EpiſtoleIacobi
a Triſtāt̉ aūt aliquis veſtrum/Iorēt ęqu̓o animo et pſallat.Infirmatur aliqͥs in vobis in
s du̓cat preſbyte̓ros eccleſię: etorent ſūper eum vngentesneum in oͣleo nomine domini.
ſcꝫ vel peccati: qd̓ facit qͥ peierat: vel qͥ etiā verū crebriꝰ ſinecauſa iurat/ vel qͥ indiſcretꝰ ē/ vel duplex/ vel falſus. a ¶ Triſtat̉. Tertia ꝑs ſecūdę partis capituli: ī qua qꝛ ſupͣ docuit eanō iurare/ q̨̄ impatiētiā oſtēdūt: mō dat remedia ꝯͣ ea q̨̄ ꝓuocāt īpatiētiā. Hęc aūt ſt̓ duo: triſticia .ſ. ⁊ īfirmitas. De pͥmodic̄: Triſtatur ⁊cͣ.De ſcd̓o ibi: Infirmat̉ ⁊cͣ. Dicit gͦ:Triſtat̉ ⁊cͣ. Cōtinuatio: qꝛ poſſet aliqͥs dicere: tu ꝑhibesiuramētū: ſed qͥd faciemꝰ ſi vehemētia tribulationū opp̄ſſi cōtriſtamur/ dat remediū .ſ. vt cōtriſtatꝰ nō iuret/ ſꝫ oret. Un̄ dicit: Cōtriſtat̉. Nōeſt tn̄ iurādū in tribulatiōibus/ nec detrahēdū/ nec iudicādū.b ¶ Aūt .i. ſed: hoc volo ſcire a vobis. a ¶ Triſtat̉ aliqͥs veſtrū: pro violētia tribulationū/ vel ꝓ dāno rerū/ vel amicoꝝvel periculo corꝑis/ do ei remediū hͦ .ſ. eOret/ obſecrando:petitionē formādo. e ¶ Et pſallat. dulcedine pſalmorū triſticiā expellēdo. Psͣ. Ꝙdulcia faucibꝰ meis eloquia tua: etdulciora ſuꝑ mel ⁊ fauū. Vel cOret liberari a triſticia ſęcl̓iq̨̄ mortem oꝑat̉. ij. Corꝭ. vij. c. Vn̄ Ecc̄i. xxx. c. Triſticiā longe expelle a te: multos em̄ occidit triſticia: ⁊ nō eſt vtilitas inilla: Nō ab īfirmitate/ ī qͣ virtꝰ ꝑficit̉. ij. Corinth̓. xij. c. e EEtpſallat: attente deuotionē cordis excitādo: qꝛ vt dic̄ Gregꝰ.Cū vox pſalmodię ꝑ ītētionē cordis agit̉: aut ꝓph̓ię myſteria:aut cōpūctionis gra inſpirat̉: Un̄ Apl̓us .j. Corinth̓. xiiij. d.Orabo ſpū pſallā ⁊ mēte. Et hęc faciat/ d ¶ Fquo animo..i. vt ad deū ⁊ ad ꝓximū vt debet ſe habeat. Ul̓ Equo aīo..i. vt nō eleuet̉ ſupra ſe ꝑ indignitatē vel ſuꝑbiā: ſꝫ ꝑ humilempatiētiā in loco ꝓprio ſe teneat. Vel Equo aīo: vt opꝰ ⁊ locutio poſtmodū bonę cogitationi reſpōdeat: vt .ſ. ſicut orādocogitauit: ſic faciat loquendo ⁊ oꝑando. Sicut multi qͥ valdebene ī ſecreto mētꝭ cubiculo clauſo oſtio recepti/ cogitāt quales ſunt: ⁊ qͥd ſibi ſit agendū: ſꝫ nihil amplius agūt. De quibꝰsͣ. j. d. Cōſiderauit ſe ⁊ abijt: et ſtatim oblitꝰ eſt qualis fuerit.f¶ Infirmat̉ aliqͥs ⁊cͣ. Hoc eſt ſecundū qd̓ ꝓuocat impatiētiā .ſ. īfirmitaſ. Cōtra qd̓ dat remediū: orōnē .ſ. p̄ſbyteroꝝ ⁊vnctionē olei. Un̄ ⁊ agit̉ hic de extrema vnctione. Glo. ſic cōtinuat: Sicut dederat ꝯtriſtato/ ſic dat īfirmāti cōſiliū: qualiter ſe a murmuratiōis ſtulticia tueat̉ dicēs: Infirmat̉ aliqͥs in vobis. Supra loquēdo de triſticia dixit: Triſtat̉ aliqͥs veſtrū: et nō dixit in vobis: quare facit h̓ ecōuerſo? Sol̓o.Quia cū infirmitas nō ſit pctm̄ ſꝫ pęna: nō ſolū debemꝰ cōpati īfirmo fratri/ ſꝫ ſuā īfirmitatē nr̄aꝫ reputare. Et hͦ loquēs deinfirmitate dicit in vobis. Un̄ apl̓s. ij. Corꝭ. xj. g. Quis īfirmat̉ et ego nō infirmor: Sꝫ qꝛ triſticia vt frequētiꝰ pctm̄ eſtnō debemꝰ eā nr̄am reputare: ſꝫ de ea dolere: et ſicut poſſumremediū apponere. Et ꝓpt̓ hoc. sͣ. dixit: Triſtat̉ aūt aliqͥs veſtrū ⁊ nō in vobis: et hoc eſt ꝙ dixit Apl̓us. ij. Corinth̓. xj. g.Quis ſcādalicat̉ ⁊ ego nō vror .i. nō doleo. q. d. nullꝰ. Nō dixit et ego nō ſcandalicor: ſicut dixit infirmor qn̄ loquebat̉ deinfirmitate. g ¶ Inducat. In hoc notat̉ ꝙ hoc ſacramentūnō dat̉ niſi his q̇ petūt verbo vel ſigno manifeſto. h ¶ Pręſbyteros eccl̓ię: non dicit ſacerdotes: nā in hoc ꝙ dicit p̨̄ſbyteros ſi/ gnificat̉ ⁊ officiū: vt .ſ. ſint ſacerdoteſ: ⁊ qͣlitaſ/ vt .ſ.ſint ſapiētes et maturi: nā p̨̄ſbyter ſenior interp̄tat̉. Un̄ Glo.Nō ad iuniores minuſqꝫ doctos cām ſuę ībecillitatꝭ referat:ne forte qͥd ꝑ eos allocutiōis vel ꝯſilij nocētiſ accipiat. Sꝫ obijcit̉ h̓. Nō refert a quocūqꝫ ep̄o ordinet̉ qͥs dūmodo ī formaeccl̓ię: gͦ a ſil̓i nō refert hic a qͦcūqꝫ p̄ſbytero hͦ ſacramētū det̉:qꝛ vt dic̄ Verſus. Uim ſacramēti nō mutat vita miniſtri: Sicut deteriꝰ nō fit ꝓ deteriori: Sic nō ſit meliꝰ ꝓ p̄ſbytero meliori. Sol̓. Quo ad vnctionē nō ē electio ſacerdotū faciēda: ſicut nec in alijs: ſed qꝛ in hoc ſacramēto exigit̉ orō q̨̄ melior ēin vno qͣꝫ in alio: et maiorē habet efficaciā: ꝓpter hoc debet elgi melior. Nec eſt ſimile de ordinibꝰ vel de alijs: qꝛ ī eis ſufficit: īmo nō exigit̉ niſi vt forma eccl̓ie ſeruet̉. Sed quare ī hͦ ſacramēto exigit̉ orō cū vnctione et nō in alijs? Sol̓. Quia h̓ ſacramentū inſtitutū fuit ad duo .ſ. ad remiſſionē peccati: q̨̄ fit ꝑ
vnctionem: ⁊ ad alleuiationē infirmi quę per orationem impetratur. Sed cum ſemper ſit ibi oratio: quare non ſemꝑ impetratur alleuiatio? Solutio: quia indignus eſt qui petit: velꝓ quo petitur/ vel melius quia non ſemꝑ expedit. Quia vero vnctio q̨̄ fit de oleo ſignificat remiſſionē peccati: nam olenſanatiuū eſt: ꝓpterhoc cōfertur remiſſio peccati: ſi ſuſcipiens nō eſt in pctīs: ⁊digne ſuſcipit. Eſtem̄ ſacramentū nouę legis/ et efficit qd̓figurat. Ex his patet ꝙ alleuiatio infirmi eſt effectus: et noneſt res huiꝰ ſacramēti. Dicūt tn̄ aliqͥ qd̓ alleuiatio eſt effectuset res ſacramenti/ ſicut remiſſio peccati: quia oleum mitigatiuū eſt: vnde ſignificat alleuiationē infirmi et ſanationē: vn̄ ſignificat remiſſionē pctī. Sed obijcit̉ qꝛ ſacramētū nouę legisſꝑ efficit qd̓ figurat: ergo ſi hoc ſignificat alleuiationē: ſemperefficit eam: et ſic ſemper alleuiat̉ infirmus. Et ipſi reſpōdentquia quando dicit̉ ꝙ ſacramentum nouę legis efficit qd̓ figurat: li qd̓ ſumit̉ particularit̓: vt ſit ſenſus: qd̓ .i. aliquid qd̓ figirat et non omne/ ſed aliquid: ſicut patet in ſacramento euchariſtię: quia ſunt ibi duę res ſacramenti .i. duę res ſignificatę .ſ.corpus chriſti myſticū et corpus chriſti naturale: ⁊ veꝝ: et tn̄ſacramētū nō efficit corpus chriſti naturale. Sꝫ quare nō datur hoc ſacramētū niſi infirmis? Itē qͣre niſi a ſolis ſacerdoti.bus? Item quare alius ſacerdos oleū quo vngunt̉ infirmi qͣꝫepiſcopus cōſecrare nō poteſt? Itē quare ꝯfert̉ ſolis adultis:et nō pueris? Sol̓. Ad primum: hoc ſacramentū inſtitutumeſt ad ſupplementū pęnitētię: ꝓpter qd̓ nō dat̉ niſi infirmis: etin eo ſtatu ī quo deſperat̉ de eoꝝ ſalute. Ad aliud: qꝛ ſacramētum pęnitentię nō dat̉ niſi a ſolis ſacerdotibus: ideo nec iſtudcū ſit cōplemētū pęnitentię nō dat̉ niſi a ſolis ſacerdotibus.Ad aliud: quia fuit ab apoſtolis inſtitutum: ideo non conſecrat̉ oleū niſi ab epiſcopo: qui quia omnibus infirmis in ſuaneceſſitate p̨̄ſens eſſe nō poſſet: ꝓpter hoc ſacerdotibꝰ alijs licet inungere et cōferre hoc ſacramentū. Ad aliud qꝛ ſacramētū pęnitētię nō cōfert̉ niſi adultis/ nec illud cōfert̉ niſi īfirmisadultis. Sed obijcit̉: nūqͥd pueri triū vel quattuor annoꝝ veniūt ad ꝯfeſſionē? Ita: ſed hoc nō qꝛ indigēt ſacramēto pęnitentię vel ꝙ recipiant ſacramētum/ ſed vt aſſueſcant cōfiteri.Itē quęrit̉ quare hoc ſacramentū poteſt iterari? Sol̓. Quiain hoc ſacramēto nō cōfert̉ character: oīs em̄ character/ aut ēdiſtinctiōis/ vt in baptiſmo: aut ſtrēnuitatis/ vt ī cōfirmatiōeꝫaut excellentię ſiue dignitatis/ vt in ordine: propter hoc pōthoc ſacramētū iterari qꝛ characterē nō imprimit: et maximeqꝛ inſtitutū eſt in medicinā morbi vt cū iam nō ſit ſpes de auxilio naturę/ referat̉ ad auxiliū dei ꝑ orōnem/ ⁊ vim huiꝰ ſacramenti. Dupliciter aūt dicit̉ iteratio ſacramenti. Uno mō ideeſt qd̓ iterata benedictio ſacramenti: et ſic nullū iteratur. Allomodo iteratio ſacramenti eſt iterata ſuſceptio: et ſic quędā īterant̉/ quędā nō: Nā illa quę in ſuſcipiēte relinquūt characterenō iterant̉ .i. nō iteꝝ ſuſcipiunt̉/ vt baptiſmus cōfirmatioſ dedo: illa vero nō relinquūt characterē in ſuſcipiente/ iterant. i.iteꝝ ſuſcipiunt̉: vt ſunt alia quattuor. Iudicat p̄ſbyteroseccleſię. Et ad quid⁊ ¶ Et orent i. petant alleulatione vtremiſſionem: qd̓ eſt k uꝑ eum .i. ſuꝑ vim naturę. Uel ſūOrēt ꝓ eo: alia littera cū ipſe infirmꝰ nō poſſit. ¶ ¶ Angetes eū. Ex his patet ꝙ or̄o ⁊ vnctio ſt̓ de efficacia huiꝰ ſacramenti et etiā ordo: ꝓpter hoc dicit dn̄s Ecc̄i. xxxviij. b. Flii initua infirmitate non deſpicias teip̄m/ ſed ora dn̄m: ⁊ dn̄s duſ abit te. Vngentes dico non quocūqꝫ: ſed tm̄ i Oleo: ꝑctemateria huiꝰ ſacramenti. Oleo dico conſecrato: n In ſidꝰmine dn̄i: vel vngentes in noīe dn̄i: vt qn̄ inungit nomēdn̄i inuocet̉: ſicut dicit Glo. Et in hoc verbo notat̉ intētio quēdebet eſſe .ſ. vt intendat facere p̄ſbyter qd̓ facit eccl̓ia q in nōmine dn̄i eſt fundata ⁊ ordinata: vel in hoc notat̉ fides recipientis. Nomen em̄ dn̄i eſt ieſus .i. ſalus: firmiter em̄ debet ei edere recipiens efficaciā ſacramenti .ſ. ꝙ ꝑ ipſū recipiet ſi didiieſt remiſſionē pctī: ſi in eo eſt/ ⁊ alleuiationē morbi ſi ei expeI dit. Unde ⁊ ſequit
U
Psͣ .118.