Druckschrift 
7 (1502)
Einzelbild herunterladen
 

Ca.VI

Oīa aūt ex deo qui nos recōcciliauit ſibi ꝑ chriſtum: et deddit nobis miniſteriū recōciliaetionis. Qm̄quidē deꝰ erat inchriſto mundū recōciliās ſibinō reputās illis delicta ip̄oꝝ:t ⁊ poſuit in nobis verbū recōciliationis. Pro chriſto ergo

s legatione fungimur tāqͣꝫ de̓oh exhortante ꝑ nos. Obſecrāimus ꝓ chriſto: recōciliaminik deo. Eū qui nō nouerat peccatū/ pro nobis peccatū fecit:vt nos efficeremur iumſticia dei ī ipſoͣ. Ca. vlDiu̓uantes autem

i i Auata ro. ¶Ex heo pre qͥnos recōeiiraiut ſibi ꝑ chriſtū. Eſa. xlij. b. Dedi te ī fędꝰ ppl̓i. Heb̓.a q Galuare imperpetuū ⁊cͣ. Eccͣ. xliiij. c. Et in tꝑe lracūnopgius eſt recōciliatio. Ro. v. b. Si cū inimici eſſemꝰ recōdlatiſumꝰ deo ꝑmortē filij eiꝰ ⁊cͣ. c Et dedit. Quinta5iilijſpria pſona: ſed ꝑ p̄di2.xovit cbaſlioſipTſcipiāt montes paceio. Peaꝰ Bemi.Ue filijs irę qui nōim reconciliati. dadllſai allenc: qͣſi gensque luſticiam feceritapprehendunt. eAm̄quidem deus pater erat in chriſto: qui eſt idemcum patre in eſſentia: ⁊ ideo chriſtus omnipotens. f Uerhum recōciliationis .i. euangelium qd̓ nobis annūciatqdē o quā recociliamur deo: gͦ qꝛ poſuit in nob̓ ꝯferēs nobisminiſteriū recōciliandi ꝑ euāgeliū legatione fungimur. Eph̓.vi. p. Pro qͣ legatione fungor in catena iſta: ita vt in ip̄o audeā put oportet me loqui. Prouer. xiij. Legatus fidelis ſanras. Prouerb̓. xxv. b. Sicut frigus niuis in die meſſis: ita leqtus fidelis ei qͥ miſit illū. g Tanqͣꝫ deo exhortāte .i.an̄ exhortamur vos: Idē eſt ac ſi deꝰ exhortaret̉ vos. Criẜ.Ibe rogat qͥ iniuriā paſſus eſt. Psͣ. Ueniēt legati ex ęgyptoenebris peccatoꝝ vocati: vt apl̓s. Abdię. jͣ. a. Auditū audiuimus a dn̄o: legatū miſit ad gētes .i. paulū p̨̄dicatorē gentium. Chryẜ. Credendum eſt qꝛ litteras ſummi papę ſigillatas detulit: ſigilli imp̄ſſio/ paupertas/ ſitis/ fames crucis ignoninia: ⁊ huius litterę: ieſus nacarenus ⁊cͣ. vide ſi in te inuenias. h Obſecramus ꝓ chriſto: vel vt ſit dererminatiode li recōtionis. Obſecramꝰ ꝓ chriſto .i. vice chriſtiqͥd obſecramꝰ: qd̓ ſequit̉. i Recōciliamini deo. Adhoc enim chriſtus venit in terra vt eſſet ꝓlocutor pacis internos ⁊ patrē. Quō id ꝓlocutꝰ eſt/ d̓r Matth̓. iij. a. Pęnitentiā agite ⁊cͣ. Sil̓r in hoc poſuit apl̓os: Sic̄ moyſen Deutꝭ. v.a. Ego ſeq̄ſter fui ⁊ medius inter dn̄m ⁊ vos. Sil̓r apoſtolū.jͣ. vltꝭ. a. An experimentū eius quęritis qͥ in me loquit̉ chriſtus. Can̄. vj. d. Reuertere reuertere ſunamitis: qd̓ interp̄tatur captiua aīa/ capta a captiuitate peccati. Dicit autē quaterreuertere: qꝛ qͣttuor exigunt̉ ad recōciliationē: Pęnitētia d̓ facto: volūtas de non faciēdo: actus derelictio: emēdę ſiue ſatiſfactiōis ꝓmptitudo. Vel ſic. Obſęcramus/ recōciliamini/ deo ꝓ chriſto .i. amore chriſti. Cōtra qd̓ quidam reconculant timore: alij quaſi quadā coactione: quoꝝ neutrū ſufficit ad ſalutē: ſed charitas ſola. Prouer. x. b. Uniuerſa delictaoperit charitas. Quare aūt recōciliari debemꝰ ſubdit: qꝛ deA Eū qͣ nō nouerat pctm̄ / ꝑ experiētiā. Psͣ. Quę ignoraba interrogabāt me. Heb̓. v. c. Cū eſſet filius dei ex his q̨̄paſſus eſt didicit obedientiā. j. Pet̓. j. d. Qui pctm̄ non fecit.de Eſa. liij. b. Fecit pctm̄ .i. hoſtia ꝓ pctō. Oſee. iiij. b. Pectata ppti mei comedēt. Uel fecit pctm̄ .i. peccatorem reputaſ Emphatice. Eſa. liij. d. Et cū iniquis deputatus eſt. Psͣ.ſimatꝰ ſum cū deſcendentibus in lacum. Hoc aūt fecit. lpelt nos efficeremur iuſticia dei in ipſo .i. tales qͥ aliosirabimꝰ ad iuſticiā exemplo ⁊ p̨̄dicatione. m¶ In ipſo: perpima quo hoc totū habemꝰ. Exodi vltꝭ. d. Moyſes ⁊ aarōpeimo ſanctificati: inde erexerūt tabernaculū. Numeri. vij. a.Saſiciificanerūt. Leuitꝭ. ix. d. Uel iuſticia: paſſiue .i. vt iuſtificaremur per chriſtum.poneubꝰ ſpem in eis. Umbra ceſſare debet. Heb̓. x. a. Paterqmbli non pōt: gͦ pōt: gͦ peccare. Sol̓o .i. ex impotētia nō eſtnat pot oīa. Simile in pͥmo ſnīarū: Nō qꝛ nō potuit: ſed qꝛron voluli. .i. nō ex impotētia fuit peccare aut eſt ex impotenra. hat in me ē ⁊ ego in pr̄e. Ioh̓. xiiij. b. Et li in notat idētiate centie e diſtinctionem in ꝑſonis. Imago ⁊ ſil̓itudo eorūnr eſt ī eſſentialiter ſumitur. Legatus dei: addit. l. auditum

audi ⁊cͣ. Quia vere in nobis loquit̉: ꝑ hoc patet ꝙ li/ tanqͣꝫ potius eſt exp̄ſſiuū ꝟitatis qͣꝫ ſil̓itudinis. Qui non nouerat pctm̄ ꝑexperientiā. Ideo dicit ꝑ Psͣ. Cōgregata ſūt ſuꝑ me flagella ⁊ignoraui experientiā pctī ꝓpt̓ qd̓ debet hō flagellari. Et ſi ꝑ ſcientiā: gͦ chriſtus īqͣꝫtū hō cognoſcebat pctm̄ ⁊ eadē ſcit inqͣꝫtumdeꝰ: gͦ deus cognoſcitpctm̄: verum eſt: ſedquō q̨̄ſtionē ſuā habet.De pctō dānauit peccatū. Ro. viij. a. Mortuꝰ pctō. Ro. v. c. Carnis mortalitate exutuseſt: gͦ ſtatim fuit īmortalis etiā ī triduo: qꝛ mortalitas ⁊ immortalitasīmediata ſūt circa ſubiectū .ſ. Sꝫ ſi hͦ: gͦ ꝙ ſepelirēt eū ioſeph: ⁊ nicodemus fuit miraculū. Sol̓o. Moriēdo ⁊cͣ. ⁊ moriēdo meruitexui mortalitate. Quę de maledicti dei venit: qn̄ pꝰ pctm̄ maledixit adę: Gen̄. iij. c. Maledictꝰ oīs qui pēdet in ligno: Deutꝭ.xxj. d. maledictione opprobrij ⁊ pęnę. Hiere. xx. d. Maledictadies in qͣ natꝰ ſū ⁊cͣ. ī ꝑſōa chriſti: Cōſil̓e Iob. iij. a. Hiere. xv.c. Uę mihi mr̄ mea qͣre me genuiſti virū rixę virū diſcordię ī vniuerſa t̓ra oēs maledicūt mihi. Terra es: Gen̄. iij. e. Pctōrē putari/ a malis/ non a bonis: qd̓ ſignificat̉ Exod̓. xiiij. e. in colūnanubis q̨̄ obſcura erat ęgyptijs/ ſꝫ nō hebręis. Eſa. liij. b. Nos reputauimꝰ eū qͣſi virū leproſum: ſꝫ boni pulcherrimū. Psͣ. Specioſus forma prę filijs hoīm ⁊cͣ. Ex deo oīs ꝯſummatio. Oſeexiij. c. Perditio tua iſrael ⁊cͣ. Expo. Cap̄. VI.¶Diuuātes aūt. Cōtinuat̉ capl̓m iſtud p̨̄cedenti ſatisꝯpetēter: Nā ī p̨̄cedēti capl̓o monuit apl̓s nos recōciliari deo: in hoc ꝓmittit ſe adiutorē fore in hoc. Diuidit̉ autemhoc capl̓m in qͣttuor ꝑtes. In pͥma docet nō ꝑdere tp̄s pnīę: etfratrū ſcandalū deuitare. In ſecūda docet qͣlia exēpla debeat p̨̄dicator auditoribꝰ ꝓponere. Primo ponēs quindecim: ſecundo nouē: ⁊ tertio nouē: ibi: In multa. In tertia ꝑte oſtēdit ſuūaffectū ad oēs: vt tales oſtēdat debere eſſe oēs p̨̄dicatores .ſ. vthabeāt ſemꝑ os aꝑtū ad docendū bona: ibi: Os nr̄m patet.In quarta docet prauā ſocietatē eſſe fugiendā: ibi: Nolite iugū. In pͥma āt ꝑte on̄dit ꝑ q̨̄ ⁊ qͣlia poſſumꝰ d̓o recōciliari. Primū eſt ſi de acceptis bn̄ficijs deo grati ſumus: ibi: Exhorta.mur. Secūdū eſt: ſi ſine offenſiōe ſcandali ambulemꝰ: ibi: Nemini dantes. Tertiū: ſi honeſte ꝯuerſemur: ibi: Sꝫ in oībꝰ.Quartū aūt ꝑ qd̓ recōciliamur deo eſt ſi patiētes fuerimꝰ in tribulationibꝰ ⁊ āguſtijs: ibi: In multa. Quintū ſi erga oēs nosbn̄ habeamꝰ. Et pͥmo ponit ea ꝑ q̨̄ pōt qͥs bn̄ ſe habere ad deū:ibi: In ſcīa. Secūdo ea ꝑ q̨̄ bn̄ ad inimicos: ibi: Per arma:Ad vltimū ea ꝑ q̨̄ ad amicos: ibi: Multos aūt locupletātes. Et hec ſūt in ſecūda ꝑte. Sextū eſt ꝑ qd̓ recōciliari poſſumus: ſi latitudinē charitatꝭ habeamꝰ: ibi: Os nr̄m: ⁊ hoc ē intertia parte. Septimū: ſi a cultu idoloꝝ ⁊ prauo ꝯſortio nos ſeq̄ſtremꝰ: ibi: Nolite iugū: Et hͦ ē ī qͣrta ꝑte. Et ꝙ ab his nosdebemꝰ ſeq̄ſtrari multiplicit̓ on̄dit. Prīo ꝑ natura ꝯtrarietatꝭ:ibi: Quę eſt ꝑticipatio iuſticię. Secūdo ꝑ diſcordiā dn̄oꝝibi: Quę aūt conuētio. Tertio ꝑ differentiā hęreditatū: ibi:Aut q̨̄ pars. Quarto ꝑ cultꝰ diſcrepantiā: ibi: Uos em̄ eſtꝭ̓.Ultīo ꝓbat idē aucͣte: Et pͥmo ꝙ a cultu idoloꝝ debemꝰ ſeq̄ſtrari: ibi: Qm̄ inhabitabo. Inde qd̓ a prauo ꝯſortio: ibi: Propt̄ qd̓ exitę. Dicit gͦ: n Adiuuates: Ita recōciliauit noschriſtus. o Autē .i. ſed nos/ adiuuātes .ſ. vos: ad hoc vtreconciliemini. Prouerb̓. xviij. c. Frater qui adiuuatur a fratrequaſi turris ⁊cͣ. Adiuuantes: auxilio/ conſilio/ conſolatioF ne / orationen Adiuuātes ⁊cͣ. Ꝙ īuacuū recipit ille qͥ nō poſt exercet ſe:ꝯfidit ⁊cͣ. Ex hoc videt̉ ꝙ pnīa nūqͣꝫ ſit finiēda. Ad qd̓ facit illud Augꝭ. Si finit̉ pnīa nihil reſtat de venia: gͦ ſꝑ hō debet pęnitere de pctīs: ⁊ maxime qn̄ reducit ad memoriā ꝙ peccauit ꝯtradn̄m: qꝛ vt d̓r. iiij. ſnīarū in ca. de pnīa: Nulla ē pnīa quā ſeq̄nscoinqͥnat culpa. Rn̄deo: ſꝑ dꝫ hō dolere ꝙ deū offendit actu velhabitu. Lux nata. Ioh̓. j. a. De aſſecutione ꝟtutū ⁊ ꝑſeuerātia.Ex hoc videtur

e

Psͣ .34.

De peni. diſ.c. ſi enim

A

Psͣ .44.

xj. 5.

Kꝫ. 34.

Pa. 15

ExpoſitioGlo.

Cꝰ