Druckschrift 
7 (1502)
Einzelbild herunterladen
 

EpiſtoleadHebreos

a eiꝰ: Omniā autē nu̓da ⁊ āpergta ſunt oͦculis eius: ad queme nobis ſermo. Habētes ergopontificē magnū qui penetrauit cęlo̓s/ iēſū filiū dei: tenea

imus confeſſionē ſpei noſtrę.in Non em̄ habemus pontificēqui nō poſſit compati infirmih̓ tātibus noſtris: tēptatū aūt ꝑs dīa ꝓ ſil̓itudīe abſqꝫ peccato.

Solutio: chriſtus idē eſt et ſermo ⁊ oculus. Zach̓. ix. a. Dn̄seſt oculus hoīs. Et nota ꝙ dn̄s oculo cognitionis ſimplicisvidet omnia bona ⁊ mala: ſed oculo miſericordię ⁊ approbationis tm̄ videt bonos vel bona. Psͣ. Oculi dn̄i ſuper iuſtosAbacuk. jͣ. d. Mundi ſunt oculi tui ne videas malū ⁊ reſpicere ad iniquitatē nonpoteris. Item oculoiuſticię videt malos.Eſa. lix. c. Uidit dn̄s⁊ malum apparuit inoculis eius quia noneſt iudiciū. a Oīaautē ⁊cͣ. qͣſi dico ꝙnulla creatura ē īuiſibilis ei: ſꝫ potiꝰ. Oīa .i. cęleſtia ⁊ terreſtria: b Nuda .i. diſcoopta: c¶ Et aꝑta .i. manifeſta: qꝛ ex oī parte plene viſa.d Oculis eiꝰ .i. viſioni ⁊ cognitioni filij dei. e. ¶Ad quēnobis ſermo eſt .i. cui oportet nos reddere rōnem de operibus ⁊ cogitationibꝰ ⁊ intētionibꝰ noſtris: Eccͣs. vltꝭ. d. Cūctaadducet deꝰ in iudiciū ꝓ omni errato ſiue bonū ſiue malū ſit.Matth̓ .xij. c. De omni verbo ocioſo ⁊cͣ. Magna ergo nob̓indicta eſt neceſſitas bene agēdi/ vt cuncta agamꝰ ante oculosiudicis cuncta cernētis: vt dicit Boetius. Iob. xxvj. a. Nudꝰeſt infernus corā eo ⁊ nullū eſt operimentū ꝑditioni. Prouer.xv. b. Infernꝰ et ꝑditio corā dn̄o: qͣꝫtomagis corda filioꝝ hominū. Et oēs greſſus eoꝝ cōſiderat: nō ſunt tenebre ⁊ nō eſtvmbra mortꝭ ne abſcōdant̉ qͥ oꝑant̉ iniqͥtatē. Itē Iob. xxviij..b. Profunda qͦꝫ fluuioꝝ ſcrutatꝰ ē. Psͣ. Scrutās corda ⁊ renes deꝰ .i. cogitatiōes ⁊ delectatiōes. j. Regꝭ. xvj. c. Deus intuetur cor. Ecc̄i. xvj. c. Omne cor intelligit̉ ab illo. Lucꝭ. xvj.d. Deus autē nouit corda veſtra. Ad quē ad deū vel ſermonē: nob̓ ſermo. Hugo de ſctō victore: eſt ſupple vel eritvel eē debet. Primū qͥdeꝫ ſit ſermo dei ad nos: poſtea noſterad ipſum. Duobꝰ modis fit ſermo dei ad nos: interius ꝑ inſpirationē: exterius ꝑ p̨̄dicationē. Duobꝰ modis fit noſter ad ipſum: vel cōſulendo rōnē vel reddendo. Si em̄ modo cōſulererationē ad faciendū volumꝰ tūc ex neceſſitate de factis rōnemreddemus. Vel aliter. Ad quem debet eſſe fermo noſter vt ſcꝫloquamur chriſto de nobis: vt ipſe loquatur ad patrē ꝓ nob̓:quia pōtifex eſt vt offerat deo patri p̄ces noſtras. Vnde ſeqͥt̉:f Habētes ergo pōtifice ⁊cͣ. Supra īuitauit nos ad feſtinādū in requiē ꝑ fidē ⁊ oꝑationē: ⁊ hinc etiā ꝑ incuſſionē timoris: quia viuus eſt ſermo dei ⁊cͣ. Un̄ ꝑ illa incutit timoremiudicis ad quē nobis ſermo eſt reddēdę rōnis in iudicio. Hiautē inuitat nos/ vt teneamꝰ ſpei noſtrę confeſſionē rōne auxiliaris nobis p̨̄ſto exiſtētis ⁊ exēplū exhibētis chriſti .ſ. pontifcis chriſti. Prius ergo ad timēdū nos inuitauit: nūc ad amandum ⁊ cōfitendū. Un̄ dicit: ſ¶ Habētes ergo pontificē̓magnū ⁊cͣ. q. d. ille idē eſt pontifex nobis pontem faciensin p̨̄ſenti qui erit iudex in futuro. k Teneamꝰ ⁊cͣ. q. d. nōſimꝰ ingrati bn̄ficio tāti pōtificis. Dicit̉ aūt pontifex: qꝛ ponsnobis factꝰ ē exhibēs exēplū viuendi ꝑ ſuā cōuerſationē: velquia pontē nobis fecit ad cęlū ꝑ ſuā orationē. Itē quia nō ſanguinem hircoꝝ aut vituloꝝ: ſed ſeip̄m ꝓ nobis obtulit ꝑ ſuampaſſionē. Sup. iij. a. Conſiderate apl̓m ⁊ pontificem cōfeſſionis noſtrę ieſum qͥ fidelis ē ei qui fecit illū ⁊cͣ. Habentes ergo pontificē magnū. Non ſolū eſt pontifex: ſed magnuspontifex. Ecc̄i. l. a. Ecce ſacerdos magnus qͥ in diebꝰ ſuis placuit ⁊cͣ. Zach̓. iij. a. Oſtendit mihi dn̄s ſacerdotē magnū ieſūſtantē corā angelo dn̄i. Et nota ꝙ magnus ſacerdos ordinatſacerdotes: cōſecrat eccleſias: dat p̨̄bēdas ⁊ bn̄dicit populo.Similit̓ chriſtus bene dicit̉ magnus ſacerdos ⁊ pōtifex. Ipſeem̄ ordinat ꝓbos ſacerdotes. Apocꝭ. v. c. Feciſti nos deo noſtro regnū ⁊ ſacerdotes. Itē cōſecrat eccleſias .i. iuſtoꝝ anīasj. Corꝭ. iij. d. Templū dei ſctm̄ eſt qd̓ eſtis vos. Itē dat magnas p̨̄bendas. jͣ. ix. c. Chriſtꝰ aſſiſtens pontifex futuroꝝ ⁊cͣ.i. dator p̨̄bēdaꝝ cęleſtiū. Itē bn̄dicit ppl̓o. Mat. xxv. c. Uenite bn̄dicti pr̄is mei poſſidete paratū vob̓ regnū ⁊cͣ. g ¶Quipenetrauit .i. penitus intrauit: vt ſequi poſſimꝰ. h Cęlos: qui prius erāt īpenetrabiles ⁊ duri ſicut lapis adamanti

nus: ſed chriſtus cū ſanguine proprio aſcēdēs ad celos ī eooaperuit ſic̄ adamas cedit ſanguini hircino calido. jͣ. ix. f. ⁊senim in manufactis ſanctis ieſus introiuit exēplaria futuroꝫſed in ip̄m cęlū vt appareat nūc vultū dei ꝓ nobis. Sꝫ qͥs eſtille pōtifex/ determīat ex noīe hoīs/ ⁊ notat̉ deitatis/ ſubdēsi Ieſum filiumdei. Cū ergo tantūhabeamꝰ ⁊ talē pontificē. Teneamus: firmiter ⁊ ꝑſeuerāter in ꝓſperis.aduerſis. l Speinoſtrę ꝯfeſſionē:⁊ fidē cordis cū confeſſione oris. Ro. x. b. Corde credit̉ ⁊cͣ. q̨̄ cōfeſſio ē cauſa ſpenr̄ę .i. futurę beatitudinis quā ſperamꝰ: quo ore fit cōfeſſio adſalutē. Uel Confeſſionē ſpei .i. ꝯfeſſionē q̨̄ roborat̉ ex ſpep̨̄mij ꝓmiſſi ꝯfitentibus. Matth̓. x. d. Qui me cōfeſſus fuericorā hoībꝰ ꝯfitebor ⁊ ego eū corā pr̄e meo ⁊cͣ. Uel Cōfeſſioſpei ē ꝯfeſſio culpę ꝓprię. Eſt tn̄ ſpes venię. jͣ. vj. d. Fortiſſimū ſolatiū habeamꝰ qui cōfugimꝰ ad tenēdā ſpem ꝓpoſitam.m Nō em̄ habemꝰ ⁊cͣ. q. d. teneamꝰ ⁊ tenere debemꝰ: ꝙnō ſolū magnus eſt pontifex nr̄ ⁊ potens: ſed etiā miſericors.Un̄ dicit: Nō em̄ habemꝰ pontificē qͥ nō poſſit .i. quinō nouit: vel qͥ nō habeat naturā ẜm quā poſſit. n Cōpati .i. ꝯdeſcēdere: Per ſimile hoc dicit ſic̄ medicꝰ infirmo. eInfirmitatibꝰ nr̄is .i. fragilitatibꝰ. Hęc ē magna ꝯſolatiqn̄ aliqͥs de altitudīe alicuiꝰ ī pͥoribꝰ dixerat/ ſb̓dit d̓ eiꝰ miſcd̓ia⁊ cōpaſſione. Chryẜ. Nō ignorans: vt multi pontificum quiea q̨̄ in tribulationibus ſūt ignorāt: neqꝫ ſcimꝰ quid eſt tribulatio: impoſſibile ē em̄ ſciri ſine exꝑientia. Ecc̄i. xxxiiij. b. Quinō eſt exꝑtus pauca recognoſcit. Itē Chryẜ. Si angelꝰ nob̓datꝰ eēt pōtifex/ ſcire poſſet infirma nr̄a/ ſed nō cōꝑati: qꝛ necpati. Itē Bern̄. Deꝰ dei filiꝰ ſic̄ pͥuſqͣꝫ ſe exinaniret miſericordiam vel ſubiectionē exꝑtus nō erat: ſic miſericordiā vel obedientiā exꝑimēto nō nouerat: at vbi minoratꝰ eſt/ paulominꝰab angelis/ ī paſſione exꝑtus ē miſericordiā/ in ſubiectiōe obediētiā: ꝑ quā exꝑientiā nō ei ſcientia: ſed nobis fiducia creuit.dū ex hoc miſero genere cognationis factus eſt nobis ꝓprior.p Tēptatū aūt. q. d. nō habemꝰ pontificē qͥ non poſſit cōpari: ſed potiꝰ tēptatū a diabolo de pctīs: ⁊ ab hoībꝰ de ignominijs: ⁊ pęnis: ⁊ ideo tanqͣꝫ bene pōt cōꝑati ſicut medicus qͥpluries fuit infirmꝰ. q Per oīa/ genera .i. tēptationū exterioꝝ nō interioꝝ. Exteriores em̄ tēptationes pctā ſunt tēptādo. Ecc̄i. xxxiiij. b. Qui nō tēptatꝰ eſt qͥd ſcit? Et. jͣ. b. Qui tēptatꝰ ē qͣlia ſcit. sͣ. ij. d. In eo em̄ in qͦ paſſus ē ip̄e ⁊ tēptatꝰ potens ē ⁊ eis qͥ tēptant̉ auxiliari. Matth̓. iiij. a. Ductꝰ ē ieſus aſpū in deſertū vt tēptaret̉ a diabolo. Et nota ꝙ diabolꝰ tēptauit eū de oībus de qͥbus tēptauerat adā: de gula: ⁊ auaricia ⁊ſuꝑbia: ⁊ ita tēptatus ē ꝑ oīa: vt in oībꝰ vinceret̉ diabolus abhoīe in qͥbꝰ vicerat hoīem. Tēptatū dico r Pro ſil̓itudine/ carnis pctī .i. qꝛ ſimil̓ adhuc hoībꝰ erat ẜm pęnā. Idecem̄ tēptare auſus ē diabolus chriſtū: qꝛ vidit eū ſimilē hoībꝰmortalē. Ro. viij. a. Filiū ſuū mittēs in ſil̓itudinē carnis p̄ctī⁊ de pctō dānauit pctm̄. Uel ꝓ ſil̓itudine/ carniſ pctī. i. ẜmillā naturā ẜm quā habuit ſil̓itudinē carnis pctī. Un̄ Chryẜ.ponit hāc lr̄am: ẜm ſil̓itudinē vel ꝓ ſil̓itudine .i. ꝓ ꝯfomitate ⁊ cōitate tenēda: vt ſcꝫ in oībꝰ eſſet in nob̓ cōformis: nōtm̄ natura: ſed in miſeria ⁊ pugna. jͣ. ij. d. Debuit per omniafratribꝰ ſimilari vt miẜicors fieret. Uel Pro ſil̓itudīe. l. viexēplū daret alijs ſil̓ia patiēdi ⁊ ſuſtinēdi. Un̄. j. Pet̓. iiij. a.Chriſto igit̉ in carne paſſo ⁊ vos eadē cogitatiōe armamini.Augꝰ. Magna ꝯſolatio mēbris ex capite. Ideo etiā dn̄s voluit pati in meridie ⁊ in mōte in loco cōmuni: vt oībus exeplūrelinqueret ſil̓ia ꝓ eo ſuſtinendi. s Abſqꝫ pctō: qꝛ vt̓ dictū eſt nō fuit tēptatꝰ tēptatōie interiori. Et hͦ bn̄ decuit fieri:qꝛ ex eo ꝙ tēptatus eſt ſcit cōꝑati: ex eo ꝟo ꝙ ſine pctō eſt ſpotens ē liberare. Impoſſibile em̄ eſt afflictoꝝ afflictiones ſcirehoīm qui afflictionis experimentū non habent: ⁊ ſenſibiliteroīa nō ſuſtinuit: chriſtus vero ſcit non ſolum per hoc ꝙ deusg ẜm qd̓ oīa

Psͣ. 33.

2. q. i. c. deusomp̄s

Apeilꝰ de qſol̓li. 5. ꝓſa. 6.

Psͣ. 7