Druckschrift 
7 (1502)
Einzelbild herunterladen
 

EpiſtolePrime adTimotheum Ca. VI

ſͦ nēqꝫ ſperare in incerto diuiStiarum: ſed in deo viuo qui p̨̄x ſtat nobis omnia abunde adſꝫ fruendum bene agere diuites⁊fieri in bonis operibus/ fācile

ſ tribuere/ cōmunicare/ the̓ſaunrizare ſibi fundamentum bonum in fu̓turum vt apprehendant veram vitam. O tiq mothee depoſitum cuſtodi-

Ecc̄j. iij. c. Quāto magnus es humilia te in oībꝰ. Et ecōtradicit̉ Oſee. xiij. b. Adimpleti ſunt ⁊ ſaturati ſunt: ⁊ eleuauerūtcor ſuū ⁊ obliti ſunt mei. Sic ſuperbia orit̉ ex diuitijs ſicut aveſte tinea. Eccͣj. xj. b. Si diues fueris non eris īmunis a delicto. Secūdū malū eſt falſa ꝯfidentia: quia vix accidit ꝙ homodiues non confidat īdiuitijs quas nimisamat. Prouerh̓. x. bSubſtantia diuitisvrbſ fortitudinis eiꝰ.Cōtra hoc dicit aNeqꝫ ſperare inincerto diuitiaꝝ:id eſt in diuitijs quęīcertę ſt̓. Ideo dn̄s diuitias vocat fallacias. Mat. xiij. c. Prouerb̓ .xj. Qui ꝯfidit in diuitijs ſuis corruet. Sicut ille diuesde quo Lucꝭ. xij. c. Anima habes multa bona repoſita in annos plurimos: reqͥeſce/ comede bibe/ epulare. Dixit autē illideus: Stulte hac nocte animā tuā repetēt a te: quę aūt pręparaſti cuius erunt? Ecce quō incertę ſunt diuitię. Psͣ. Poſuiſti firmamentū eius formidinem. Quia tales in formidine ponunt ſpem ⁊ firmamentū ſuum. Talis non erat iob: qui dicit:Iob. .xxxj. c. Si putaui aurū robur meū ⁊ obrico dixi fiduciamea. Iaco. v. a. Agite nūc diuites: plorate vlulantes in miſerijs veſtris quę adueniēt vobis: diuitię veſtrę putrefactę ſūt.Lucꝭ. vj. d. Uę vobis diuitibꝰ qui habetis hic ꝯſolationē veſtram. b Sed ī deo viuo pręcipe ſperare. j. Theſſal̓. j. d̓Seruire deo viuo ⁊ vero. Pecunia eſt deus mortuꝰ: quia nōpoteſt iuuare: ⁊ tn̄ multi ſeruiūt iſti deo ⁊ ſperant in eo. Sap̄.xiij. d. Nō erubeſcit loqͥ cū illo qͥ ſine aīa ē: et ꝓ ſanitate quidem infirmū dep̄catur .i. nūmū: ⁊ pro vita rogat mortuū: et īadiutoriū inutilem inuocat: et pro itinere petit ab eo qͥ ambulare nō poteſt: ⁊ de acqͥrendo ⁊ de operando ⁊ de omniū rerūeuentū petit ab eo qͥ in omnibꝰ ē inutilis. c Qui pręſtatnobis oīa abūde. Iaco. j. a. Qui dat oībus affluent̓ ⁊ nōimproperat. d Omnia .i. ęterna. Quę oīa .i. ꝑfecta ſunt:e Ad fruēdū. q. d. illa dat abūdant̓ ⁊ ſine diminutiōe qͥbꝰfruendū eſt ī ęternitate. Tꝑalia aūt parce dat ſuis ad vtendū.Eſa. xxx. e. Dabit tibi dn̄s panē artū ⁊ aquā breuē: ⁊ nō faciet vltra auolare a te doctorē tuū .i. tribulationē quę optimusdoctor eſt. Eſa. xxviij. e. Tm̄ modo vexatio dabit intellectūauditui. Ul̓ c Qui pręſtat nobis omīa/ tꝑalia bona:abūdant̉ .i. ſufficient̉. Mat. vj. d. Primū q̨̄rite regnū deet iuſticiā eius ⁊ oīa adijcient̉ vobis. e Ad fruendū: nonad reponendū: ſed ad dandū pauꝑibꝰ: vt ſic habeat̉ ⁊ multiplicetur fructus ex diuitijs. Sic ſumit̉ fructꝰ large: ſic̄ ⁊ fructꝰEccͣs. xj. a. Mitte panē tuū ſuꝑ tranſeūtes aquas: quia poſtmulta temꝑa inuenies eū. Eſa. xxxij. d. Beati qͥ ſeminatꝭ ſuꝑoēs aquas. Lucꝭ. xiij. b. Ecce tres anni ſunt ex quo venio quęrens fructū in ficulnea ⁊ nō inuenio: ſuccide gͦ eam/ vt qͥd etiāterrā occupat. Chryẜ. Ponit hanc lr̄am. Qui pręſtat nobisoīa diuitioſe .i. in vſu ⁊ mīſterio. Idem. Chryẜ. dicit. Pecunię apud gręcoſchrymata dicūt̉: a chyraſte .i. ab vtēdo. Vſusenī eſt poſſeſſionū nō dn̄iū/ ſic̄ dicit̉: Neqꝫ enī plębeia prouerbia oportet ꝯtēnere: qn̄ em̄ hn̄t fertilē agꝝ/ dicūt: O ager quātoꝝ fuiſti ⁊ quantoꝝ eris. Et infra dicit: Uirtus ſolū nobiſcūꝑegrinat̉ poſt mortē: Et ſupͣ. Illa ſola noſtra ſūt q̨̄cunqꝫ hincꝑ̄mittunt̉ in elemoſynis. Bn̄ agere. q. d. hͦ eſt ad qd̓ pręſtat dn̄s diuitias. Et ideo monet diuites bene agere: Contradiuites qͥ ocioſi ſunt vl̓ inutilibꝰ occupant̉. Bene ꝯͣ īutilitatē. g Agere ꝯtra curioſitatem. Vel Bene .i. delectabiliter vtiliter honorifice deo: quia ei honor ⁊ gloria. sͣ. eodem.Et. sͣ. j. d. Gal̓. vj. c. Dum tempus habemꝰ oꝑemur bonumad omnes .ſ. ad nos ⁊ ad proximū ⁊ ad deum. h. Diuitesfieri in bonis operibꝰ .i. pręcipe illis bn̄ agere: et ſic habētmultitudinē bonoꝝ operū. Vel ſpūaliter. In operibꝰbonis .i. in oꝑibus miſcd̓ię. Gregꝰ. Si vere fratres diuiteseſſe cupitis: veras diuitias amate. Lucꝭ. xij. c. Quę paraſticuiꝰ erunt? Sic ē qui theſauricat non eſt ī deū diues. Chryẜ.Uirtus ſolum nouit nobiſcum peregrinari poſt mortem: illa

ſola noſtra ſunt quęcūqꝫ hinc p̨̄mittimꝰ ī elemoſynis. Apocꝫxiiij. c. Oꝑa illoꝝ ſequūt̉ illos. Ecc̄j. xxix. c. Elemoſyna virquaſi ſacculus cum ipſo: ⁊ gratiā hoīs quaſi pupillam ꝯſetubit. In hoc gͦ ꝙ dicit: Diuites fieri/ notat̉ multitudo operum miſericordię. Sed quia non ſufficit multa dare ſi cum tedio ⁊ difficultate detur: ideo ſubdit: xFacile tribuerepręcipe .ſ. Velciles tribuere: ncipe vt faciles ſintad tribuēdū. Augꝰ.Fructꝰ muneris ſuidehoneſtat qͥ accepturū mora nimia ſuſpendit. Iob. xxxj. b. Si oculos vidue expectare feci. Ecc̄ͣj. iiij. a. Cor inopis ne afflixeris: ⁊ ne protrahas datum anguſtiāti. Eccͣj. xxix. b. Pro elemoſyna nō protrahas illum. Prouerb̓. iij. d. Ne dicas amico tuo vade ⁊ reuertere: ⁊ cras dabo tibi cū poſſis ſtatim dare. Ecōtra. Ecc̄i.xviij. c. Datū indiſciplinati tabeſcere facit oculos. Itē Ecc̄i.xx. b. Gratię fatuoꝝ effundent̉: datus inſipientis non erit vilis tibi. Sed quia multi multa dant ⁊ facile: ſed nō multis: immō accipiūt perſonas: Ideo ſubdit: l Cōmunicare .i. cōmunit̓ iuſtis dare: ẜm ꝙ magis indige̓t. Uel Cōmunicareid eſt ſua cōmunia putare/ non propria. Iob. xxxj. b. Si co.medi buccellam meam ſolus: ⁊ non comedit pupillus ex ea.Heb̓. xiij. c. Bn̄ficientię ⁊ communionis nolite obliuiſci: talibus enī hoſtijs promeret̉ deus m Thęſaurizare ſibi fūdamentū bonū .i. in pręſenti acquirere bona opera ⁊ virtutes quaſi theſaurum: id eſt auide: id eſt deſignant̉ ⁊ inſatiabiliter: Quę opera debēt eſſe n Fundamentū bonūid eſt ſtabilia ⁊ firma. Et hoc o. In futurum: vt .ſ. intentio ſit ad futura: contra eos qui dant vt hic recipiant: vl̓ bonaagunt pro laude vel pro aliquo munere. Eccͣj. xx. c. Hodie ſneratur quis: ⁊ cras expetit: ⁊ odibilis eſt deo homo hmōi:id eſt hodie bonū pro deo facit ⁊ ſtatim mercedem a deo exigit. Multi ſunt tales qui qn̄ ieiunauerunt vel laborauerūt aliquo modo pro deo: tunc enī fenerant dn̄o: ⁊ ſtatim expetunt adn̄o mercedem vel laudem vel aliam conſolationē temporalem: quādo enī parum ieiunauit vult poſtea tātū comedere ꝙfere creꝑat: qn̄ dedit vnum denarium vel vnam veterem veſtem/ credit ſibi licere retinere tria paria veſtium ſuꝑfluarū: etcętera hmōi. Uel m Thęſaurizare ſibi fundamētūbonū ⁊cͣ. id eſt multiplicare ſibi diuitias ⁊ theſauros cęleſtes in futurū retinēdū qͥ ſūt fundamētū bonū: qꝛ diuitię ęt̓ntſunt ſtabiles. Diuitię enim pręſentes ſunt labiles et inſtabiles ⁊ ſine fundamēto. Chryẜ. Si diuitias quęris illas quęre quę manent quę certę ſūt. Matth̓. vj. c. Theſaurizate vobis theſauros ī cęlo vbi nec erugo nec tinea demolitur: ⁊ vbifures non effodiunt nec furāt̉. Prouerb̓. x. d. Quaſi tēpeſtastranſiens non erit impius: iuſtus autē quaſi fundamentū ſetupiternum: quia iuſtus ante cōfirmat̉: quia ſtabilius adhęret.Ul̓ Theſaurizare ſibi fundamentū bonū in futuꝝ.id eſt theſauro temꝑali comparare ſibi vel ędificare domumnō manufactā ſed ęternam in cęlis: qd̓ facit qui theſauros ſuos: id eſt potiora bona ſua diſtribuit pauperibꝰ. Et dicit ſignanter: Thęſaurizare ſibi: quia de melioribꝰ debet dare.Prouero. iij. b. Honora dn̄m de tua ſubſtantia ⁊ de pͥmitijsoīm frugū tuaꝝ da pauꝑibꝰ. Ezech̓ .xlvij. c. Non deficiet fructus eius: per ſingulos mēſes afferet primitiua. p Ut apprehendāt verā vitam/ ęternam. Expoſitio eſt p̄cedentis. q. d. iſte eſt theſaurus in futuro .ſ. vita ęterna. sͣ. eodem. c.Apprehēde vitam ęternam. q. d. diuitię faciunt pontem et vuam ad hͦ. Prouerb̓. xviij. c. Donū hoīs dilatat viā eiꝰ: ⁊ antēpͥncipes ſpaciū ei facit. q O timothee. Hic hortat̉ vt ſūſollicitꝰ in officio ep̄ali: et noīat eū/ vt reddat attentū. Dicit̉ gO timothee depoſitū cuſtodi animā ꝓpriam/ talentumdonoꝝ/ ep̄ale officiū/ animas ſubditoꝝ. iij. Regꝭ. xx. §. Cuſtodi virum iſtum/ qͥ ſi lapſus fuerit/ erit anima tua pro autma eius. ij Timoth̓ .j. c. Bonū depoſitū cuſtodi: ꝑ ſpititumV ſanctū qui habitat

B

Psͣ .88.

a. Cvl