Druckschrift 
7 (1502)
Einzelbild herunterladen
 

Ca.

tͦ et orātio fidei ſaluabit infirdmū: ⁊ alleuiabit eū dn̄s/ ⁊ ſi ītͦ pctīs ſit/ rēmittet̉ ei. Cōfitēmig ni alterutrum pctā veſtra: etorate̓ ꝓ inuicē vt ſalue̓ mini.F Multū em̄ valet dep̄catio iun ſti aſſidua. Helias hō erat ſi-

8 milis noͣbis pa̓ſſibilis: et drōne orauit/ vt nō plūeret ſupers terrā: ⁊ nō plu̓it annos tres ett mēſes ſex. Et rurſum orauit ⁊v cęlū dēdit pluuiā: ⁊ terra dexdit fructū ſuū. Fr̄es mei: Siy qͥs aūt ex vob̓ errauerit a ve-

dit. Un̄ et ſequit̉: a Et oratio fidei .i. facta in fide/ vel exfide: fides em̄ quodāmo monet: Alioqͥn fides mortua ē ſi nōhabet oꝑa/ ⁊ maxime ad orationē. Vel Oratio fidei .i. orōfidelis: b Saluabit infirmū .i. a dn̄o ſanitatē animę ⁊ corporis impetrabit. Psͣ. Qui ſanat oēs īfirmitates tuas. Multi em̄ ꝓpter pctā etiācorporis plectunturmorte. j. Corīth̓. xj.g. Ideo int̓ vos multi īfirmi ⁊ imbecillesdormiūt .i. moriunt̉.Simile huic dictū ēsͣ. j. a. Poſtulet aūtī fide nihil hęſitans.Sed querit̉ hic: quare nō ponit̉ ī hac vnctione balſamus ſicut in vnctione baptiſmi ⁊ cōfirmatiōis? Sol̓. Baptiſmꝰ ē introeūtiū: ꝯfirmatio pugnātiū/ ſiue ꝓcedētiū: a qͥbꝰ exigit̉ bonavita ꝓ ſe/ fama ꝓ alijs: vnde inungunt̉ chriſmate qd̓ fit ex oleo⁊ balſamo: in oleo nitor cōſciētię: in balſamo odor bonę famę:ſed hoc ſacramētū eſt exeuntiū: qͥbus ſufficit nitor cōſcientiębonę: qꝛ ſubtrahunt̉ de ꝯſortio hoīm. Et ꝙ dixit cōit̓/ dicēdo:ſaluabit/ ſb̓diuidit/ dicēſ: c Et alleuiabit eū dn̄s. Ueꝝeſt ſi viderit expedire ei. d Et ſi in peccatꝭ ſit infirmus.e Remittent̉ ei: ſi digne ſuſcipit. Et qꝛ ſine ꝯfeſſione parūvalet orō: vel qꝛ ſine confeſſione non fit peccati remiſſio: ergo:ſ Cōfitemini. Et ē h̓ illatio ex p̨̄miſſis. Vn̄ Interlin̄. dicit:Ergo. Et ē hęc qͣrta ꝑs ſecūdę ꝑtis capituli/ vbi monet ad cōfeſſionē. Sꝫ querit̉ hic: quare in veteri lege nō ꝯfitebant̉ hoīEt eſt ſolutio/ ꝙ cōfitebant̉ etiā hoī: ſed facto: nō verbo: offerebāt em̄ hoſtiā ꝓ peccato: et ſic oſtendebāt facto ſe peccaſſe:ſed aliqn̄ ignorabat̉ et genus ⁊ ſpecies peccati ꝓ quo offerebat̉: tn̄ ſciebat̉ ꝙ peccauerant: aliqn̄ vero ⁊ genus vel ſpeciespctī ſciebat̉: ſed nō circūſtātię: qͣre aliqua hoſtia ꝓ aliqͦ peccato determinate debebat offerri. Huiꝰ aūt rō eſt: qꝛ tūc nō eratꝑfecta iuſticia: ſꝫ mō qꝛ eſt tempus ꝑfectę iuſticię/ dicit̉: Cōfitemini alterutrū pctā vr̄a .i. homo homini: iam nō ſolideo. Et ex hoc patet ꝙ ꝯfeſſio ē p̨̄cęptū diuinū: eſt em̄ de hisq̨̄ implēt legē. Un̄ Iohes bapticabat/ prius tn̄ cōfitentes peccata ſua. Un̄ Matth̓. iij. a. Tūc exibat ad eū hieroſolyma etomīs iudęa: ⁊ omīs regio circa iordanē: et baptizabant̉ ab eoin iordane cōfitentes peccata ſua. Hęc aūt cōfeſſio erat in ſignū ꝙ in baptiſmo chriſti debebat eſſe confeſſio peccati. Un̄⁊ dn̄s p̨̄dicans pęnitētiā/ Matth̓. iiij. c. Pęnitentiā agite ⁊cͣ.implicite p̨̄cępit ꝯfeſſionē: ſed apl̓i poſtea diſtinxerūt. Vn̄ etiſte dicit: Cōfitemini ⁊cͣ. Tēpus vero cōfitendi relictū eſtdiſpoſitioni eccl̓ię. Vnde etiam papa nō poſſet abrogare p̨̄cęptum de cōfeſſione: ſed tēpus poſſet mutare. Sed querit̉: ſi hͦeſt p̨̄cęptū/ aut intelligit̉ de venialibus aut de mortalibꝰ. Sipͥmo modo quid eſt ꝙ dicit qꝛ nec illa oportet confiteri: ſi demortalibus: quid ergo quod dicit: Glo. Interlin̄. ſuꝑ Alterutrū .i. coęqualibꝰ: nō em̄ debemꝰ ꝯfiteri mortalia niſi maioribꝰ. Sol̓. Et ſic poteſt intelligi: ſi de mortali/ tunc eſt p̨̄cęptū:et ſic legit̉ lr̄a: Altęrutrū .i. alter alteri .i. homo homini ⁊ nōcoęquali/ ſꝫ maiori .ſ. ſacerdoti: et ẜm hoc dicit Glo. vna: Grauioris leprę īmūdiciā ſacerdoti pādamꝰ. Si de venialibꝰ: tūceſt cōſiliū: ⁊ ẜm hoc dicit Interlin̄. coęqualibꝰ leuia ⁊ quotidiana. Et tūc loquit̉ de generali ꝯfeſſione q̨̄ fit ī pͥma: ⁊ cōpletorio: vbi tn̄ cōſuetudo eccl̓ię vel inſtitutio ligat ad illā generalēcōfeſſionē nō poteſt omitti nec debet ſine offenſa. Cōfitemini/ ergo/ alterutrum peccata veſtra. Ecc̄i. xvij. d. Antemorte cōfitere: a mortuo quaſi nihil perit cōfeſſio: cōfiteberisvluēs: viuꝰ ⁊ ſanus cōfiteberis ⁊ laudabis deū. Luce. xvij. c.Ite on̄dite vos ſacerdotibꝰ. Et Eſa. xliij. d. Narra ſi quid habes vt iuſtificeris. Iob. xxxj. d. Si abſcondi quaſi homo peccatū: et celaui in ſinu meo iniquitatē meā. Hęc omnia intelligunt̉ de cōfeſſione ẜm ꝙ ip̄a eſt p̨̄ceptum: et ſunt p̨̄cępta quoad cōfeſſionē mortaliū: cōſilia vero quo ad ꝯfeſſionē venialium. Sequit̉: Prate ꝓ inuicē. Quia monuerat ad con

feſſionem: ſignificans ꝙ confeſſor ⁊ cōfitens ꝓ ſe inuicem debent orare: ꝓpter hoc ſubiungit de oratiōe: Primo oſtendēsefficaciā oratiōis exēplo helię: ibi: Multū em̄ ⁊cͣ. Secūdo fructū: ibi: Si quis autē ex vobis. Cōtinuatio. Dixi:Confitemini ⁊cͣ. Et etiā vt veſtra cōfeſſio cōfirmet̉: Orate ꝓ inuicē: cōfeſſor .ſ. ꝓ ꝯfitēte/ ⁊ ecōtra. reciproca em̄ relatione iſti ꝓ ſe inuicē tenent̉ orare. Finē aūt oratiōis oſtēdēs dic̄: h Ut ſaluemini: Quaſi aliquis quęreret/ vt qͥdmonet eoſ orare? reſpondet: Vt ſaluemini .i. ſalutem ęternā cōſequamini. Sic faciebat paulus. Roma. j. a. Memoriāvr̄am ſꝑ facio in orōnibus meis. Quid autē ſit vere orare: dicit Gregꝰ ſuꝑ illud Iob. xlj. a. Non parcā ei verbis potentibus et ad dep̄candū compoſitis. Glo. Veraciter nāqꝫ orare ēamaros in cōpunctiōe gemitus nō verba cōpoſita reſonare.Deinde oſtendit efficaciā ⁊ virtutē orōnis dicens: iMultū. q. orate ꝓ inuicē. kEm̄ .i. qꝛ. Dep̄catio iuſti: quinō petit niſi pie ad ſalutē. Quid ergo oratio iuſtoꝝ multorū?Ambroſius ſuꝑ epiſtolā ad Roma. in fine. Impoſſibile eſt p̄ces multoꝝ nō exaudiri .i. difficile. Vnde Matth̓. xviij. c. Siduo ex vobis cōſenſerint ſuꝑ terrā de omni re quacūqꝫ petierint/ fiet illis a patre meo qui in cęlis eſt. m Aſſidua. Ecc̄i.xviij. c. Ne impediaris orare ſemꝑ: In hoc notat̉ ꝑſeuerātiatalis: in qua oīa. Multū enī valet: nō dicit totū: quia poteſt aliquis iuſtus pie ⁊ ꝑſeueranter ⁊ ad ſalutē petere: qui tn̄non obtinet: quia non pro ſe orat/ ſed pro alio: qui indignuseſt/ nec ſe p̨̄parat. Hiere. xj. c. Tu ergo noli orare ꝓ populo hͦ⁊ ne aſſumas pro eis laudem ⁊ orationem: quia. non exaudiā.Et Hiere. xv. a. Si ſteterit moyſes ⁊ ſamuel corā me nō ē anima mea ad populum iſtum. Oſtendit exemplo helię ꝙ multum valet oratio iuſti dicens: n¶ Helias homo erat: nōdū trāſlatus vel raptus. De cuiꝰ raptu. iiij. Regꝭ. ij. b. Aſcēdit hęlias per turbinem in cęlum. o Similis nobis: origine carnis/ vt dicit Glo. ex eadē materia qua ⁊ nos cōceptꝰSap̄. vij. a. Nullus em̄ ex regibus aliud habuit natiuitatꝭ initium. p Paſſibilis: ſicut nos ⁊ mente ⁊ carne. Mente:Unde timuit iezabel. iij. Regꝭ. xix. a. Timuit ergo helias etſurgens: abijt quocunqꝫ eum ferebat voluntas. Item carne.Unde ibidem dicit̉: ꝙ ꝑrexit in deſertum viam vnius diei: cūqꝫ veniſſet ⁊ ſediſſet ſubter vnā iuniperū petiuit animę ſuę vtmoreret̉. q Et oratione orauit .i. attente ⁊ ꝑfecto cordepetiuit. In reduplicatiōe em̄ notat̉ ardor cordis et attētio. Etqͥd? r Ut nō plueret ſuꝑ terrā. Et hͦ fec̄ vt ſuꝑbiā achabregꝭ: ⁊ idolatrę gentꝭ duritiā ꝯuinceret. Hoc orauit ⁊ exauditꝰē. Un̄: & Et nō pluit anos treſ ⁊ mēſes ſex. Hoc legit̉iij. Regꝭ. xvij. a. Et dixit helias theſbites de habitatoribusgalaad ad achab: viuit dominus deus iſrael in cuiꝰ conſpectuſto/ ſi erit annis his ros et pluuia niſi iuxta oris mei verba.t¶ Et rurſum orauit: tempore oportuno. v Et cęlumdedit pluuiā: et terra dedit fructum ſuū. Hoc legit̉iij. Regꝭ. xviij .ſ. vbi dixit: Exaudi me dn̄e/ exaudi me dn̄e: vtdiſcat populus iſte: qꝛ tu es dn̄s deꝰ. Et poſtea ſecuta eſt pluuia: ſicut legit̉ in fine eiuſdē capituli. Oſe e. ij. d. In die illa exaudiā dicit dn̄s: ⁊ exaudiā cęlos/ ⁊ illi exaudient terrā: ⁊ terraexaudiet triticū ⁊ vinū ⁊ oleū. x¶ Si quis ⁊cͣ. Oſtenſo fine orationis ⁊ efficacia/ oſtendit fructū ſiue meritū ipſius: qꝛ ꝑorationem frequenter anima ꝓximi ꝓ qua fit oratio liberatura morte ęterna: qd̓ valde magnum eſt: vt dicit Glo. Si em̄ eſtmagnę mercedis a morte eripere corpꝰ qn̄qꝫ moriturū: quātimeriti eſt a morte animā liberare ī cęleſti patria ſine fine victuram. Ergo: ſi quis. Continuatio: qͣſi talis eſt efficacia orationis. y. Aūt .i. ſed. Si qͥs ex vobis errauerit a veritateſcꝫ ſegregatus ⁊ vanitati adiunctus ꝑ amorem indebitū crea☞ turę. Roma. viij. d.

x

51

mis aliqn̄. §.

.17. a.C. ſi illicii

b 3