Ca.

zlū. Sciētēs ergo timorē dn̄ichōībꝰ ſuademus: deo autemd mānifeſti ſumꝰ. Spero aūt etē in cōſciētijs vr̄is manifeſtosf nos eē. Nō iteꝝ cōmēdamnos vobis: ſed occaſionē dagmus vobis gl̓iandi ꝓ nobisvt habeatꝭ ad eos qͥ in facie̓gl̓iant̉ ⁊ nō ī corde. Siu̓e em̄mēte excedimꝰ de̓o/ fiue̓ ſoI brij ſumꝰ vobis. Charitas em̄

npor. prteipeie intietatē medioriitet mali. qa penanā tꝑalem ⁊ pęnā gehennę. Ad id ꝙ dicit̉loleabilior ſit ip̄a dānatio. Dicendū ꝙ quidā decedentesoeparitate pauca venſalia ſecū deferūt e leuia: ⁊ hi valde pecrcqſiſtatim liberant̉ ſi ꝓ eis fiunt aliaſuſfiagia. Alij decedūt cum multis ⁊anibꝰ. de his d̓r ꝙ tolerabilior ſit damratio . pena purgatorij: ꝓpt̓ atrocitatē:xita ſumit̉ hic damnatio ꝓ pęna tꝑali.cx Luci. xxiij. f. ibi: Nec tu times deumqi in eadē damnatione ſis. Et ſil̓r. sͣ. iiij.n Gabemꝰ Illud aūt qd̓ dicit̉ in ſuffraijs: Ne abſorbeat eas tartarꝰ ⁊cͣ. hmōiintelligit̉ de pęna purgatorij. Pueri quiſinon per ſe per alios crediderunt. Contra: aliqͥd dicit̉ fieri per alium dupliciter:miniſterio vel aucͣte: Sed cōſtat ꝙ nec ſicnec ſic crediderūt pueri baptizati per patrinos: quid eſt ergo qd̓ dicit? Sol̓o: crediderunt reputatione: qꝛ eis reputabit̉ acſi credidiſſent. Prout geſſit ⁊cͣ. Ex hoc videt̉ ꝙ nō puniet̉ qͥspro omiſſione: Et eſt hoc ꝯtra illos qui dicūt ꝙ omiſſio eſt innura priuatione actus debiti: ſed ipſi dicunt ꝙ gerere eſt commune ad omittere ⁊ gerere. Sic Ro. vij. c. Operor ⁊ nō operor: partes ſūt eius qd̓ eſt operor: Fruſtra gͦ ſibi hō poſt hoctēpus permittit: qd̓ ſibi in hoc temꝑe cōꝑare neglexit: ſed ecce aliqͥs nō peregit pnīam: ergo quicqͥd fiat ꝓ eo nō liberabio: immo talis geſſit: qꝛ gerere nō neglexit: ſed tp̄s nōhabult: vel dicendū ꝙ meruit ſi fierēt pro eo. a ¶ Sciētes.Hec eſt ſecūda pars in qua redit ad pͥncipale ꝓpoſitū ad cōmendationē ſuā: ⁊ oſtendit quare ſe cōmendat. Primo vt corithij poſſēt repͥmere p̄ſeudo p̨̄ponētes ſe apl̓o. Secūdo qm̄ꝓpter eoꝝ vtilitatē ⁊ dei gl̓iam: ibi: Siue em̄ mētę. Tertioqꝛ charitas chriſti ſtimulabat eū ad hoc: ibi: Charitas em̄chriſti. Et ſubiungit qͣre ab ipſo et ab oībus ſit diligendus.prima ratio eſt: qꝛ mortuus eſt ꝓ oībus: ibi: Qm̄ ſi vnus⁊cͣ. Secūda eſt: qꝛ ip̄e eſt deus: ⁊ ideo ſumme diligēdus: ibiItaqꝫ nos ex hoc. Tertia: quia oīa implet ⁊ innouat: ibi:Si qua gͦ. Quarta: qꝛ deo nos recōciliat: ibi: Oīa aūt exdeo. Quinta: qꝛ myſterium noſtrę recōciliationis etiā alijslargitus eſt: ibi: Qm̄quidē deꝰ Vltimo aūt apl̓s ſicut huius myſterij factus: et quaſi ſpecialis legatus dn̄i ex actioneſubiūgit: ibi: Obſecramꝰ ⁊cͣ. Dicit ergo: a ¶ Scientesergo timorē dn̄i .i. qͣꝫ caſte timēdꝰ ſit. c ¶ HHoībꝰ ſuademus: vt eum timeant et credāt et ſibi ꝓuideant; in iudicio. .j.Ioh̓. iij. d. Suadebimꝰ corda nr̄a. Apoct. iij. d. Suadeo tibiemere a me aurum ignitum. b ¶ Timorem dn̄i. Hiere. x.a. Quis non timebit te o rex gentiū. Eſa. viij. c. Timore eiusne timueritis ⁊cͣ. dn̄m exercituum ip̄m ſanctificate: ip̄e pauorveſter ⁊ ip̄e terror veſter. Matth̓. x. c. Nolite timere ⁊cͣ. illūaut timēte qͥ pōt ⁊cͣ. d¶Panifeſti .i. ab ea ſumꝰ approbati. e ¶ In ꝯſciētijs vr̄is manifeſtos .i. credo ꝙ approbatos nos habetis in cordibus vr̄is: licet forte ore non dicatis.riſirio iterū cōmēdamꝰ nos/ q̄rēdo gl̓iam nr̄am: ſic̄ necprius ad eos. sͣ. iij. a. Incipimꝰ iterū ⁊cͣ. h ¶ QQui ī facie .i.pleudo qui dicebāt corinthijs: nos electi ſumꝰ a magnis apoſolis: paulus aūt a quodā anania: ⁊ ita magis credendū ē nous qꝫ ei. ¶ ¶ Gloriādi. sͣ. j. c. Gloria vr̄a ſumꝰ: ſicut ⁊ vosra. deli In facie .i. in legalibꝰ q̨̄ ſunt exteriora ſicut facitapoīs: quaſi nō intrāt ad ſpūalem legis intelligētiā. Uel. i.ntoſpectu hoīm vt ab eis laudent̉. q. d. hypocritę ſunt. Ecc̄lio. Ne fueris hypocrita in cōſpectu hoīm. i ¶ Et nō incorde. Eccꝭ. xix. d. Eſt qͥ nequiter ſe humiliat: interiora aūtdrabta ſunt dolo. k¶ Siue em: quaſi vt gloriemini denobia: ine cōmendo: ⁊ poteſtis de me gl̓iari. Em̄ qꝛ ſinemneleercedimus. .. ſiue laudamus nos qd̓ credit̉ exceſſusrena e qͣſ inſania M¶ Deo eſt .i. ad honorē dei quē ī hocuus nō nr̄m. Glo. Oīs ſuꝑbia velut inſania habet̉. nDiue ſobrijmnon cōmēdantes nos: ſed potius infirmitatesre fecol ētes nobis ad vtilitatē nr̄aꝫ: vt exemplo noſtro

diſcatis hūiliari: nō alta credere de vobis. Uel ſic Siue mēte rōnis ꝯtēplatione excedimꝰ/ ſupͣ omīa tꝑalia ꝯtēplationeaſcēdimꝰ: p̨̄dicamus de ſuꝑnis q̨̄ caꝑe nō poteſtis. Deo/ qͥ ſolus cognoſcit quę videmꝰ in illo exceſſu. Siue ſobrij ſumꝰp̨̄dicātes q̨̄ poteſtis ītelligere. o Uob̓ꝓpter vtilitatē vr̄am. De exceſſu ꝯtemplationis. Psͣ. Ibi beniamin adoleſcētulus in mētis exceſſu .i. paulus qͥ in adoleſcentia conuerſionis ſuę raptus fuit vſqꝫad tertiū cęlum. jͣ. xij. a. Sobrij. Argumentū ꝙ cōtemplatiui ſunt ebrij. Hiere.xxiij. a. Factꝰ ſum quaſi vir ebrius ⁊ qͣſihō madidus a vino/ a facie dn̄i a facie ſanctoꝝ ꝟboꝝ eiꝰ. p ¶ Charitas em̄ chriſti. Tertia ratio ꝓpter quā ſe cōmendat.Continua. Dico ꝙ totū facio ad vtilitatēveſtrā. Et hoc em̄: qꝛ charitas chriſtivrget .i. ſtimulus amoris ipſius quo punctus ſum: ſicut ipſe propter nos. Eſa. lix.Uiā mandatoꝝ tuorū cucurri: cū dilataſti cor meum. Sicutd. Quē ſpiritus dn̄i cogit .i. amor. Psͣ.S equus calcaribꝰa ¶ Sciētes ⁊cͣ. Sic̄ plurimi. sͣ. ij. d. Quia ⁊ ego paulꝰ apl̓sſum. Gal̓. j. a. Nō ab hoībus neqꝫ ꝑ hoīem. In facie .i. in exterioribꝰ. Faciē appellat legalia: Quia qͥcqͥd agimꝰ ⁊cͣ. SuꝑExod̓. xxxix. e. de tunica ſacerdotis. Hieroꝰ. Oīa ſacerdotisvocalia debēt eſſe vt veritatē quā mēte cōcipit habitus reſonet: vt qͥcqͥd agit: quicqͥd loquit̉ de ęternis ſit: vt ī pluribꝰ intellige: et qd̓ nō faciat ꝯtrariū. Non ab hoīe iudicandū. Ro.xiiij. a. Tu qͥs es qͥ iudicas ſeruū alienū. Glo. Ea q̨̄ dubia ſūtqͦ aīo fiāt in meliorē partē interp̄tanda ſunt. Sꝫ ibi ſubiūgitGlo. vt de cibis et alijs indifferētibꝰ. Sed hoc ꝙ aliqͥs ſe laudat nō eſt indifferēs: qꝛ d̓r Prouerb̓ .xxvij. a. Laudet te alienus ⁊ nō os tuū: ⁊ ita malū eſt. Sol̓o: quędā mala ſunt in ſe etẜm ſe q̨̄ nullo fine bono fieri poſſunt. Mala in ſe nō ẜm ſe addita aliqͣ circūſtātia bn̄ fieri poſſūt. Tale eſt laudare ſi addatur ꝓpter deū bonū fit: ⁊ ideo nō ſubeſt iudicio hominis. Velut inſania habet̉. Psͣ. In vanitates ⁊ inſanias falſas. Tullius. Omnes ſtulti inſaniunt. In exceſſu mētis duo. Ex hoc videt̉ ꝙ in gręco valeat hoc nomen/ extaſis/ duo verba: ſed nōeſt verum: ſed hoc dicit propter nomina hebręa: quę per plura nomina ſolent exponi: quia extaſis eſt vnum. Vnde: Noningratus ei ex quo cepit altiora: quia ei libenter obſequi voluit alijs p̨̄dicando. Sed quęrit̉ de hoc qd̓ dicit q̨̄ non licet homini loqui: qꝛ q̨̄ magis ineffabilia qͣꝫ trinitas ꝑſonarum/ ⁊ vnitas eſſentię: de ipſis tamen quotidie loquimur. Solutio. Ineffabilia dicuntur eo modo quo vidit ea apoſtolus: quia nōpoſſet ea verba eloqui ſicut vidit: ſed nos de his loquentes ꝑea q̨̄ tranſſumunt̉ a creaturis. Cū loquimur: iſti ſunt angeli .i.ſignificant̉ per illos: Ioh̓. j. g. Charitas vrget. Ex hoc videtur ꝙ in om̄i opere ſuo mereret̉ ex quo omnia faciebat ex charitate ſtimulante: quod verū eſt in omni opere .i. in omni prędicatione. Sed vnꝰ ſine peccato: quia. j. Ioh̓. j. d. Si dixerimus ꝙ peccatū non habemus ⁊cͣ. et quare niſi qꝛ ſeminaliterin eo eramꝰ quādo peccauit. Sol̓o. Nō eſt hęc p̄cioſa cauſa:quia ſeminaliter: ſed quia peccatū ab eo contraximus: Et nōeſt ſimile de comeſtione ⁊ hmōi: qꝛ non ꝓpter hoc ꝙ comeditpotentiam comedendi ab eo traximus: ⁊ vim greſſibilem habemus. Quia ſi pro om̄ibus mortuꝰ eſt: Roma. vj. b. Uetuſtati .i. veteri teſtamēti. Ceſſet ergo lex: ex qͦ chriſtus mortuꝰeſt. Ad idē Dan̄. ix. g. In medio hebdomadę deficiet hoſtiaet ſacrificium. Sed ẜm hoc videt̉ ꝙ petrus peccauerit qͥ poſtea hoc ſeruauit. Vnde Gal̓. ij. c. Quomō tu iudęus cū ſis.Solutio. Reuera lex ceſſauit quādo dominꝰ dixit. Ioh̓. xix.f. Conſummatū eſt. Ceſſauit dico quo ad efficientiam: qꝛ extunc nō dabat̉ gr̄a in circūciſione: nō tamen ceſſauit qͣꝫtumad executionem operū exteriorum quę ſine peccato fieri poterant ꝓpt̓ vitationē ſcandali. Un̄ paulꝰ circūcidit timotheum: ne ſcādalizarent̉ ꝯuerſi de iudęis: ſi ſuꝑ ſe incircūciſū haberent epiſcopum. Alia cauſa fuit vt gereret morem aliorumſuę legis vt

3

Psͣ. 67

(

Psͣ .118.

ExpoſitioGio.

teram

Psͣ. 39.