibi:Et ſanguis ⁊cͣ.Sed qꝛ poſſet aliqͥsdicere quō ſāguiſ eiꝰnos mundauit cū nōeſſemꝰ peccatores?ꝓpter hoc oſtēdit ꝙnullus homo omnino mūdus eſt: ⁊ quiſe eſſe mundum omnino credit ſeip̄m decipit: Unde dic̄: Sidixerimꝰ quoniam peccatum nōhabemus ⁊cͣ. Dicit ergo. a ¶ Qd̓fuit ab initio ⁊c̄.Sed quęritur hicprimo: quare iſte generaliter ſcribit: neccertę ꝑſonę: nec certęgenti: cū ecōuerſo etiacobus et petruscertę gēti etſi nō certę ꝑſonę ſcripſerunt:quia iacobus iudęisdiſꝑſis ad fidē de iudaiſmo ꝯuerſis: Petrus ꝟo ꝓſelytis adfidem cōuerſis. Solutio. Nec ꝑſonā determinat hic nec gentem: qꝛ agit de ſinceritate fidei ⁊ charitatis: quę nō habēt electionē: qꝛ ad hęc tenent̉ oēs: ad ea verode quibus ſcribuntalij duo nō tenenturoēs niſi pro tꝑe ⁊ loco: ſicut ad ſuſtinentiam paſſionū ad quāmonet iacobꝰ tenēt̉oēs hoīes in tꝑe aduerſitatis. Itē ad cōſtantiā fidei ad quāmonet petrꝰ in pͥmaepl̓a/ tenent̉ omēs intꝑe ꝑſecutionis. Itēad cautelā hęreticoꝝquā docet in ſecūdaqn̄ pullulāt hęreſes.Sed ad fidē ſincerātenent̉ omni tꝑe et omnes. Item quęrit̉ quare non pręmittitſalutē ſicut alij? Solutio. Quia de verbo ęterno determinat:quo nihil maius eſt ad ſalutem. Vnde aliam ſalutem non pręmittit. Dicit ergo. a ¶Qd̓ fuit ⁊cͣ. Notādū ꝙ tria dicit hic.Quędā primo q̨̄ ꝑtinēt ad diuinitatē cū dicit: Qd̓ fuit ⁊cͣ.Secūdo ea quę pertinēt ad humanitatē/ cum dicit: Quodludiuimus. Tertio quę ad nosvitę ęternę manifeſtatio
A
m 2