Ca.VI
dice̓ns: Niſi benedicēs bēnedicam te/ ⁊ multiplicans mue tiplicabo te: ⁊ ſic longanimit̉f ferens adeptus ē repromiſſionem. Hd̓mines em̄ ꝑ ma̓iorēſui iurant: ⁊ omnis controuerA ſię eoꝝ finis ad cōfirmationēgeſt iuramētū. In quo abundantius volens deus on̄dere pollicitatiōis ſuę hęredibqͦ īmoͣbilitatē cōſilij ſui interpoſuit iuſiurādum: vt per duasres īmobiles quibus impoſſixbile eſt mētiri deū/ fortiſſimūy ſolatiū habeamus qui confugimꝰ ad tenēdā ꝓpoſitā ſpema quā ſicut ancorā habemꝰ aīs
I¶ Vlcens:iabraā. b ¶ Niſi bn̄dicens: in p̄ſenti coplāMBenedicā te: in futuro ꝑ collationē glorię: ⁊ multing in alūjs ꝑ fructū p̄dicationis. d ¶ Et multiplicāsnnitiplicabo te: in futuro ꝑ coronā aureolā quę erat ex cōxens. Oui em̄ multiplicat̉ in pn̄ti a deo ꝑ multitudinē cōuerſoꝝi multiplicabit̉ in futuro: quia ei accumulabit̉ gl̓ia ẜm numerū cōuerſoꝝ. Ueẜm Glo. legit̉ ſic: b ¶ Niſi bn̄dicenspn̄dicā te: incremēto virtutū. Et eſt geminatio firmitatis īdiciū. Et multiplicans multiplicabo te: in futura bearitudine ꝑ magnitudinē p̨̄mioꝝ ⁊cͣ. Apoſiopiſis .i. defectio: qͣſi ſi hoc nō fecero nōmihi credat̉ de alio. Uel ita diſtingue. bqn̄dicēs bn̄dicā te .ſ. aſſidue in hisqui ſtellę ſunt. Multiplicās multipticabo te. l. ſine fine in his qͥ ſūt arena: e¶EEt lic/ abraā certū/ longanimiter ferens .i. inter aduerſa diu patienter expectans chriſtum qui repromiſit: tandem/f ¶ Adeptus ē repromiſſionē .i. ſępemiſſā benedictionē .i. ęternā beatitudinē: quā ꝑ aduentū chriſti obtinuit. VndeIoh̓. viij. g. Abraā exultauit vt videretdiē meū/ vidit ⁊ gauiſus eſt. De terra em̄nō pōt intelligi qd̓ eā accęperit: quia necvaſſum pedis in ea obtinuit: vt dr̄ Actꝭvij. a. Et. jͣ. xj. c. Iuxta fidē oēs iſti defuncti ſunt nō acceptis repromiſſionibus: ſed longe eas aſpicientes ⁊cͣ. Glo. Ecce tria hic dicit .ſ. ꝙ ꝓmiſſio facta ē abraę/ et ꝑiuramētū firmata/ ⁊ ī abraā iam impleta. Et nota ꝙ dicit. Etſic longanimit̉ ferēs ⁊cͣ. Chryẜ. Nō repromiſſio ſola totum oꝑata ē: ſed patiētia eo ꝙ lōganimitate multotiēs exciditur repromiſſio ꝑ puſillanimitatē: Qd̓ on̄dit ꝑ Psͣ. sͣ. iij. c.Qm̄ ītroibūt in requiē meā. Cōtrariū aūt hic on̄dit ꝑ abraā.g Hoīes em̄: qͣſi ideo deꝰ ꝑ ſe iurauit cū maiorē non habuit: qꝛ hoīes: h ¶ Per maiorē ſui .i. ꝑ deū qͥ ſolꝰ ē veraxexſe. ¶ Iurant i. debēt iurare. Deutꝭ. vj. b. et. x. d. Per nomē eiꝰ iurabis. Sed ſic̄ d̓r Soph̓. j. b. Iurant in dn̄o ⁊ iurantin melchon .i. ꝑ regē. Et ex hoc videt̉ ꝙ peccauit ioſeph qͥ iuranit: Gen̄. xlij. c. Per ſalutē pharaōis nō exibitꝭ hinc donec veniat frat̓ veſter. Et. sͣ. eodē. Per ſalutē pharaōis. Et Iudith.xj. a. Uiuit nabuchodonoſor rex t̓rę ⁊ viuit virtꝰ eius ⁊cͣ. ItēIudith. xij. a. Uiuit aīa tua dn̄e. k Et oīs cōtrouerſięeoꝝ .i. altercationis ſiue cōtradictionis hoīm. ¶ FFinis ēiuramētū: qꝛ iuramētū finit lites ⁊ alt̓catiōes. Iuramētū dicō valēs ⁊ factū. m ¶ Ad cōfirmationē: alteriꝰ ꝑtis. Ex hͦapl̓s vult cōcludere ꝙ exqͦ hoī credit̉ ꝑ iuramētū: ꝙ ml̓to magis deo qͥ mētiri nō pōt/ credēdū ē. Ꝙ aūt iuramētū finiat lites ⁊ certificationē faciat: hr̄ Exo. xxij. b. Ad deos vtriuſqꝫ cāꝓueniet. Et parū ante dr̄: Iurabit ꝙ nō extēderit manum adrem ꝓximi ſul. n ¶ In quo .i. ꝓpter qd̓ ſcꝫ quia ſic inter homines cōſuetudo eſt. o ¶ Abundātius volēs deꝰ oſtēdere pollicitatiōis ſuę hęredibꝰ his qͥ habituri erāt qd̓ꝓmittebat̉: qui .ſ. filij ſunt abraę nō genere: ſed fide ⁊ imitatione. Gal̓. iij. a. Ex fide qui ſunt / hi filij ſūt abraę. Et ita factuspro nobis maledictū: ẜm qd̓ ſcriptū eſt: Maledictus oīs quipendet in ligno: vt in gentibus benedictio abraę fieret in chriſio ſeſū: vt pollicitationeꝫ ſpūs accipiamꝰ per fidem. Volensiniquā deꝰ on̄dere/ ꝑ ¶ Immobilitatē conſilij ſui: qd̓ eratde ſaluādis electis ꝑ gratiā fidei: qd̓ recte dicit̉ cōſiliū dei: qͥavix nouit aliqͥs ꝑ fidē chriſti ſaluari hoīes. Hinc ſūpſit beatꝰSregꝰ. qͥ dixit. Sciētia d̓i mutari pōt: ꝯſiliū ꝟo nūqͣꝫ mutat̉.ꝯte Eph̓. j. b. Qui oꝑat̉ oīa ẜm cōſiliū volūtatis ſuę. Eſa.xrvj. c. Cōſiliū meū ſtabit ⁊ oīs volūtas mea fiet. Prouerb̓.tix. c. Uoluntas domini in ęternum ꝑmanebit. Volens inqͣꝫpoē deus/ ¶ Interpoſuit inter ꝓmiſſionē et impletione:r¶ Iuſiurandū: cōdeſcendēs cōſuetudini hoīm: ꝓut certos faceret cui oportebat ⁊ ſine iuramēto deo credi. Uides erId qualiter nō dignitatē ſuā ītuet̉: ſed qͣliter ſuadeat hoībus:
Quia em̄ infidele eſt hoīm genus: ideo cōdeſcēdit ad eadē nobis .i. ad ſimilia: vt ſcꝫ interponeret iuſiur andū. Et nota ꝙ dicit/ pollicitationis ſuę hęredibꝰ. nō dicit oībus: nō em̄omnibus oſtendere voluit conſiliū ſuū: ſed tm̄ hęredibꝰ. Psͣ.Nō fecit taliter om̄i nationi ⁊ iudicia ſua nō manifeſtauit eis.ij. Theſſal̓. iij. a. Non em̄ oīm eſt fides.Item Lucꝭ. viij. b. Vobis datū eſt noſſemyſteriū regni dei: cęteris aūt in parabolis. Signāter etiā dicit/ Hęredibꝰ pollicitationis. Hęreditas em̄ ſeqͥtur promiſſionē nō legē. Gal̓. iij. c. Si ex lege hęreditas: iā nō ex ꝓmiſſione. Roma. ix. b.Qui filij ſunt ꝓmiſſionis ęſtimant̉ in ſemine. Itē nota ꝙ dicit abundantius.Abundāter em̄ on̄dit per ꝓmiſſionē immobilitatē cōſilij: ſed abundātius ꝑ iuramentū. Interpoſuit dico iuramentum:s ¶ At ꝑ duas res īmobiles .ſ. ꝓmiſſionē et iuramentū. t ¶ Quibus .i. inquibꝰ .ſ. ꝓmiſſiōe ⁊ iuramēto. v ¶ Impoſſibile ē deū mentiri .i. fallere quiadeus veritas eſt: Ioh̓. xiiij. a. Titū. j. a.In ſpe vitę ęternę quā ꝓmiſit qui nō mētit̉ deus. j. Timoth̓. iij. a. et. iiij. c. Fidel̓ſermo. Psͣ. Fidelis dn̄s in oībus verbisſuis ⁊cͣ. x ¶ Fortiſſimū ſolatiū habeamꝰ/ nos .ſ. quibꝰ facta eſt ꝓmiſſio ⁊atteſtatio ꝑ iuramētū. q. d. nō ſolū abraę:ſed ⁊ nob̓ facta ē ꝓmiſſio. Vides ꝙ nō magis ad abraā qͣꝫ adnos dictum eſt. Solatium dico habeamus in aduerſis/ nosy ¶ Qui cōfugimus ad tenendā ꝓpoſitā ſpem. Illefugit ad ſpem: qͥ ſpe beatitudinis tribulatiōes ſpernit. Spemdico iam z ¶ Propoſitā nobis ī abraā et impletā. Chryẜ.q. d. ſi hęc poſt tantū tēpus euenerūt quę ꝓmiſit abraę: ergoet illa q̨̄ nobis ꝓmiſſa ſunt eueniēt: non magis ad abraam qͣꝫad nos dictū ē. Uel ꝓpoſitā .i. oībus oblatā: ⁊ oībꝰ offert̉ ⁊gr̄a ⁊ gloria. jͣ. xij. b. Tanqͣꝫ filijs nobis offert ſe deꝰ. Psͣ. Extendit cęlū ſicut pellē .ſ. ad vendēdū. Et nota ꝙ dicit: Fortiſſimū ſolatiū habeamꝰ q̄ cōfugimꝰ ad tenēdā ꝓpoſitā ſpem. Si em̄ tenuerimus ſpem nobis oblatā a deo: inueniemꝰ ſolatiū ī tribulationibꝰ: refugiū in tēptationibꝰ: ſolatiūꝯͣ miſeriā: refugiū ꝯͣ culpā. Solatiū aūt diuinū dr̄ fortiſſimū:qꝛ fortiſſimos milites facit: ad differentiā ſolatij mūdani: qd̓debiles ⁊ effęminatos reddit. Vn̄ Lucꝭ. vj. d. Uę vobis diuitibus qͥ habetis h̓ ꝯſolationē veſtrā. Sꝫ ſolatiū dei fortiſſimūeſt qd̓ habet̉ ꝑ ſpem: qꝛ qͥ ſperat/ nō ſolū vincit fortiter aduerſa: ſed etiā ſolatiū ſuū et gaudiū hꝫ in aduerſis. Un̄ Ro. v. a.Nō ſolum autē ſperamꝰ/ ſed ⁊ gloriamur in tribulationibus.j. Machab̓. ij. g. Oēs qͥ ſperāt ī eū nō infirmant̉ .j. Theſſal̓.iiij. d. Conſolamini inuicē in verbis iſtis. Non ſolū autē ſolatium habemꝰ in tribulationibꝰ/ ſꝫ refugiū in tēptationibꝰ. Un̄dicit: Qui cōfugimus ⁊cͣ. Psͣ. Protector eſt oīm ſperātium in ſe. Psͣ. Eripe me de inimicis meis dn̄e ad te confugidoce me facere voluntatē tuā. Item Psͣ. Petra refugium herinacijs. Prouer. xviij. b. Turris fortiſſima nomen domini:ad ipſam currit iuſtus ⁊ exaltabitur. a ¶ Quam ſpem .ſ.Sicut ancorā habemus animę tuta ac firmā. Anima eſt ſicut nauis. Prouerb̓. xxxj. b. Facta eſt quaſi nauis inſtitoris quę clauſa debet eſſe ad aquas inferiores .ſ. ad delectatiōes carnales ⁊ vauitates tꝑales. Sꝫ aꝑta debet eē ad pluuias ſuꝑiores: vt ſe ꝑficiat ſurſū ad deū fontē viuū: qͥ pluit de cęlo grām et doctrinā. Deutꝭ. xj. b. Terra ad quā īgredierꝭ ⁊cͣ.montuoſa eſt ⁊ campeſtris de cęlo expectans pluuiā quā dn̄sdeus tuꝰ ſemꝑ inuiſit ⁊ oculi illius in ea ſunt. Itē nauis arta ēin principio et in fine: et hō ſimiliter in natiuitate ⁊ in morte:pauꝑtatis et doloris. j. Timoth̓. vj. b. Nihil intulimꝰ in huncmundū ⁊cͣ. Item nauis ducit̉ ventis et remis: ſimiliter animaflatibꝰ et inſpirationibꝰ diuinis ⁊ oꝑibus ꝓprijs tendit ad littus patrię cęleſtis. Itē nauis aliqn̄ aſcēdit: aliquādo deſcēdit:ſic anima aliquando aſcendit ad ſuperna per ſpem: aliquando¶ deſcendit ad infima
Psͣ .147.
De iureiurā. c.et ſi chriſtusD
Psͣ .144.
pi 54.
Psͣ .103.
Psͣ. .17.Psͣ .142.Psͣ. 103.
eull .21. d