Druckschrift 
7 (1502)
Einzelbild herunterladen
 

EpiſtoleIacobi

ſꝫ ad aduētū dn̄i. Ecce agricola expectat p̄cioſum fructumI terrę/ patienter ferens donecē accipiat tꝑaneū/ et ſerotinū.t Patientes igitur eſtote vos/g ⁊ cōfirmate corda veſtra: qm̄h aduentus dn̄i appropinquaibit. Nolite ingemiſcere frēst in alterutrū/ vt nō iudicemi-

ni: Ecce̓ iudex ante ianuā aſo ſiſtit. Exemplū accipite fraꝑ tres exitꝰ mali/ ⁊ longanimitatis/ ⁊ laboris/ ⁊ patientię: prophe̓tas qͥ locuti ſunt in nomivne dn̄i. Ecce bea̓tificamꝰ eost qͥ ſuſtinuerūt. Sufferētiā iobaudiſtis: e̓t finē dn̄i vidiſtis:ͦ qm̄ miſericors eſt dn̄s ⁊ miſe̓-

mini veſtigia eiꝰ. Et qꝛ poſſet aliqͥs dicere: Tu cōcludis ꝙ qꝛchriſtus fuit patiens/ et nos ſimus patiētes: nō bene arguis:qꝛ chriſtus fuit deus: Propter hoc ſubdit euidētiꝰ exemplūdicēs: a Ecce. q. d. euidēs qd̓ ꝓpono vobis. b Agricola expectat p̄cioſum fructū terrę .i. tanqͣꝫ ſui laboris p̄ciū. c Patienterferens .i. ſuſtinens.Ecc̄i. ij. a. Suſtineſuſtētatiōes dei: cōiūgere deo ⁊ ſuſtined Donec accipiat temꝑoraneū .i.p̨̄maturū. Un̄ Interlin̄. primitias. e Et ſerotinū: qͥ ſcꝫgeneralē maturationē expectat. Sic accipit̉ tēꝑaneū Eſa.xxviij. a. Et erit flosdecidens glorię exultationis eius: qui eſt ſuꝑ verticem vallispinguiū qͣſi temꝑaneū ante maturitatē autumni. Tn̄ alio modo ſumit̉ Deut̓. xj. b. Dabit dn̄s pluuiā t̓rę veſtre tēporaneā⁊ ſerotinā: vt colligatis frumentū/ vinū/ et oleū. Dicit̉ autempluuia tēporanea q̨̄ dat̉ tempore ſerēdi .i. in autūno: ſerotinavero quę dat̉ in meſſe. Oſeę. vj. b. Veniet nobis qͣſi imber tēporaneus et ſerotinus terrę. Arguit autem hic a ſimili/ ſic: qꝛagricola fructum expectat terrenū/ ⁊ pro eo patiēter laborat.ergo et vos a ſimili/ vel multo fortius debetis patienter expectare cęleſte/ ⁊ pro eo laborare. Duo autē faciūt argumēta: etin primo cōparat̉ patiēs patienti: in ſecūdo cōꝑatur finis fini.Moraliter. Temporaneū ⁊ ſerotinū ſunt gratia p̨̄ueniēs/et gratia ſubſequēs: vel gratia in p̨̄ſenti/ et gloria in futuro: vl̓ſtola animę/ ⁊ ſtola corꝑis. Et hoc eſt qd̓ dicit Glo. Accipietis temporaneū .i. vitam animę/ ecce pͥma ſtola: ⁊ carnis incorruptionē/ ecce ſecūda ſtola: vel temporaneū in oꝑibus iuſticięecce gratia in p̨̄ſenti: ſerotinū in laborū retributione/ ecce gloria in futuro. Vnde apl̓us Roma. vj. d. Habetis fructū vr̄min ſanctificationem: finem vero vitam ęternā. f Patientes. Hic ſecūdo monet eos non ſolū ad hoc vt patientes: ſedvt ſint parati ad maiora ſuſtinenda ſi oportuerit: et eſt qͣſi concluſio p̨̄miſſorū. Primo qꝛ chriſtus paſſus eſt/ ⁊ patiens fuit:quia agricola expectat fructūterrę patienter: qꝛ in aduētu dn̄iliberabimini: ergo ſi dn̄s aliquātulā fecerit moram/ Uos/ tn̄eſtote patiētes. Et nō ſolū hͦ īmoᵉ g¶ Et cōfirmate corda veſtra .i. p̨̄parate: vt etiā grauiora ſuſtineatis ſi oportet.Eccͣi. ij. a. Fili accedens ad ſeruitutē dei/ ſta in iuſticia ⁊ timore/ et p̨̄para animā tuā ad temptationē: deprime cor tuū ⁊ ſuſtine. Et quare hoc? h QQuoniam aduētꝰ dn̄i appropinquabit: in quo ꝑſecutoribus veſtris raptis ad pęnam:vos cū lęticia deducemini ad gl̓iā. Apocal̓. vltꝭ. c. Ecce veniocito et merces mea mecū ē. q. d. et ſi modo grauia patimini:tn̄ hoc nō durabit ſed cito veniet iudiciū domini/ vel particulare in morte/ et vniuerſale ī fine mūdi: In quo quia fuiſtis inpaucis vexati/ in multis bene diſponemini: Sap̄. iij. a. Vndeij. Corꝭ. iiij. d. Id qd̓ momentaneū eſt ⁊ leue/ tribulationis nr̄ęſupra modū in ſublimitatē ęternū glorię pondus operat̉ ī nobis. Et dicit: Appropinquabit/ per ſpem: vt notetur diſtantia/ qꝛ adhuc dum hic viuimus a deo diſtamꝰ: Sed in eiseſt gloria ſine diſtantia/ qui iam deum vident facie ad faciem.Matth̓. iiij. c. Appropinquabit em̄ regnū celoꝝ. i. oliteingemiſcere. Hic iudęos pauperes oppręſſos a diuitibus/et omnes generaliter monet/ vt inter p̨̄ſſuras ſeruēt pacē cordis/ dicens: Nolite ingemiſcere .i. intus in corde gemere.k Fratres ī alterutrū .i. qꝛ videtis mutuas miſerias fratꝝqͥ vltra merita patiunt̉: cū ꝑſecutores nihil mali ferre videant̉:nolite ꝓpter hoc murmurare ī corde exiſtimātes deū male iudicare. Et quare? l Ut nō iudicemini .i. dānemini ꝓpt̓maliciā ⁊ murmur cordis vr̄i/ in quo deū iniquū exiſtimatis. .j.Corꝭ. x. b. Nō murmuraueritis ſicut quidā eorū murmurauerūt ⁊ perierūt ab exterminatore. Signant̉̓ aūt dicit: Nolite

ingemiſcere: verbū inchoatiuū ē: qͣſi etſi aliqn̄ gemat caronaturalit̓ p̨̄ſſa doloribꝰ: tn̄ hͦ cauete ne vel inchoatio gemitꝰ. imurmuris vel diffidētię ſit ī corde. Et qꝛ hoc ē difficile oīnoſeruare pacē cordis in anguſtijs/ ꝓpter hͦ vt eos cautos reddat/ ⁊ ad ſic faciēdū doceat: ꝓponit eis p̨̄ſentiā iudicis cūctavidētis dei: vl̓ qͥ oēsiudicabit quaſi. Nolite ingemiſcere.mn Ecce iudex ante ianuaꝫ aſſiſtit:vt intꝰ videat quicqͥd cogitatis. Boetius: Magna nobisindita eſt bene agēdineceſſitas/ cū cūctaagimꝰ an̄ oculos iudicis cūcta cernētis.Hoc deberet hō cogitare ſꝑ in oībꝰ queagit/ deꝰ me videt. Ecc̄i. xxiij. c. Oculi dn̄i multo plus lucidiores ſūt ſuꝑ ſolē/ cōſpicientes oēs vias hoīm ⁊ ꝓfundū abyſſi⁊ hoīm corda ītuētes ī abſcōditas ꝑtes. Vel ſic qd̓ dixi: Vtnō iudicemini: Ecce iudex an ianuā mortꝭ .ſ. ad hͦ nAſſiſtit: ad retribuēdū bonis ⁊ malis ẜm merita. Psͣ. Duohęc audiui: qꝛ ptās dei eſt et tibi dn̄e miſcd̓ia ⁊cͣ. Et ſibi addifinē. Eſa. iij. c. Stat ad iudicandū dn̄s: et ſtat ad iudicandosppl̓os: Et qꝛ efficaciꝰ eſt exemplū qͣꝫ ꝟbū: vt dicit Seneca:longū iter eſt ꝑ verbū: breue et efficax ꝑ exemplū: ꝓpter hocadhuc ꝓponit eis exemplū ꝓphetarū: qui in moleſtijs tribulationū cor ſuū qͥetū ẜuauerūt. Cōtinuatio: Et ſi hͦ qd̓ dixi deiudice nō ſufficit. o Exemplū accipite fratres exitusmali. Nō mali culpę: qꝛ dic̄ Psͣ. Precioſa ē in ꝯſpectu ⁊cͣ. ſꝫpęnalis ⁊ tn̄ longanimes fuerūt. Vn̄ ſeqͥt̉: ꝑ Et longanimitatis .i. ꝑſeuerātię vſqꝫ ad mortē. q Et laboris/ qͦtidiani. r Et patiētię indefeſſe. Accipite dico/ exemplū: s Prophetas: nō qͥſcūqꝫ/ ſedt Qui locuti ſūt ī noīedn̄i .i. qͥ a dn̄o fuerūt miſſi: qͥ in morte nō murmurauerūt: necin laboribus corde defecerunt: ſꝫ oīa ferre voluerunt: vt dicitGlo. Et ſumit̉ h̓ qͦdāmodo argumētū a minori: ſic: Prophetę qͥ fuerūt viri innocētes ⁊ boni ⁊ a dn̄o miſſi in laboribꝰ multis fuerūt: et patienter tulerūt: gͦ multo fortius vos debetis qͥmulta mala feciſtis. Quo aūt inſinuat ꝓpter quę ꝓphetę ſūtimitādi. Tū qꝛ boni fuerūt/ cū dic̄: Longanimitatis ⁊c̄.Tū a dn̄o miſſi ibi: Qui locuti ſunt in noīe dn̄i. Iſtudem̄ tenet̉ finaliter .i. ad dilatandū nomē dn̄i. Hic eſt etiā aliacauſa qͣre pacē cordis debetis ſeruare in moleſtijs vr̄is patiēter ferēdo: Quia v Ecce beatificamꝰ .i. magnos reputamus. xl Eos qui ſuſtinuerūt. Hoc hodie ſatis verificatū eſt in multis qͥ ſanctos btīficāt verbo: ſꝫ non imitant̉ facto:Sic̄ Balaā qͥ dicebat: Nūeri. xxiiij. b. Moriat̉ aīa mea morte iuſtoꝝ: ⁊ tn̄ nolebat oꝑari oꝑa iuſtoꝝ. Scitōte em̄ qꝛ nō niſiꝑ oꝑa iuſtoꝝ venit̉ ad finē iuſtoꝝ. y. Sufferētiā. Hic tertio ponit eis exemplū ſpāliter in iob/ ⁊ in dn̄o dicēs: Sufferentiā iob audiſtis/ in lectione: Et finē dn̄i vidiſtoin cruce: vt dicit Glo. lōganimiter patientē. Finis autē dn̄ifuit duplex. Vnꝰ intrinſecꝰ quē habuit in mūdo .ſ. morsnalis: quā in cruce ſuſtinuit. Et vnꝰ extrinſecꝰ vel extra mūdūſ. reſurrectio gl̓ioſa. De vtroqꝫ dicit: Finē dn̄i. Et pͥmū ꝓpdnit ī exēplū pugnātibꝰ/ vt fortit̉ pugnēt: ſecūdū vt ꝯcipiat̉ ſpevt .ſ. cū eo ſe gl̓iari ſperēt. Dic̄ aūt ſufferētiā iob nō fine: ⁊ ecouerſo finē dn̄i: vt ip̄i exēplū patiētię ab ip̄o iob accipiat nō finē cui ī fine tꝑalia reſtituta ſūt duplicia .i. vt nō patiāt̉ ꝓpt̓ teporalia: ſed ꝓpt̓ ęterna: qͣlis fuit finis dn̄i: qͥ ꝓpt̓ morte crucisaccępit nouitatē gl̓ioſę reſurrectionis. Phil̓. ij. a. Exinaniuūformā ſerui accipiēs ⁊cͣ. Et. jͣ. Factꝰ obediēs vſqꝫ ad morie:mortē aūt crucis: ꝓpter qd̓ ⁊ deꝰ exaltauit illū et dedit illi ſiomen qd̓ eſt ſuꝑ omne nomē. aQm̄ miſericors: qͣſi ⁊ heeē alia cā qͣre debetꝭ imitari iſtos in pace cordis ſeruāda ī moleſtijs. Qm̄ dn̄s ē miſericors/ in natura. q. d. nō ſolumo ſaſtus vt bona retribuat: īmo b Et miſerator: vt multo pisI ra remunerando tit

S

6C

Psͣ. 6.

Moraliter

Psͣ. 5